Γερµανικό χρέος: Ο Γιάννης και ο Γιάνης

Το φθινόπωρο του 1964, ο δωδεκάχρονος εξτρέµ Γιάννης µάλωσε µε τον Φώνη, τον αρχηγό της σχολικής οµάδας των πρωινών. Ο Γιάννης έκανε κορδελάκια µε την µπάλα αντί να δίνει πάσες, οπότε ο Φώνης τον απείλησε ότι θα τον έδιωχνε από την οµάδα. «Φεύγω µόνος µου», απάντησε ο εύθικτος Γιάννης και προσχώρησε στην οµάδα των απογευµατινών. Την επόµενη µέρα παίξαµε πρωινοί-απογευµατινοί στην πίσω αυλή της εκκλησίας, και ο Γιάννης µάς έβαλε γκολ κατευθείαν από τη σέντρα. Οι απογευµατινοί άρχισαν να πανηγυρίζουν, αλλά ο Γιάννης τούς σταµάτησε: «Μη χαίρεστε» τους είπε. «Εγώ το γκολ το έβαλα για την παλιά µου οµάδα. Χάνετε 1-0». Πέρασαν έκτοτε 54 χρόνια, ο Φώνης έγινε επιχειρηµατίας, ο Γιάννης µηχανικός και όλοι έχασαν το επεισόδιο, εκτός από τον τερµατοφύλακα που έφαγε το γκολ κατευθείαν από τη σέντρα και το πήρε βαριά. Περιττό να σας πω ποιος ήταν. Αλλά δεν έφταιγα εγώ. Η αυλή ήταν µικρή και η σέντρα απείχε από την εστία το πολύ δέκα µέτρα. Ετσι λέει, τουλάχιστον, ο ψυχαναλυτής µου. Τώρα που ο Γιάνης έβαλε υποψηφιότητα στη Γερµανία, ίσως οι Γερµανοί τον στείλουν να διαπραγµατευτεί το γερµανικό χρέος, όπως τον είχαµε στείλει κι εµείς να διαπραγµατευτεί το ελληνικό. Μόνο που τώρα, αντί να έχει απέναντί του τη γερµανική οµάδα που ήταν υπέρ της πληρωµής του ελληνικού χρέους, θα έχει την ελληνική οµάδα η οποία θα είναι υπέρ της πληρωµής του γερµανικού χρέους. ∆εν ξέρω αν ο Γιάνης θα µπορέσει βάλει γκολ κατευθείαν από τη σέντρα, αλλά σε αυτήν την περίπτωση είµαι βέβαιος ότι θα φωνάξει στους Γερµανούς: «Μη χαίρεστε. Εγώ το γκολ το έβαλα για την παλιά µου οµάδα. Χάνετε 1-0». Αν µάλιστα η διαπραγµάτευση γίνει στην αυλή πίσω από την εκκλησία, όπου η απόσταση από τη σέντρα είναι µικρή, ο θρίαµβος της Ελλάδας προµηνύεται βέβαιος.