Είναι ο Κάρλος Αλκαράθ ο επόμενος G.O.A.T του τένις;

Εξάλλου ο πολύπειρος Ναδάλ είχε ξεχωρίσει τον Αλκαράθ από τα juniors. Καταλάβαινε από τότε ότι κάτι έρχεται με γρήγορο βηματισμό. Αλλά μάλλον ούτε εκείνος μπορούσε να αντιληφθεί το πόσο γρήγορα ο Κάρλος θα έμπαινε στη βίβλο του τένις. «Ξέρω ότι με παρακολουθούσες από όταν ήμουν 14-15 ετών. Από τότε πέρασε καιρός και δώσαμε σπουδαίες μάχες και στο γήπεδο. Να σε βλέπω όμως να παρακολουθείς τον αγώνα μου είναι ένα μεγάλο προνόμιο και κάνει τη νίκη μου ομορφότερη» δήλωσε πανευτυχής ο Αλκαράθ. 

«Τι κάνω εγώ με τους μεγάλους;» 

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο Αλκαράθ αναρωτιόταν τι κάνει αυτός ανάμεσα στους μεγάλους, στους σπουδαίους τους ασύγκριτους. Σήμερα, με 7 Grand Slam στην τροπαιοθήκη του, τέσσερις μήνες προτού πατήσει τα 23 χρόνια ζωής, δεν αναρωτιέται πια. Το ταλέντο για να ξεκινήσεις την πορεία προς την κορυφή είναι αναγκαίο, ένα δώρο Θεού, αλλά δεν είναι αρκετό.

Ο Κάρλος Αλκαράθ δουλεύει σε ασύλληπτο βαθμό. Αντιμετωπίζει το τένις ως επιστήμη και τον εαυτό του ως ερευνητή με αποστολή να βρει τις απαντήσεις σε όλα τα μεγάλα ερωτήματα που θα «σπρώξουν» το άθλημα στο μέλλον. Κάθε ήττα είναι «καύσιμο» και πυροδοτεί τη μηχανή της σκέψης του. Ό,τι πήγε λάθος είναι η αφορμή για να βελτιώσει σε εκνευριστικό βαθμό το χέρι, το κορμί και πριν από όλα το μυαλό του.

Στον Αλκαράθ βλέπεις πλέον τα σημάδια που άφησαν πάνω του ο Τζόκοβιτς, ο Ναδάλ, ο Ζβέρεφ, ο μεγάλος του αντίπαλος ο Σίνερ με τον οποίον μοιράζονται πλέον τους μεγάλους τίτλους του τένις. Αν θέλεις όμως, στον Αλκαράθ θα δεις και τον Ρότζερ Φέντερερ, ίσως όχι στο ασύγκριτο στυλ της απόλυτης ηρεμίας στο παιχνίδι, αλλά στην «αιώνια λιακάδα του καθαρού μυαλού» που είχε ο Ελβετός μάστερ και μοιάζει να μοιράζεται σήμερα ο Ισπανός μάγιστρος.

Τα ισχυρά κίνητρα του Νόλε 

Ο Κάρλος Αλκαράθ ενεργοποίησε όλες τις γνώσεις του για να υποτάξει τον μεγάλο Τζόκοβιτς στον ιστορικό τελικό του Αυστραλιανού Open. Ο Σέρβος πραγματοποιούσε ένα από τα καλύτερα τουρνουά του. Είχε πετάξει εκτός τελικού τον καταπληκτικό Γιάνικ Σίνερ στα 5 σετ. Είχε άσβεστο το κίνητρο της κατάκτησης του 25ου grand slam μιας παραμυθένιας καριέρας και πρώτου μετά το US Open του 2023.

Ήθελε, εκτός όλων των άλλων ρεκόρ, να κατακτήσει και εκείνο του γηραιότερου με major κατάκτηση στην open era του τένις. Και τελοσπάντων δεν είναι και μακριά ο καιρός που είχε νικήσει τον κατά 16 χρόνια νεότερό του Αλκαράθ και είχε αρπάξει ότι του έλειπε, ένα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο. Εκτός των ισχυρότατων κινήτρων ο Τζόκοβιτς ήταν σε δαιμονιώδη κατάσταση και φάνηκε από την εύκολη επικράτηση του στο πρώτο σετ. 

Ένας θρίαμβος της στρατηγικής 

Εκεί πολλοί υπέθεσαν ότι ο αντίπαλός του θα λυγίσει. Ο Κάρλος Αλκαράθ είχε περάσει στον τελικό μετά από μία εξαντλητική μάχη με τον Ζβέρεφ που είναι πλέον ο μεγαλύτερος σε διάρκεια ημιτελικός στην Αυστραλία, διάρκειας 5 ωρών και 27 λεπτών. Το αυστραλιανό Open είχε αρχίσει να τον βασανίζει, έμοιαζε με καταραμένο έδαφος. Είχε από δύο κατακτήσεις στα υπόλοιπα τρία majors, αλλα στη Μελβούρνη… ξηρασία.

Στην άλλη πλευρά του φιλέ βρισκόταν ο «βασιλιάς της Μελβούρνης», ο αθλητής που σε δέκα τελικούς στην Αυστραλία δεν είχε αφήσει έστω έναν να πέσει κάτω στη σκληρή επιφάνεια. Τα είχε πάρει όλα. 10 στα 10. Και στο πρώτο σετ ο Τζόκοβιτς τον τιμώρησε βάναυσα σε κάθε επίθεση, με περίσσευμα αντοχής για την ιστορική συγκυρία. Μα πάνω από όλα, τον Αλκαράθ απασχολούσε η απόφαση που είχε πάρει μόλις προ έξι εβδομάδων να «χωρίσει» με τον προπονητή του, τον άνθρωπο που τον έφερε ως εδώ, τον Χουάν Κάρλος Φερέρο και να εμπιστευτεί την καριέρα του στον μέχρι πρότινος βοηθό του Σάμουελ Λόπες.

Πολλές αιτίες, πολλές δικαιολογίες για να χάσει το μυαλό του, για να χάσει έστω στις λεπτομέρειες. Αλλά όχι. Ο Κάρλος Αλκαράθ πάτησε στο δεύτερο σετ με μία σπάνια ηρεμία και μία στρατηγική σχεδιασμένη στη λεπτομέρεια. Αντί να επιτεθεί με την ορμή των νιάτων του προσδοκώντας την κούραση του 38χρονου Τζόκοβιτς, επέλεξε την οδό της απάντησης σε κάθε ερώτημα που του έβαζε ο Νόλε. Με εκπληκτικές άμυνες χάλασε το μυαλού του Σέρβου G.O.A.T και απορρόφησε όλη την ενέργεια, πρώτα από το μυαλό του και ύστερα από το κορμί του. Από κει και ύστερα όλοι έβλεπαν ότι μεταξύ των δύο υπάρχει μια διαφορά που δεν γεφυρώνεται.

Ο Αλκαράθ ισοφάρισε, πήρε το προβάδισμα, δημιουργούσε με ψυχραιμία το παιχνίδι του και είχε φέρει τον αντίπαλό στα νερά του. Ο απίθανος Νόλε έσβηνε και έσβηνε τα μπρέικ πόιντς, έφτασε και ο ίδιος σε μία κρίσιμη υπέρ του συγκυρία, στο 4-4 του τέταρτου σετ, με το κοινό να τον αποθεώνει, αλλά η βραδιά ανήκε στο νέο αίμα.