Ανάµεσα στις ηµεροµηνίες του Πολυτεχνείου

Σαράντα πέντε χρόνια είναι πολλά για να τα αφήσεις στην τύχη της «ενσωµάτωσης» ή της «επανάστασης». Ετσι λοιπόν έκαστος εφ’ ω ετάχθη… και του χρόνου να είµαστε καλά, µην ξεχαστούµε και παρεκκλίνουµε από τα ειωθότα. Πατησίων ή Εγνατία, αστυνοµικός ή «εξεγερµένος» (τροµάρα του...) απλώς µετέχουν... Μετέχουν στην αέναη κίνηση στους ίδιους και τους ίδιους ρυθµούς της κοινωνίας του θεάµατος, στην οποία ο καθένας µας συµµετέχει µε ό,τι έχει στη διάθεσή του να προσφέρει στον κοινό κορβανά της µεταµεσηµεριανής-βραδινής απόλαυσης. Θέαµα. Και δωρεάν. Για τα κανάλια δε, ο χρόνος θα µπορούσε να πωληθεί σε χορηγό. Και η τιµή να ανεβαίνει όσο πιο οργισµένη είναι η αντίδραση στη βία και στις καταστροφές που «θα πληρώσει για µια ακόµη φορά από την τσέπη του ο φορολογούµενος»... Και οι δυνάµεις της τάξης κι αυτές εκεί για να λάβουν αµέσως µετά τα συγχαρητήρια της φυσικής (που έδωσε και τις ετήσιες εντολές) και πολιτικής ηγεσίας γιατί δεν είχαµε χειρότερα από πέρυσι, φαντάζονται... Και η αντιπολίτευση στη θέση και στον ρόλο της. Που όταν θα γίνει κυβέρνηση, όλα αυτά αυθωρεί και παραχρήµα θα λάβουν τέλος. Και µη βλέπετε που όλα αυτά υπήρχαν και επί των ηµερών µας. Τώρα έχουµε αποφασισµένο αντιπρόεδρο... Και νιώθεις να ζεις σε µια κοινωνία που κινείται ανάµεσα στις ηµεροµηνίες και τη συνήθεια. Μια κατάσταση που µάλλον βολεύει τους πολλούς που έµαθαν έτσι να ζουν. ∆εν είναι βέβαια ούτε η ένταση, ούτε τα επεισόδια, ούτε καν η επανάληψη εικόνων, συµπεριφορών από το παρελθόν, αυτό που γεννά σκέψεις και προβληµατισµούς σε έναν κόσµο που κουράστηκε πια στα ίδια και τα ίδια. Είναι η αίσθηση ενός αδιεξόδου. Σαν να στόµωσε η σκέψη και τροφοδοτεί την πράξη µε την άσκοπη επανάληψη πριν το παιχνίδι ξεκουρδίσει και πάψει καν να κινείται... Επείγεται κανείς; Ή αρκούν ανακοινώσεις υπουργείων, γραφείων Τύπου, τηλεοπτικά παράθυρα και πολιτικοί σωτήρες;