Αιτήσεις µέσα στο πηγάδι

Και αυτοί που θα πηδήξουν για να σε ανασύρουν, να πνιγούν ή να σκοτωθούν επίσης. Αυτό είναι το νόηµα της παροιµίας: ο κουζουλός που παρασέρνει τους γνωστικούς. Υποδηλώνεται περαιτέρω ότι τα όρια µεταξύ της παραφροσύνης και της λογικής είναι λεπτά και τα εξαλείφει η σαγήνη της συλλογικής πτώσης. Μετά την περίφηµη απόφαση του πρωτοδικείου στη Θεσσαλονίκη για επιστροφή των δώρων Χριστουγέννων σε συνταξιούχο, επακολούθησε γενικός πήδος στο πηγάδι. Χιλιάδες συνταξιούχοι βούτηξαν µε φόρα κρατώντας στο χέρι αιτήσεις, ενώ έπονται και οι εν ενεργεία δηµόσιοι υπάλληλοι. Τα πλέον δηµοφιλή έντυπα τις µέρες αυτές είναι οι φόρµες των αιτήσεων. Το ταλαίπωρο ασφαλιστικό νήπιο ονόµατι ΕΦΚΑ πνίγηκε µέσα στο χαρτοµάνι που κάλυψε το πηγάδι µέχρι το στόµιο, ενώ µερικά εκατοµµύρια ώρες των αιτουµένων και των υπαλλήλων χάθηκαν απευθείας στον πάτο του πηγαδιού. Επιτήδειοι νοµικοί έσπευσαν να διαβεβαιώσουν τους ενδιαφεροµένους ότι µε µια αγωγή θα γίνουν πλούσιοι, παραλείποντας να εξηγήσουν ότι µια δίκη µε το ∆ηµόσιο µπορεί να τελεσιδικήσει σε δέκα ή και δεκαπέντε χρόνια -οπότε δώρον άδωρον- και να κοστίσει τόσα που θα παγώσουν το αίµα του αδαούς περί τα δικαστικά συνταξιούχου, όσο βαδίζουµε προς τον Αρειο Πάγο. Διότι, σε τελική ανάλυση, πού θα βρει η όποια κυβέρνηση ύστερα από δέκα ή δεκαπέντε χρόνια τα λεφτά για να πληρώσει στους -τότε ζώντες- συνταξιούχους αναδροµικά που θα υπερβαίνουν έναν κρατικό προϋπολογισµό; Αν ήταν όλα τόσο εύκολα, η Γερακίνα του τραγουδιού που έπεσε στο πηγάδι βγάζοντας νερό θα ήταν πλούσια και όχι πνιγµένη. Αλλά έτσι δεν θα γινόταν τραγούδι