Αιτία πολέµου

Ολως παραδόξως, η τουρκική διπλωµατία δεν άδραξε την ευκαιρία που της προσέφεραν αν όχι ο κ. Κοτζιάς, οπωσδήποτε όµως η Ν∆ και το ΚΙΝΑΛ µε τη ρητορική τους. Αντιθέτως αντέδρασε οργισµένα, απευθύνοντας αυστηρή προειδοποίηση προς την Ελλάδα ότι δεν δύναται να δείξει επιείκεια απέναντι σε µονοµερείς ενέργειες σε ό,τι αφορά το Αιγαίο, οι οποίες αποτελούν για την Τουρκία casus belli (αιτία πολέµου). Απέφυγε πάντως να χρησιµοποιήσει τον συγκεκριµένο (βαρύ) όρο, περιοριζόµενη να αναφέρει περιφραστικά ότι «η ανακοίνωση της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της 8ης Ιουνίου 1995 περιέχει τη δέουσα πολιτική προειδοποίηση και εξακολουθεί να ισχύει και σήµερα». Η αντίδραση της Τουρκίας δεν αναιρεί απλώς τις ταυτόσηµες θέσεις Κουµουτσάκου - Βενιζέλου, αλλά µάλλον δικαιώνει την άποψη Κοτζιά ότι ήταν λάθος που τόσα χρόνια «αφαιρούσαµε δικαιώµατα από τον εαυτό µας εν αναµονή της ολοκλήρωσης των διαπραγµατεύσεων για την υφαλοκρηπίδα µε την Τουρκία». Οπως και να ’χει, έχουµε άλλο ένα κρούσµα όπου το αντιπολιτευτικό µένος ακυρώνει την επιβαλλόµενη διακριτικότητα από την αντιπολίτευση όταν θίγει ευαίσθητα εθνικά θέµατα. Πέραν όµως της δεοντολογίας, στην προσπάθειά τους να πείσουν ότι η συγκεκριµένη κυβερνητική πρωτοβουλία είναι εθνικά επιζήµια, υποβάθµισαν -υποθέτω άθελά τους- το σοβαρό διαδικαστικό ζήτηµα που ανέκυψε: Τέτοιες σηµαντικές αποφάσεις που -κατά τον κ. Κοτζιά- «επεκτείνουν την εδαφική µας κυριαρχία», δεν γίνεται να λαµβάνονται χωρίς συνεννόηση µε την αντιπολίτευση, ούτε να ανακοινώνονται ευκαιριακά στην τελετή παράδοσης - παραλαβής του υπουργείου.