Τι σημαίνει για τον Ολυμπιακό, το γρήγορο γκολ... των άλλων

Γράφει ο Αλέξης Σπυρόπουλος στο SDNA

Η μάχη στο Νέο Φάληρο ξεκίνησε με τρεις διαδοχικές κεφαλιές σαν σε πινγκ-πονγκ. Κεφαλιά ο Πιρόλα, κόντρα κεφαλιά ο Πινέδα, επόμενη κεφαλιά ο Ρέτσος, πλάγιο άουτ. Στα πρώτα δέκα δευτερόλεπτα. Καταλάβαμε!

Αμέσως μετά, προτού καν φτάσουμε να ολοκληρωθεί ένα λεπτό δράσης, ο Ταρέμι ξάπλωσε στο χορτάρι τον Πινέδα. Φυσικά, ακολούθησαν κι άλλες φάσεις πινγκ-πονγκ. Και με τέσσερις, σερί, κεφαλιές! Επίσης, ακολούθησαν κι άλλα φάουλ. Ευτυχώς, ο ρέφερι σφύριζε μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Εν ολίγοις ίσχυσε αυτό που είπε, μετά, ο Νίκολιτς. Τα πλέι-οφ δεν είναι ποδόσφαιρο. Είναι αποτέλεσμα. Ο Νίκολιτς, από το περασμένο καλοκαίρι κιόλας, παρουσιάστηκε ως "ο προπονητής του αποτελέσματος". To the point! Αισίως, ήδη η ΑΕΚ μετρά εφέτος δεκατρία ένα-μηδέν. Δεκατρείς νίκες, εκτός έδρας και εντός έδρας, με ένα-μηδέν. Κάτι σημαίνουν.

Ο Ολυμπιακός ήταν, όσο καμία άλλη, η ομάδα-σκιάχτρο στη συλλογική ψυχή της ΑΕΚ. Το επίτευγμα του Νίκολιτς, δεν είναι τακτικό. Ούτε είναι, της μιας βραδιάς. Είναι δουλειά εννέα μηνών. Μπορεί κανείς, να απλώσει το χέρι και να ακουμπήσει την κλιμακωτή εξέλιξη. Το επίτευγμα είναι ότι ο Νίκολιτς παρουσίασε μες στην έδρα του σκιάχτρου, ένα γκρουπ σε κορυφαία πνευματική ετοιμότητα.

Διατεθειμένοι να τρέξουν σαν τα σκυλιά, στην κάθε μπάλα. Πιο σκληροί στη μονομαχία, από τον Ολυμπιακό. Και, σε σχέση ακόμη και με το νωπό παρελθόν τους, πλέον πολύ καλύτεροι στον αυτοέλεγχο των συναισθημάτων. Κρύα κεφάλια. Οχι ποδοσφαιρικά αλάνθαστοι, προφανώς. Αλλά με καλύψεις, παραδειγματικές. Οποιος παίκτης έκανε λάθος, ήξερε πως δεν θα μείνει ξεκρέμαστος ούτε για μια στιγμή. Ο παίκτης είχε δίπλα τον συμπαίκτη. Η εικόνα, ενός γκρουπ με αλληλεγγύη. Η εικόνα, ενός γκρουπ με προσωπικότητα. Δίχως, ούτε κατά διάνοια, σκέψεις κατωτερότητας.

Η ιδέα του Νίκολιτς για τον Περέιρα, δεν μοιάζει καθόλου άσχετη με όλα αυτά. Ο κόουτς ήξερε ποιον βάζει, πού τον βάζει, κυρίως γιατί τον βάζει. Το παιγνίδι "του το έδωσε". Ο Περέιρα έκοψε την πάσα του Ρέτσου προς τον Ροντινέι, έφυγε ξεκούραστος σε ένα μίνι coast-to-coast με τον αντίπαλο εκτεθειμένο ψηλά, δεν τον πρόλαβε κανείς, μηδέν-ένα στο 5'. Ολοι ξέρουμε τι σημαίνει για τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη, το γρήγορο γκολ...των άλλων. Παναθηναϊκός στο πρωτάθλημα, ΠΑΟΚ στο κύπελλο, τώρα ΑΕΚ. Ποτέ δεν έχει "καλό τέλος" αυτό.

Δεν είχε, ούτε αυτή τη φορά. Αυτή τη φορά δε, δεν υπήρξε η έστω μία μνημειώδης ευκαιρία σαν του Ζέλσον Μαρτίνς με τον Παναθηναϊκό. Ο Ολυμπιακός όλη νύχτα σήκωνε τη μπάλα, είτε στο open play είτε στις στατικές φάσεις, και κατέγραψε 0,22 αναμενόμενα γκολ. Οι σέντρες, σε τούτο το παιγνίδι καταμετρήθηκαν 34. Για να καταλαβαίνουμε, ο ΠΑΟΚ που αυτομαστιγώνεται πως έμπλεξε στην πολυκοσμία του Παναθηναϊκού πίσω και αναγκάστηκε να σεντράρει πολύ, αυτό το "πολύ" είναι ότι έκανε 13 σέντρες!

Η Τούμπα αριθμητικά, έδωσε εξίσου ισχνό "καθαρό περιεχόμενο" ποδοσφαίρου. Αλλά τουλάχιστον, μπορούσες να δεις αρκετές (υποσχόμενες) ενέργειες περιωπής από τον Κωνσταντέλια, μπορούσες να δεις ένα Χατσίδη που όλο και περισσότερο θυμίζει Τζόλη τη χρονιά του ξεπετάγματος, μπορούσες στον Μιχαηλίδη να δεις ένα διαφωτιστικό δείγμα τι χρειάζεται ο Παναθηναϊκός ώστε να παίξει, σε διάρκεια, ποδόσφαιρο ομάδας που διεκδικεί πρωτάθλημα. Διότι προς το παρόν, ο Παναθηναϊκός παίζει για να το κάνει δύσκολο στις ομάδες που διεκδικούν το πρωτάθλημα. Είναι τελείως διαφορετικό.

Αυτό, στην παρούσα φάση, μπορεί ο Παναθηναϊκός. Να το κάνει δύσκολο, στους άλλους. Και αυτό που μπορεί, πραγματικά το κάνει καλά. Ο Τέτε με πλάτη, ο Τέτε με μέτωπο, ο Τέτε εναντίον των μπακ, εναντίον των σέντερ-μπακ, εναντίον των χαφ, ενίοτε και εναντίον των...εξτρέμ, είναι η επιτομή του μονομάχου. Είναι ο ιδεατός "πρώτος αμυντικός". Στη Θεσσαλονίκη ο Παναθηναϊκός άντεξε, πρωτίστως χάρη στη συνεπή δουλειά ολόκληρης της front-line. Εδωσαν ό,τι είχαν. Κουράστηκαν τόσο, που ο Ράφα τους άλλαξε, σταδιακά, όλους. Ακριβώς αυτό όμως, ήταν που έκανε αρκετά ήσυχη τη "μέρα στη δουλειά" του Λαφόν.

Ο ΠΑΟΚ δεν επρόκειτο να νικήσει, δίχως την τέλεια ακρίβεια στην τελευταία ενέργεια. Του έλειψε, τέτοιου επιπέδου ακρίβεια. Η μία δυνατότητα που του δόθηκε να τρέξει στο ανοιχτό γήπεδο (από επιθετική στατική φάση του Παναθηναϊκού, για την ακρίβεια ένα πλάγιο του Καλάμπρια!) έμελλε να είναι η μοναδική. Ο Γερεμέιεφ σούταρε, ο Λαφόν το έπιασε. Αργότερα, στη μία και μοναδική δυνατότητα που είχε η ΑΕΚ να τρέξει στο ανοιχτό γήπεδο, ο Κοϊτά σούταρε, ο Τζολάκης δεν το έπιασε. Κρίνονται αγώνες, έτσι. Ισως, κρίνονται και πρωταθλήματα.

Αν ο ΠΑΟΚ κέρδισε ένα πόντο αυτή την Κυριακή ή έχασε δύο, θα το ξέρουμε όταν παίξουν και οι άλλοι στα πλέι-οφ με τον Παναθηναϊκό. Για την ώρα, ας εστιάσουμε στα facts. Πόσο μπροστά είναι, η ΑΕΚ από τον ΠΑΟΚ; Πέντε πόντους. Πόσους πόντους έχει κόψει μες στη χρονιά, ο Παναθηναϊκός από τον ΠΑΟΚ; Πέντε. Πόσο μπροστά είναι, η ΑΕΚ από τον Ολυμπιακό; Πέντε πόντους. Πόσους πόντους έχει κόψει μες στη χρονιά, ο Παναθηναϊκός από τον Ολυμπιακό; Πέντε. Πόσους πόντους, στο μεταξύ, έχει κόψει μες στη χρονιά ο Παναθηναϊκός από την ΑΕΚ; Κανένα.

Η μπακαλική του πρωταθλήματος επιβεβαιώνει, πως ο χρυσός χορηγός του +5 της ΑΕΚ (+5 και από τον ΠΑΟΚ και από τον Ολυμπιακό) είναι ο Παναθηναϊκός.

Πηγή: SDNA