«Κίτρινα γιλέκα» χωρίς χειραγώγηση

Η Γαλλία από την άνοιξη του 1936 (µετά τις εκλογές στις οποίες θριάµβευσε το Λαϊκό Μέτωπο και τη µεταπολεµική περίοδο ανασυγκρότησης 1944-1947) µέχρι και την εξέγερση του Μάη του 1968 ήταν η κατεξοχήν χώρα της έκρηξης αυθόρµητων διαµαρτυριών, τις οποίες χειραγωγούσε, στη συνέχεια, η Αριστερά – κυρίως το Γαλλικό Κοµµουνιστικό Κόµµα και τα ελεγχόµενα από αυτό συνδικάτα.

Αυτό που καταγράφεται τόσο µε τις «νύχτες αγρυπνίας» όσο και µε τα «κίτρινα γιλέκα» είναι µια κινηµατική δυναµική χωρίς συγγενή ιδεολογικά και πολιτικά κοµµατικό φορέα που να νοµιµοποιείται να διεκδικεί τη χειραγώγησή της και πολύ περισσότερο την οικειοποίησή της.

Το ΓΚΚ συρρικνώθηκε και περιθωριοποιήθηκε σταδιακά, µε κορύφωση και µη αντιστρέψιµη καθίζηση τη φθορά που υπέστη από τη συµµετοχή του στην κυβέρνηση Ζοσπέν την περίοδο 1997-2002. Το Σοσιαλιστικό Κόµµα εξαερώθηκε στο τέλος της πενταετίας Ολάντ (2012-2017), κανιβαλίστηκε προεκλογικά από τον Μακρόν, και παρά τη ραγδαία µετεκλογική του φθορά, δεν παρατηρείται επαναπατρισµός ψηφοφόρων στο κόµµα που επανίδρυσε ο Μιτεράν το 1971.

Η συνεχής διόγκωση των ποσοστών της ακροδεξιάς του Εθνικού Συναγερµού της Λεπέν στις δηµοσκοπήσεις και ταυτόχρονα  το κενό που αφήνει η κατάρρευση Σοσιαλιστών και Κοµµουνιστών δηµιουργούν αυθόρµητα και µη χειραγωγήσιµα κοινωνικά κινήµατα.

Με δυο λόγια, παρά την επίφαση σταθερότητας που συντηρεί ένα προσωποκεντρικό προεδρικό καθεστώς που ελέγχει τη Βουλή, η Γαλλία, µε µια πιο προσεκτική µατιά, προβάλλει ως ατύχηµα πολιτικής και κοινωνικής αποσταθεροποίησης σε αναµονή. Σε περιόδους πολιτικού και κοινωνικού αναβρασµού, ένα υπερσυγκεντρωτικό προεδρικό σύστηµα µπορεί να αποδειχθεί όχι µόνο ότι εµποδίζει την εκτόνωση της κρίσης, αλλά ότι, αντίθετα, καθιστά αδύνατο τον έλεγχό της