Στενό περιθώριο για τον Μακρόν

Η κατασταλτική προληπτική αντιµετώπιση είχε ως αποτέλεσµα το Σάββατο η κατάσταση να είναι πιο ελεγχόµενη απ’ ό,τι πριν από µια βδοµάδα, αλλά σε κάθε περίπτωση για να ανακοπεί και να αποδυναµωθεί το εν εξελίξει εξεγερσιακό κίνηµα διαµαρτυρίας χρειάζονται µείζονος κλίµακας ανατροπές.

Ο Μακρόν δεν µπορεί να προσφύγει σε πρόωρες εκλογές, όπως είχαν πράξει οι Ντε Γκολ και Ποµπιντού στα τέλη του Μάη του 1968, καθώς οι δηµοσκoπήσεις ήταν ήδη αρνητικές για το κυβερνών κόµµα LREM το οποίο δεν έχει κλείσει ούτε δύο χρόνια παρουσίας.Τότε, το 1968, η κυβέρνηση είχε επενδύσει στο ότι η σιωπηλή πλειοψηφία θα συσπειρωνόταν εκλογικά στη δυναµική µειοψηφία που ήταν ο πυρήνας της εξέγερσης.

Σήµερα στην ανάφλεξη συµµετέχουν κοινωνικές οµάδες που συνήθως καταγράφονται ως συνιστώσες της σιωπηλής πλειοψηφίας.∆εν µπορεί ούτε να χαλαρώσει τη σκληρή δηµοσιονοµική λιτότητα χωρίς να προβάλει στα µάτια του Βερολίνου ότι επιλέγει τον δρόµο της Ιταλίας και να βραχυκυκλώσει έτσι ό,τι έχει αποµείνει από τη δυνατότητα γαλλογερµανικής κοινής προσέγγισης ως προς τη µεταρρύθµιση της Ευρωζώνης.

Η πρόκληση που αντιµετωπίζει ο ένοικος του Μεγάρου των Ηλυσίων είναι διπλή: Να διασφαλίσει ότι οι διαµαρτυρίες θα είναι διαχειρίσιµες χωρίς ο φαύλος κύκλος της καταστολής και της βίαιης αντίδρασης να δηµιουργήσει ανεξέλεγκτη κλιµάκωση. Ταυτόχρονα, η όποια σταθεροποίηση να µην έχει ως αντίτιµο την εκλογική καθίζηση του κυβερνώντος κόµµατος στις ευρωεκλογές σε σηµείο που να στερεί από τον πρόεδρο και την κυβέρνηση την αναγκαία λαϊκή νοµιµοποίηση.

Υπάρχει και µια άλλη επιλογή για τον Μακρόν, να αναζητήσει συναίνεση και στήριξη από τους χώρους που αφαίµαξε εκλογικά την άνοιξη του 2017 τους Σοσιαλιστές και τη ∆εξιά (Ρεπουµπλικάνοι), ένα εγχείρηµα που θα ακύρωνε το στίγµα υπέρβασης και δηµοκρατικής συσπείρωσης απέναντι στην ακροδεξιά το οποίο διεκδίκησε ως ειδοποιό διαφορά από τα άλλα κόµµατα το κυβερνών κόµµα LREM.