Το πνεύµα του αλυτρωτισµού

Ο καθένας µπορεί να αντιληφθεί ότι ο κ. Ζάεφ αντιµετωπίζει πολύ µεγάλες πιέσεις από τους νεόκοπους κοινοβουλευτικούς συµµάχους του, που θέλουν να εµφανιστούν ως εκείνοι που πέτυχαν το «κάτι παραπάνω» στη συµφωνία µε την Ελλάδα.

Ωστόσο, οι αναπόφευκτοι ελιγµοί από την πλευρά του πρωθυπουργού των Σκοπίων ελάχιστα κρύβουν τον διαφαινόµενο κίνδυνο της διατήρησης του αλυτρωτικού πνεύµατος στην πολιτική ζωή της γειτονικής χώρας. Το γεγονός ότι χρειάστηκε να παρέµβουν ο ειδικός απεσταλµένος του ΟΗΕ, αλλά και ο γενικός γραµµατέας του ΝΑΤΟ, ώστε να υπάρξουν οι διπλωµατικές διαψεύσεις των όσων υποστήριξε ο κ. Ζάεφ, δείχνει το µέγεθος του ατοπήµατος.

Σε κάθε περίπτωση, είναι δεδοµένο ότι η στάση του κ. Ζάεφ αυξάνει την καχυποψία µε την οποία το µεγαλύτερο κοµµάτι της ελληνικής κοινωνίας έχει δει τη Συµφωνία των Πρεσπών – από τη στιγµή που έστω και φραστικά τίθεται θέµα ύπαρξης µακεδονικής µειονότητας στη χώρα µας.

Με την έννοια αυτή, ο κ. Ζάεφ χρειάζεται να κάνει πολύ περισσότερα από το να εκδίδει ερµηνευτικές δηλώσεις των οµιλιών του, οι οποίες µεταδόθηκαν στην Ελλάδα βιντεοσκοπηµένες – και είναι αρκετά... εύγλωττες.