Και το Ιόνιο είναι µια αρχή

Δεκτό. Ολα ή τίποτα, θα πουν κάποιοι. Με τη µόνη διαφορά ότι στην περίπτωση της Ελλάδας το όλα ή τίποτα συνήθως καταλήγει στο... τίποτα. Η Ελλάδα δεν έχει οριοθετήσει ΑΟΖ µε καµία από τις γειτονικές της χώρες, ενώ υφαλοκρηπίδα έχει οριοθετήσει µόνο µε την Ιταλία. Η Κύπρος, από την άλλη, έχει προχωρήσει σε οριοθετήσεις µε Αίγυπτο, Ισραήλ και Λίβανο. Σε πρακτικό επίπεδο, η Ελλάδα, είτε µας αρέσει είτε όχι, έχει αποδεχθεί ότι στο Αιγαίο ισχύουν κάποιες «ειδικές συνθήκες» που, αν µη τι άλλο, χρήζουν διερευνητικών επαφών µε την Τουρκία. Εξ ου και οι διερευνητικές επαφές. Εάν δεν ίσχυαν, τότε φαντάζοµαι θα είχαµε ήδη επεκτείνει µονοµερώς τα χωρικά µας ύδατα στα 12 ναυτικά µίλια, όπως άλλωστε δικαιούµαστε. Για να µην το πράττουµε, κάτι συµβαίνει. Υπάρχει και µια τουρκική απειλή πολέµου, θα πουν κάποιοι. Δεκτό. Εάν την αποδεχόµαστε όµως ως απειλή, αποδεχόµαστε και τα αποτελέσµατά της: δηλαδή τη µέχρι νεωτέρας µη πραγµάτωση ενός κυριαρχικού µας δικαιώµατος όπως είναι η επέκταση της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ναυτικά µίλια. Η τµηµατική επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων από το Ιόνιο έως την Κρήτη, και εν συνεχεία από την Κρήτη έως τον Σαρωνικό και τον Παγασητικό, παρουσιάστηκε το περασµένο Σάββατο περίπου ως... ειληµµένη απόφαση, που µάλλον δεν είναι, τουλάχιστον προσώρας. Ανακοινώθηκε ότι επρόκειτο να γίνει πράξη µέσω (ήδη έτοιµων ή σχεδόν έτοιµων) προεδρικών διαταγµάτων, αλλά στην πορεία τα σχέδια άλλαξαν και πλέον η διαδικασία θα προχωρήσει (ή δεν θα προχωρήσει) µε την κατάθεση σχετικού νοµοσχεδίου στη Βουλή, αφού προηγουµένως συγκληθούν το Επιστηµονικό Συµβούλιο του υπουργείου Εξωτερικών και ενδεχοµένως το ΕΣΕΠ – υπό διευρυµένη, µάλιστα, σύνθεση. Δεκτό. Εν τω µεταξύ, βέβαια, η Τουρκία βρήκε την ευκαιρία να κάνει έναν ανέξοδο για την ίδια τσαµπουκά, απαντώντας σε µια κίνηση της ελληνικής πλευράς που τελικώς αποδείχθηκε µόνο διάθεση. Στα καθ’ ηµάς, για να ξεφύγουµε από το τίποτα, θα πρέπει κάποια στιγµή να ξεκινήσουµε από κάπου. Ενδεχοµένως από το Ιόνιο. Η Τουρκία, όσο κι αν φωνάζει, στο Ιόνιο δεν µπορεί να έχει κανέναν λόγο. Η ελληνική Βουλή, ωστόσο, είναι έτοιµη για κάτι τέτοιο; Ιδού η Ρόδος, ή µάλλον η Κέρκυρα...