Το αβγό του φιδιού

Η περιορισµένη ανταπόκριση των µαθητών στην «επιχείρηση µίσους» που έστηναν το τελευταίο διάστηµα η Χρυσή Αυγή και άλλοι ακραίοι είναι ασφαλώς ένα θετικό γεγονός. Ωστόσο, δεν συνιστά λόγο εφησυχασµού.

Είναι γνωστό ότι οργανώσεις τύπου Χρυσής Αυγής έχουν διεισδύσει σε σχολεία – και σε αρκετά διατηρούν πυρήνες. Θα µπορούσε να πει κανείς ότι κάτι τέτοιο είναι αναµενόµενο, αφού η Χρυσή Αυγή αναδείχθηκε τρίτο κόµµα στις τελευταίες εκλογές – και διατηρεί αυτήν τη θέση ως σήµερα σε ορισµένες δηµοσκοπήσεις.

Ωστόσο, η Χρυσή Αυγή δικάζεται -κοντά τέσσερα χρόνια τώρα, προς δόξα της ελληνικής ∆ικαιοσύνης- µε τη βαριά κατηγορία της εγκληµατικής οργάνωσης, µετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Και εφόσον το δικαστήριο την καταδικάσει ως τέτοια, το µέλλον της ως πολιτικού κόµµατος δεν θα είναι ευοίωνο.

Βεβαίως, δεν θα πρέπει να συγχέονται οι φωνές που αντιδρούν στη Συµφωνία των Πρεσπών -δικαίωµα που έχει κάθε πολίτης σε αυτήν τη χώρα- µε τις φωνές που κραυγάζουν ότι «η δηµοκρατία πούλησε τη Μακεδονία». Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικές στάσεις, που απέχουν έτη φωτός µεταξύ τους.

Εποµένως, όλοι εκείνοι που συγχέουν, ηθεληµένα ή αθέλητα, το «όχι στις Πρέσπες» µε το «ναι στον φασισµό» παίζουν το παιχνίδι των ακραίων.

Όπως και όλοι εκείνοι οι συνδικαλιστές, ορισµένοι εξ αυτών από τον χώρο της Ν∆, οι οποίοι αποδέχονται ασµένως τις κολακείες που τους απευθύνουν τα στελέχη της Χρυσής Αυγής. Αυτοί θα έχουν το µεγαλύτερο µερίδιο ευθύνης για την εκκόλαψη του αβγού του φιδιού.