Κίτρινα Γιλέκα: Ζήτηµα µνήµης

«Αυτό το γιλέκο, θυµάµαι, το είχες αγοράσει για έναν γάµο» είπε η συµβία µου. «Ποιανού;» ρώτησα. «∆εν θυµάµαι» απάντησε εκείνη. «Πάντως είχε παντρευτεί µια κοπέλα». «Πώς την έλεγαν;» ρώτησα από περιέργεια. «Ούτε αυτό θυµάµαι» είπε η σύζυγός µου. «Μόνο τι άρωµα φορούσε, τι νούµερο παπούτσια κι από πού ψώνιζε τσάντες». «Αρα γάµος µεταξύ δύο προσώπων που δεν θυµόµαστε πώς ονοµάζονταν» συνόψισα. «Και γιατί πήγαµε;».

«∆εν θυµάµαι τίποτε, εκτός από κάτι συζητήσεις για διαδηλώσεις» είπε η σύζυγός µου. «Τότε στις διαδηλώσεις φορούσαµε στρατιωτικά τζάκετ» αναπόλησα. «Σαν αυτά που φοράει ο υπουργός Αµυνας». «Απαπα!» φώναξε η συµβία µου. «Οι στολές παραλλαγής τον παχαίνουν. Να προτιµήσεις την ποδιά που φοράει ο πρωθυπουργός στο τυροκοµείο, όταν µαθαίνει να κάνει µυζήθρα». «Εχουµε τέτοια ποδιά;» απόρησα. «Οχι. Εχουµε όµως µία της κουζίνας, από αυτές που δένουν στη µέση». «Σε διαδήλωση θέλω να πάω» εξήγησα, «όχι σε διαγωνισµό µαγειρικής». «Εδώ ολόκληρος πρωθυπουργός έµαθε να κάνει τυρί» είπε η συµβία µου «κι εσύ δεν θέλεις να βάλεις µια ποδίτσα να πλύνεις κανένα πιάτο;».

Το απόγευµα ανακοίνωσα στον φίλο µου τον Γιάννη την απόφασή µου να πάω στα συλλαλητήρια και του έδειξα το παλιό γιλέκο. «Ρε µπαγάσα» µου είπε εκείνος. «Το γιλέκο του γάµου σου θα βάλεις για να πας σε διαδήλωση;». «Του δικού µου γάµου;» απόρησα. «Το φορούσα στον γάµο µου;».

Ο Γιάννης κοντοστάθηκε για ένα λεπτό. «Λες να ήταν στον δικό µου;» αναρωτήθηκε. Κι ύστερα µονολόγησε: «Η µνήµη µου δεν είναι καλή τελευταία»