Τρεις εβδοµάδες

Παρά τις εντυπώσεις ότι ο επειγόµενος για συµβιβαστική φόρµουλα είναι η κυβέρνηση Κόντε, οι Βρυξέλλες ανησυχούν εξίσου – αν όχι περισσότερο. Μια κλιµάκωση της σύγκρουσης µε την επιβολή προστίµου στην Ιταλία, µαζί µε την αβεβαιότητα για το Brexit αλλά και την πρωτοφανή πολιτική ρευστότητα στη Γερµανία, θα οδηγούσε κατά πάσα πιθανότητα σε πριµοδότηση του αντιευρωπαϊκού λαϊκισµού, που θα καθιστούσε τις ευρωεκλογές της άνοιξης ανατροπή στην πορεία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Από την άλλη µεριά, χωρίς συµβιβαστικό σχέδιο Β’ από τη Ρώµη και υπό την πίεση των αγορών και των οίκων αξιολόγησης, η κυβέρνηση Σαλβίνι - Ντι Μάιο θα βρισκόταν πολύ σύντοµα σε ένα άβολο δίληµµα: Ή να συµβιβαστεί -στη σκιά ενός κλίµατος πανικού- µε πολύ χειρότερους όρους απ’ ό,τι µπορεί να διασφαλίσει µέσα στις τρεις επόµενες εβδοµάδες, ή να συρθεί σε επιλογές ρήξης, µε την παραµονή της χώρας στην Ευρωζώνη και τα σενάρια για παράλληλο νόµισµα αλλά και επιστροφή στη λιρέτα να περιπλέκουν µια ήδη βεβαρηµένη συγκυρία. Αν το µεγαλύτερο διαπραγµατευτικό πλεονέκτηµα του Σαλβίνι απέναντι στον κυβερνητικό εταίρο του -το Κίνηµα των Πέντε Αστέρων-, την αντιπολίτευση και την Κοµισιόν είναι η δηµοσκοπική πρωτιά (µε ποσοστό άνω του 30%) της Λέγκας, τίθεται εύλογα το εξής ερώτηµα: πού βρίσκεται ο κίνδυνος αποσάθρωσής του, στο ενδεχόµενο συµβιβασµού ή στην επιλογή σύγκρουσης µε υψηλό κόστος; Βρυξέλλες, Βερολίνο και Ρώµη, για διαφορετικούς λόγους, θέλουν να αποφύγουν να χρεωθούν την ευθύνη για ατυχήµατα στην ΕΕ-Ευρωζώνη µέχρι τις ευρωεκλογές στα τέλη του προσεχούς Μαΐου. Υπάρχει µια παράµετρος διαφοροποίησης στη βούληση και στη δυνατότητα ανάληψης πολιτικού κόστους, καθώς οι Γιούνκερ - Μοσκοβισί και η Μέρκελ είναι απερχόµενοι και αναµετρώνται µε την Ιστορία, ενώ οι Σαλβίνι - Ντι Μάιο προσπαθούν να µετατρέψουν µια συγκυριακή νίκη σε πολιτική κυριαρχία µακράς διαρκείας