Οπαδοί ΠΑΟΚ: Από τα Τέμπη στο Τίμις της Ρουμανίας - Η πληγή που αιμορραγεί εδώ και 27 χρόνια

Η 4η Οκτωβρίου 1999 δεν έμεινε ποτέ στο παρελθόν. Δεν ξεχάστηκε. Παρότι πέρασαν 27 χρόνια, η πληγή μένει ανοιχτή. Και σήμερα μάτωσε πάλι. Κάθε φορά που αιμορραγεί η άσφαλτος και το ταξίδι γίνεται χωρίς επιστροφή, οι θύμισες γίνονται χείμαρρος. Πνίγουν τα πάντα στο πέρασμά τους μετατρέποντας τη χαρά σε λύπη ακόμα και σε στιγμές ευφορίας και ανάτασης, όπως για τους οπαδούς και την ιστορία του ΠΑΟΚ που γιορτάζει 100 χρόνια από την ίδρυσή του.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται

Εκείνη την αποφράδα Δευτέρα στην Κοιλάδα των Τεμπών, έξι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ δεν γύρισαν ποτέ στα σπίτια τους. Σήμερα, χρόνια μετά, η είδηση για επτά νεκρούς στη Ρουμανία έρχεται να υπενθυμίσει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, με διαφορετικά ονόματα, διαφορετικό τόπο, αλλά τον ίδιο πόνο.

Και τότε και τώρα, το σημείο εκκίνησης ήταν το ίδιο. Η αγάπη για την ομάδα, ένα ταξίδι πίστης, μια διαδρομή που έμοιαζε ρουτίνα. Κανείς δεν ξεκινά για να πεθάνει. Όλοι ξεκινούν για να στηρίξουν, να τραγουδήσουν, να γυρίσουν κουρασμένοι αλλά ζωντανοί.

Στα Τέμπη, το λεωφορείο χάθηκε σε έναν δρόμο γνωστό για την επικινδυνότητά του, σε μια εποχή που οι υποδομές δεν συγχωρούσαν το παραμικρό λάθος. Το διώροφο τουριστικό λεωφορείο που μετέφερε τους οπαδούς του ΠΑΟΚ μετέφερε 77 νέους ανθρώπους. Μετέφερε τους φίλους του ΠΑΟΚ από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, όταν συγκρούστηκε με διερχόμενο φορτηγάκι που κατευθυνόταν στη Λάρισα. Το λεωφορείο έπεσε σε χαράδρα 8 μέτρων. Ο τραγικός απολογισμός ήταν 6 νεκροί, μεταξύ των οποίων και ο οδηγός του φορτηγού.

Βουβή λίστα

Στη Ρουμανία σήμερα, επτά άνθρωποι χάθηκαν σε μια νέα συμφορά, με θύματα πάλι νέα παιδιά, προσθέτοντας ακόμη επτά ονόματα στη μακρά, βουβή λίστα των φίλων του αθλητισμού που δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους.

Το σοκ είναι ίδιο. Η σιωπή ίδια. Οι πρώτες εικόνες, οι αντιφατικές πληροφορίες, τα τηλέφωνα που δεν απαντούν, οι οικογένειες που περιμένουν. Όπως τότε στη Θεσσαλονίκη, έτσι και σήμερα, στην παγωμένη άσφαλτο, οι πόλεις παγώνουν. Τα γήπεδα σωπαίνουν. Τα συνθήματα σταματούν στη μέση. Γιατί ο θάνατος δεν έχει χρώματα, δεν έχει σύνορα, δεν έχει φανέλα. Ενώνει τις εξέδρες με έναν τρόπο που καμία νίκη δεν μπορεί.

Σύμβολο μνήμης οι 6 των Τεμπών

Οι έξι των Τεμπών έγιναν σύμβολο μνήμης. Όχι γιατί το ήθελαν, αλλά γιατί η απουσία τους το απαίτησε. Κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, η σιωπή επιστρέφει, τα βλέμματα χαμηλώνουν, τα πανό δεν πανηγυρίζουν αλλά θυμίζουν. Σήμερα, οι επτά της Ρουμανίας μπαίνουν άθελά τους στην ίδια συλλογική ιστορία. Σε εκείνη που δεν γράφεται με γκολ και τίτλους, αλλά με χαμένες ζωές και αναπάντητα «γιατί».

Το πιο σκληρό κοινό σημείο είναι ότι τίποτα από αυτά δεν θεωρείται πια «αδιανόητο». Κι όμως, θα έπρεπε. Γιατί κάθε φορά που ένας φίλαθλος δεν επιστρέφει, αποτυγχάνουν όλοι, κι ας μην το παραδέχεται κανείς ανοιχτά. Από τα Τέμπη του 1999 μέχρι τη σημερινή τραγωδία στη Ρουμανία, η απόσταση δεν μετριέται σε χιλιόμετρα, αλλά σε ατελείωτο πόνο και ένα μεγάλο «γιατί».