Βασίλης Δανιήλ: Ούτε δέκα δευτερόλεπτα, έμεινε εις το διηνεκές

Γράφει στο SDNA ο Αλέξης Σπυρόπουλος

Πριν αρκετά χρόνια στη Ρόδο, όταν η ομοσπονδία είχε τη σκέψη να με καλέσει για να μιλήσω σε μία λαμπρή τάξη Ελλήνων προπονητών της σχολής UEFA Pro πώς να διαχειρίζονται τις media activities, θυμάμαι πως ένα από τα πρώτα πράγματα που τους είπα, ήταν το εξής.

Να προσέχουν τι λένε...ιδίως αμέσως μετά τη λήξη των αγώνων, εκεί που ακόμη οι σφυγμοί είναι στο κατακόκκινο, ει δυνατόν να μετράνε ως το διακόσια και ύστερα να μιλάνε στους δημοσιογράφους, ακριβώς επειδή ό,τι πουν εκείνη τη στιγμή ενδέχεται να τους "ακολουθήσει" σε ολόκληρη τη ζωή.

Το μιντιακό μικροσύμπαν εστιάζει στον Mr Εκατό Χρόνια Μπροστά.

Το παράδειγμα που τότε βρήκα να τους δώσω, ήταν ο Βασίλης Δανιήλ. Δούλεψε καμιά σαρανταριά χρόνια, κατάφερε όσα κατάφερε, αλλά τη μέρα που θα φύγει απ' αυτόν τον κόσμο, αντί να συζητιέται τι έκανε στο ελληνικό ποδόσφαιρο, το μόνο για το οποίο θα μνημονεύεται είναι...τα εκατό χρόνια μπροστά. Δεκαετίες μετά (τη famous ατάκα) δε, θα έχει ξεχαστεί γιατί την είπε. Μόνο μένει, τι είπε. Σήμερα το πρωί ξύπνησα, για να δω την πρόβλεψη να επιβεβαιώνεται. Ο Βασίλης Δανιήλ δεν είναι στη ζωή πια, και το μιντιακό μικροσύμπαν της χώρας εστιάζει στον Mr Εκατό Χρόνια Μπροστά.

Να το λύσουμε, λοιπόν. Ο Παναθηναϊκός, δεκαετία '80, ένας Παναθηναϊκός πανίσχυρος, υπέστη στο Ολυμπιακό Στάδιο δύο διαδοχικές ήττες-σοκ. Εντελώς αφύσικες ήττες. Με τον ΟΦΗ 2-5, με τον Εθνικό 3-6. Ο Δανιήλ ήταν πεπεισμένος ότι συγκεκριμένοι ποδοσφαιριστές άφηναν αντίπαλους και μπάλες να περνούν, εν ολίγοις τον τρυπούσαν, ώστε μία-δύο-τρεις εν τέλει να εκδιωχθεί. Είτε ήταν έτσι είτε δεν ήταν έτσι, το σίγουρο είναι ότι...δεν μέτρησε προτού μιλήσει. Είπε "μη νομίζετε πως δεν καταλαβαίνω τι γίνεται, ο Βασίλης ο Δανιήλ είναι εκατό χρόνια μπροστά". Μία δήλωση, ούτε δέκα δευτερόλεπτα. Εμεινε, εις το διηνεκές.

Ο Δανιήλ κουβαλούσε βαθιά μέσα του, τις κλασικές αξίες του ανθρώπου της περιφέρειας που "δεν ήταν τίποτα" όταν ξεκίνησε, και έφτασε όπου έφτασε κερδίζοντας το κάθε βήμα με τον αναπόφευκτο συνδυασμό δάκρυ-αίμα-ιδρώτας. Αν θέλουμε να βρούμε ανθρώπους που θα πουν τα καλύτερα για τον Βασίλη, θα βρούμε. Αν θέλουμε να βρούμε ανθρώπους που θα πουν τα χειρότερα για τον Βασίλη, επίσης θα βρούμε. Ενα είναι βέβαιον. Πως η οικογένεια Βαρδινογιάννη τον εμπιστευόταν και τον εκτιμούσε, όσο για να τον προσλάβει τρεις φορές. Τρεις φορές νομίζω, τον προσέλαβε και ο Χρήστος Πανόπουλος στην Ξάνθη. Οχι για την ομορφιά του. Για κάποιον σοβαρό λόγο ουσίας.

Η ανήκουστη πρωτοβουλία να καλέσει στην Παιανία οδοντίατρο

Μία προτεραιότητα, στην πρώτη θητεία στον Παναθηναϊκό, ήταν η ανήκουστη πρωτοβουλία να καλέσει στην Παιανία οδοντίατρο και να περάσουν οι ποδοσφαιριστές πλήρη εξέταση στοματικής υγιεινής. Φυσικά...τον κορόιδεψαν γι' αυτό, του χάρισαν γάιδαρο και τον κοιτάζει στα δόντια, τέτοια πράγματα. Στη σύγχρονη εποχή (της αθλητιατρικής) πλέον, παγκοσμίως είναι επιστημονικά 100% αποδεκτό ότι η κακή κατάσταση των δοντιών αποτελεί κύριο αίτιο θλάσεων. Ο Δανιήλ το είχε διδαχθεί αυτό, στη Σχολή της Κολωνίας. Συμμαθητής του Οτο, με τον οποίον είχαν διαφορά ηλικίας...έξι ημέρες. Η ζωή τα έφερε πολύ αργότερα, ο ένας να διαδεχθεί τον άλλον στην Εθνική.

Καμάρωνε για τη σπουδή στην Κολωνία, ο Δανιήλ. Μιλούσε άπταιστα, τα γερμανικά. Ελεγε πως το γκολ-φάντασμα της Αγγλίας στον τελικό του Μουντιάλ '66, δεν μετρούσε ποτέ! Ζούσε, με τις επιρροές. Αγαπούσε ας πούμε, τα "γερμανικά" κορμιά. Ξετρελάθηκε όταν στην Ξάνθη πρωτοείδε να του φέρνουν, ένα παιδί άβγαλτο από τα ερασιτεχνικά της Δράμας, τον Παρασκευά Αντζα. Πρεμιέρα πρωταθλήματος, απευθείας τον πέταξε μέσα βασικό. Η Ξάνθη νίκησε, αν δεν απατώμαι ο Αντζας πρέπει να σκόραρε κιόλας. Με τον Παναθηναϊκό, είναι αυτονόητο ότι ο Δανιήλ "συνδέθηκε" όσο πουθενά. Σε μια άλλη πρεμιέρα πρωταθλήματος, στον πάγκο του νεοφώτιστου Ολυμπιακού Βόλου, "τα έδωσε όλα" για να νικήσει η ομάδα, και νίκησε πράγματι, τον Παναθηναϊκό.

Στο ύψωμα του Αγίου Σύλλα

Στην Αθήνα, είτε εργαζόταν στον Παναθηναϊκό είτε στην Εθνική, προτιμούσε τη διαμονή σε ξενοδοχείο, όχι σε σπίτι. Τον καιρό του ΠαναθηναΪκού, έμενε στην Πλατεία Συντάγματος. Τον καιρό της Εθνικής, στη Λεωφόρο Συγγρού. Κάναμε, συχνή παρέα. Πήγαινα και τον εύρισκα να περνάμε χρόνο μαζί, περισσότερο στις δύσκολες ώρες μετά από ήττες, λιγότερο στις καλές. Γνώριζα πως τα πολλά τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί να ζήσει ήρεμα σε ένα σπίτι στο ύψωμα του Αγίου Σύλλα, να εισπνέει τον αέρα του Παγγαίου και να βλέπει κάτω την Καβάλα.

Αφοσιωμένος στον εγγονό του με τον οποίον, μου έστελνε πού και πού sms εκείνη την εποχή, "βλέπουμε μαζί Μπούντεσλιγκα και σε ακούμε". Ο μικρούλης εγγονός θα έχει γίνει, υποθέτω, κοτζάμ άντρας. Περνώ με το αυτοκίνητο από τον Αγιο Σύλλα στην Εγνατία, τακτικά. Την κάθε φορά, πάντοτε σκεπτόμουν το ίδιο πράγμα. "Την επόμενη φορά" θα τηλεφωνήσω στον Βασίλη. Να κάνουμε πάλι, λίγη παρέα. Να γνωρίσω ίσως, και τον εγγονό. Δεν πραγματοποίησα το τηλεφώνημα, σε καμία από τις αμέτρητες επόμενες φορές. Σήμερα που διέγραψα στο κινητό την επαφή, είναι η ημέρα να ζήσω με τις τύψεις για αυτό το τηλεφώνημα που δεν αξιώθηκα να κάνω.

Πηγή: SDNA