Φέρε το χάπι μου,αρχίζει το ματς

Υπάρχουν ομάδες που θυμίζουν ελβετικό ρολόι και υπάρχουν και εκείνες που μοιάζουν περισσότερο με καρδιογράφημα. Ο μπασκετικός Παναθηναϊκός φέτος κινείται κάπου ανάμεσα στα δύο,ικανός να μετράει τον χρόνο με απόλυτη ακρίβεια για σαράντα λεπτά και τρεις ημέρες μετά να θυμίζει κολπική μαρμαρυγή.

Επ/ουδενί δεν υπάρχει έλλειψη ποιότητας,παρά μια ιδιόμορφη συνύπαρξη ταλέντου και έντασης που παράγει κορυφές και κοιλάδες. Αν υπάρχει μια λέξη που τον συνοδεύει στη σεζόν,αυτή είναι η αστάθεια.Όχι ως μόνιμη αδυναμία,αλλά ως αδυναμία συνέπειας.Η ομάδα μπορεί να παίξει μπάσκετ υψηλότατου επιπέδου, με πειθαρχία και καθαρό μυαλό,και στο επόμενο ματς να δείχνει αγωνιστικά αποσυνδεδεμένη. Ικανή να κερδίσει τους πάντες και να χάσει από τους πάντες,σαν Ρώσικη ρουλέτα και μέρα της μαρμότας μαζί.

Τα παραπάνω υπερβαίνουν την στενή έννοια της φόρμας.Εν προκειμένω έχουμε να κάνουμε με μια ομάδα με υψηλό ταβάνι που δεν έχει ακόμη παγιώσει την αγωνιστική της ταυτότητα.

Η αστάθεια φαίνεται κυρίως στον ρυθμό.Όταν το παιχνίδι πηγαίνει στο ένστικτο και στην ένταση,ο Παναθηναϊκός γίνεται εντυπωσιακός.Όταν όμως χρειάζεται υπομονή,σωστή ιεράρχηση επιλογών και πειθαρχία σε κάθε κατοχή,εμφανίζονται ρωγμές. Δεν είναι τυχαίο ότι συχνά ανταποκρίνεται ιδανικά σε ματς υψηλού κινήτρου και χάνει έδαφος σε αναμετρήσεις που απαιτούν συνέπεια στη διαχείριση και καθαρό μυαλό.

Υπάρχει επίσης το ζήτημα της σχέσης ταλέντου και χημείας.Το ρόστερ διαθέτει ποιότητα και προσωπικότητες, όμως οι πολλές ισχυρές μονάδες δεν εγγυώνται αυτόματα συνοχή. Υπάρχουν βράδια που η ατομική κλάση λύνει προβλήματα και άλλα που η έλλειψη σταθερών ρόλων αναδεικνύεται περισσότερο από το ίδιο το ταλέντο.Έτσι δημιουργείται μια ομάδα εκρήξεων αντί για μια ομάδα σταθερής ροής.

Τεκμηριωμένο ελαφρυντικό σε όλα αυτά είναι η αργοπορημένη εποστροφή κομβικών παικτών και οι συχνοί τραυματισμοί. Ατυχές μεν, μέσα στη σφαίρα του πιθανού δε.

Καθοριστικός παράγοντας επίσης είναι και η ψυχολογία. Ο Παναθηναϊκός κουβαλά προσδοκίες,ιστορία και απαιτήσεις τίτλων. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτό λειτουργεί ως καύσιμο και ανεβάζει το επίπεδο συγκέντρωσης.Σε άλλες όμως γίνεται βάρος που επηρεάζει τις επιλογές και την καθαρότητα σκέψης στα κρίσιμα λεπτά.Η αστάθεια αυτή δεν είναι απαραίτητα καταδικαστική.Πολλές ομάδες που χτίζονται με λογική κορυφής περνούν από τέτοιες φάσεις πριν βρουν ισορροπία.

Το ζητούμενο δεν είναι η εξάλειψη κάθε διακύμανσης,αλλά η μείωση της έκτασής της,κάτοι που ως τώρα δεν έχει συμβεί.

Κι όμως,μέσα σε όλα αυτά υπάρχει λόγος για μια σιωπηλή αισιοδοξία.Οι ομάδες με τόσο υψηλό ταβάνι και ειδικό βάρος φανέλας σπάνια μένουν για πολύ καιρό στο ίδιο σημείο,ειδικά όταν έχουν βάθος,εμπειρία και ισχυρά κίνητρα.Ακόμα όμως και αν μείνουν,πάντα υπάρχει όχι μόνο η αίσθηση αλλά και η ποιότητα οτι στα do or die θα μείνουν όρθιες.

Αν η σεζόν μέχρι τώρα ήταν ένα μάθημα ισορροπίας,τότε το επόμενο βήμα είναι η ωρίμανση,με τη στιγμή που η ένταση θα συναντήσει τη συνέπεια ικανή να αλλάξει το αφήγημα.Όχι με θόρυβο αλλά με ουσία,και σίγουρα όχι όποτε θα το περιμένει ο κάθε φίλος της ομάδας και του αθλήματος,μιάς και ο φετινός Παναθηναϊκός ως τώρα μας έχει υποσχεθεί ένα μόνο πράγμα απλόχερα. Οτι δεν προσφέρεται για θέαση σε καρδιακούς.