Το Facebook δεν είναι καφενείο

Αντε όµως να τον βρίσεις στο καφενείο, οσάκις θα κάθεται σε κοντινό τραπέζι. Ωστόσο, για να βγάλεις το άχτι σου, µπορείς να τον διακόψεις µόλις ανοίξει το στόµα του. ∆ιότι στο µεν Facebook µπορείς να πληκτρολογείς χωρίς κανένας να σε διακόπτει, στο δε καφενείο είναι βέβαιο ότι η φράση σου θα διακοπεί στη δεύτερη λέξη. Καθότι ίδιον του χαρακτήρα των Νεοελλήνων είναι να διακόπτουν αλλήλους και -πολύ συχνά- τον ίδιο τους τον εαυτό. Εδώ έγκειται ο βασικός κίνδυνος που ενέχει το Facebook για τη µακροηµέρευση του ελληνικού έθνους, το οποίο απέκτησε πολιτική φυσιογνωµία χάρη στις συστηµατικές διακοπές του λόγου, στη µεν εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας µε µπαταριές, στη δε Βουλή της πλατείας Συντάγµατος µε άνοστες ατάκες. Η βασική µας εθνική αρετή είναι ότι δεν ακούµε ο ένας τον άλλον, ή ορθότερα δεν τον αφήνουµε να βγάλει λέξη από το στόµα του, όπως κι ο συνοµιλητής µας δεν µας αφήνει να βγάλουµε λέξη από το δικό µας στόµα. Εχετε δει τηλεοπτική εκποµπή στην οποία ο παρουσιαστής να µην έχει πει τουλάχιστον δώδεκα φορές «µη µιλάτε όλοι µαζί;». ∆ιότι αν δεν σταµατήσουν τις αλληλοδιακοπές, πώς θα διακόψει ο ίδιος ο παρουσιαστής τους καλεσµένους του; Ετσι διατηρήθηκε το ηµέτερο έθνος. Διότι αν καταλαβαίναµε τι ψελλίζει ο απέναντί µας, θα είχαµε σφαχτεί προ πολλού. Πώς λένε «από µακριά κι αγαπηµένοι»; Εµείς καταφέραµε να συνυπάρχουµε από κοντά κι αδιάφοροι, λόγω ασυνεννοησίας. Αν στα αλήθεια αρχίσουµε να ακούµε τι λέει ο έκαστος εξ ηµών, γρήγορα θα καταλήξουµε σε έκτροπα, ωσάν να είναι η νύχτα της 6ης ∆εκεµβρίου. Θα ακολουθήσουν ταραχές, έστω κι αν ο ήλιος λάµπει και έξω είναι µέρα-µεσηµέρι.