Ρεάλ Μαδρίτης: Γιατί έπαψε ομάδα να θυμίζει...

Γράφει ο Γιάννης Σκόκας

Η κρίση στη Ρεάλ Μαδρίτης δεν αποκαλύφθηκε από ένα ή δύο αρνητικά αποτελέσματα. Τα αρνητικά αποτελέσματα ήταν μάλλον η βιτρίνα. Το πραγματικό πρόβλημα φάνηκε όταν τα αποδυτήρια άρχισαν να παράγουν ειδήσεις πιο δυνατές από όσα έκαναν οι Μερένχες γήπεδο.

Ο καβγάς Τσουαμενί - Βαλβέρδε που έστειλε τον Ουρουγουανό στο νοσοκομείο, το επεισόδιο Ρούντιγκερ - Καρέρας, η δυσφορία του κόσμου γύρω από τον σούπερ σταρ Μπαπέ, οι αποδοκιμασίες στον Βινίσιους, το χάσμα μεταξύ των παικτών και του πάγκου, η αδυναμία του προέδρου Φλορεντίνο Πέρεθ να βάλει τάξη και η αίσθηση εν τέλει ότι η ομάδα δεν έχει πια ούτε ενιαία ιεραρχία ούτε κοινό κέντρο βάρους, φανερώνει ότι υπάρχει κάτι πιο βαθύ που λερώνει τη θρυλική ολόλευκη μαδριλένικη φανέλα. Το μοναδικό πράγματα που τούτη την εποχή θυμίζει Ρεάλ Μαδρίτης...

Το επεισόδιο Βαλβέρδε - Τσουαμενί ήταν το πιο βαρύ και πήρε τεράστια δημοσιότητα, αλλά όχι το μοναδικό. Σύμφωνα με τα ισπανικά ρεπορτάζ, είχε προηγηθεί ένταση ανάμεσα στους δύο στην προπόνηση, με αφορμή ένα μαρκάρισμα, λεκτική αντιπαράθεση και σπρωξίματα. Την επόμενη ημέρα, η κατάσταση ξέφυγε πολύ περισσότερο με τον Βαλβέρδε να καταλήγει στο νοσοκομείο με προσωρινή απώλεια μνήμης έπειτα από χτύπημα του Γάλλου.

Ο σύλλογος, που μέχρι πρότινος τα έκρυβε όλα κάτω από το χαλί, αποφάσισε να κινηθεί πειθαρχικά. Ωστόσο έκλεισε την υπόθεση με συνοπτικές διαδικασίες. Διεξήγαγε έρευνα μιας ημέρας, οι δύο παίκτες απολογήθηκαν για τη συμπεριφορά τους, ζήτησαν συγγνώμη και... καθάρισαν με ένα βαρύτατο πρόστιμο 500.000 ευρώ έκαστος. Προφανώς όμως το πρόβλημα είναι βαθύτερο. Η AS περιέγραψε την κατάσταση ως... αποδυτήρια στα κόκκινα, σημειώνοντας ότι «πολλά χρόνια είχε να ζήσει η Ρεάλ μια σεζόν με τόσους εσωτερικούς μπελάδες».

Βαθιά διχασμένα αποδυτήρια

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο βαριά επειδή το επεισόδιο δεν ήρθε ως μεμονωμένο περιστατικό. Λίγες ημέρες νωρίτερα είχε καταγραφεί ένταση και ανάμεσα στον Άλβαρο Καρέρας και τον Αντόνιο Ρούντιγκερ, με τον Καρέρας να τη χαρακτηρίζει εκ των υστέρων «μεμονωμένο περιστατικό χωρίς σημασία που έχει λυθεί». Την ίδια στιγμή, η AS ανέφερε και έντονη συζήτηση του Κιλιάν Μπαπέ με μέλος του τεχνικού επιτελείου, αλλά και δυσαρέσκεια για ταξίδι του στην Ιταλία σε περίοδο που η ομάδα βρισκόταν σε εύθραυστη κατάσταση και χρειαζόταν εικόνα ενότητας.

Το πρόβλημα, επομένως, δεν είναι ότι δύο παίκτες τσακώθηκαν. Οι ομάδες είναι ζωντανοί οργανισμοί, το αίμα των παικτών... βράζει και οι εντάσεις υπάρχουν. Το πρόβλημα είναι ότι στη Ρεάλ οι εντάσεις έγιναν πια αλληλουχία. Το ένα περιστατικό ακολούθησε το άλλο και όλα μαζί έφτιαξαν την εικόνα μιας ομάδας που δεν μπορεί να ελέγξει τον εαυτό της. Δεν είναι τυχαίο ότι από τα ίδια τα αποδυτήρια, σύμφωνα με την AS, η υπάρχουσα κατάσταση αποτυπώθηκε με τη φράση: «Είναι πολύ σοβαρό, αλλά υπάρχουν κι άλλα πράγματα που δεν ξέρει ο κόσμος».

Έξω από τα ισπανικά σύνορα, η κρίση ερμηνεύτηκε ακόμη πιο ωμά. Η γαλλική Equipe έκανε λόγο για βαθιά διχασμένα αποδυτήρια υποστηρίζοντας ότι η ρίζα του προβλήματος γυρίζει στην περίοδο του πρώην προπονητή της ομάδας Τσάμπι Αλόνσο, όταν είχαν αρχίσει να δημιουργούνται δύο εσωτερικά μπλοκ: όσοι στήριζαν τον Βάσκο τεχνικό και όσοι ήταν απέναντί του. Η ίδια ανάγνωση εμφανίζεται και σε άλλα ευρωπαϊκά Μέσα, που βλέπουν πλέον τη Ρεάλ όχι απλώς ως ομάδα σε αγωνιστική κρίση, αλλά ως οργανισμό με πρόβλημα συνοχής.

Εδώ ακριβώς αρχίζει να αποκτά άλλο βάρος η περίπτωση του Τσάμπι Αλόνσο, ο οποίος απολύθηκε στο μέσο της σεζόν, έχοντας έρθει σε ρήξη με τα αποδυτήρια. Ο Αλόνσο δεν απέτυχε απλώς επειδή δεν πήρε αποτελέσματα. Προσπάθησε να βάλει δομή και κανόνες σε μια ομάδα που είχε μάθει να λειτουργεί με ισχυρές προσωπικότητες, ειδικά προνόμια και εσωτερικές ισορροπίες που δύσκολα αγγίζονται. Ο Guardian έγραψε ότι ο Αλόνσο ήρθε ως «systems coach», ως προπονητής δηλαδή που ήθελε να επιβάλει αρχές, συλλογική λειτουργία και πιο αυστηρό πλαίσιο, αλλά βρέθηκε σε έναν σύλλογο όπου οι παίκτες και ο Φλορεντίνο Πέρεθ έχουν καθοριστικό ρόλο στις αποφάσεις.

Η... δικαίωση του Τσάμπι Αλόνσο

Η φράση αυτή εξηγεί πολλά. Ο Αλόνσο προσπάθησε να αλλάξει τη Ρεάλ από μέσα. Να την κάνει λιγότερο εξαρτημένη από τις ατομικές εμπνεύσεις και περισσότερο ομάδα με αρχές, όχι μόνο εντός γηπέδου αλλά και έξω από αυτό. Προσπάθησε να βρει ρόλους, να απαιτήσει πειθαρχία, να επιβάλει ένα σύστημα. Όμως στη Ρεάλ αυτό δεν είναι απλό. Ποτέ δεν ήταν. Απλώς κάποιες φορές ήταν οι προπονητές πιο ισχυροί πυλώνες από τους παίκτες με αποτέλεσμα να είναι εκείνοι το σημείο αναφοράς. Συνέβη με τον Ζινεντίν Ζιντάν, συνέβη φυσικά και με τον Κάρλο Αντσελότι, ο οποίος όμως φέρει μεγάλη ευθύνη για το... ξεχαρβάλωμα των αποδυτηρίων. Με τη φυγή του Αντσελότι, ο οποίος ήταν μια πατρική φιγούρα του που ήξερε να κάνει τα χατίρια (ή και τα στραβά μάτια) στα... παιδιά του αλλά παράλληλα μπορούσε να πάρει και το μέγιστο από αυτά όταν ερχόταν η κρίσιμη στιγμή, το εσωτερικό της ομάδας υπέστη ένα σοκ.

Κι όταν πια οι ισορροπίες στα αποδυτήρια έγιναν πιο ισχυρές από τον προπονητή, εκείνος ο οποίος προσπάθησε να τις αλλάξει, ήταν κι εκείνος που κάηκε και έφυγε πρώτος. Αυτό συνέβη με τον Αλόνσο. Η πιο χαρακτηριστική εικόνα της σύγκρουσης εκείνης της περιόδου ήταν η σχέση του με τον Βινίσιους. Ο Guardian σημείωσε ότι η σχέση τους ήταν τεταμένη και πως τελικά ο σύλλογος πήρε την πλευρά του παίκτη. Η ένταση κορυφώθηκε μετά από ένα clasico, όταν ο Βινίσιους αντέδρασε έντονα στην αλλαγή του, αποτυπώνοντας την έλλειψη πειθαρχίας και σεβασμού αλλά και το τεράστιο χάσμα μεταξύ του προπονητή και κάποιων παικτών.

Το παράδοξο είναι ότι σήμερα, μήνες μετά την απομάκρυνσή του, ο Αλόνσο μοιάζει περισσότερο δικαιωμένος παρά διαψευσμένος. Αν η Ρεάλ ήταν πράγματι ομάδα υπό έλεγχο, τότε η αποχώρησή του θα έφερνε ηρεμία. Δεν έφερε. Αντίθετα, το χάος έγινε πιο εμφανές. Οι συγκρούσεις συνεχίστηκαν, οι παίκτες εξακολουθούν να βγαίνουν εκτός γραμμής, ο Άλβαρο Αρμπελόα δεν έχει καταφέρει να κρατήσει τα αποδυτήρια και η ομάδα οδεύει ολοταχώς προς τη δεύτερη σερί σεζόν χωρίς τίτλο. Πρόκειται για μια από τις πιο αποτυχημένες περιόδους επί των ημερών του Φλορεντίνο Πέρεθ.

Η περίπτωση Μπαπέ προσθέτει ακόμη μεγαλύτερη ένταση, γιατί ο Γάλλος δεν είναι απλώς ένας παίκτης. Είναι το κεντρικό project της Ρεάλ. Όταν όμως μια ομάδα καταρρέει, ο πιο προβεβλημένος παίκτης γίνεται και ο πρώτος στόχος. Η AS μετέφερε δήλωση του θρύλου της Εθνικής Γαλλίας, Εμανουέλ Πετί, ο οποίος είπε ότι έχει την εντύπωση πως τα τελευταία χρόνια ο Μπαπέ έχει γίνει «ο αποδιοπομπαίος τράγος» στη Ρεάλ.

Από την άλλη, δεν είναι μόνο θέμα στοχοποίησης. Σύμφωνα με την καταγραφή της AS από γαλλικά και γερμανικά δημοσιεύματα, στο εσωτερικό της ομάδας υπήρχε δυσαρέσκεια για τα «προνόμια» του Μπαπέ, για συμπεριφορές που θεωρήθηκαν υποτιμητικές προς μέλη του τεχνικού επιτελείου και για καθυστερήσεις σε ομαδικά ραντεβού. H Parisien έγραψε για «τοξικό περιβάλλον που μοιάζει να χειροτερεύει κάθε μέρα», ενώ το Kicker συνέδεσε το χαμηλό ηθικό της ομάδας και με τον Γάλλο σταρ.

Υπό διάλυση ομάδα που χρειάζεται αναδόμηση 

Αυτή είναι η δεύτερη μεγάλη εξήγηση για την κρίση στη Ρεάλ. Οι Μαδριλένοι διαθέτουν πολλές φίρμες, αλλά όχι σαφή εσωτερική τάξη. Ο Μπαπέ, ο Βινίσιους, ο Μπέλιγχαμ, ο Ρούντιγκερ, ο Βαλβέρδε, ο Τσουαμενί, ο Καρβαχάλ, όλοι έχουν βαρύτητα, αλλά η ομάδα δεν δείχνει να έχει κοινό κανόνα. Κι όταν ο κανόνας δεν είναι κοινός, κάθε παίκτης λειτουργεί με βάση το δικό του status. Και όταν έρχονται οι ήττες, το status γίνεται όπλο, όχι προστασία. Και τότε όλα καταρρέουν.

Η τρίτη εξήγηση είναι καθαρά αγωνιστική. Η Ρεάλ έχασε τη σταθερότητα που είχε τα προηγούμενα χρόνια. Η ομάδα του Αντσελότι είχε ελαστικότητα, αλλά είχε και ξεκάθαρη ιεραρχία. Είχε όμως και φθορά. Έπαψε να παίζει ομαδικό ποδόσφαιρο. Κι όσο περνούσε ο καιρός στηριζόταν αποκλειστικά στην ατομική ποιότητα, στις εξάρσεις του εκάστοτε αστέρα και στο δέος που προκαλεί στους αντιπάλους η λευκή φανέλα.

Ο Αλόνσο προσπάθησε να περάσει σε πιο οργανωμένο μοντέλο με πιο αυστηρό και ευθύ τρόπο. Ο Αρμπελόα, ως άνθρωπος του συλλόγου, κλήθηκε να διαχειριστεί τα αποδυτήρια με πιο «μαδριλένικη» λογική. Όμως το αποτέλεσμα δεν δικαιώνει καμία πλευρά. Η ομάδα ούτε απέκτησε πειθαρχία ούτε κράτησε την παλιά αποτελεσματικότητα. Γι’ αυτό και ο ισπανικός Τύπος μιλά πλέον όχι για απλή κρίση, αλλά ομάδα υπό διάλυση και κυρίως για ανάγκη αναδόμησης. Η El Pais έγραψε ότι η Ρεάλ ετοιμάζει «μικρή επανάσταση» για την επόμενη σεζόν, σε μια προσπάθεια να επαναφέρει τάξη σε ένα ρόστερ που έχει σπάσει σε κομμάτια.

Το εξίσου ανησυχητικό για τη Ρεάλ είναι ότι η κρίση ξέσπασε σε μια στιγμή που η Μπαρτσελόνα εμφανίζεται ως καθρέφτης. Την ώρα που στη Μαδρίτη κυριαρχούν οι καβγάδες, οι διαρροές, οι αποδοκιμασίες και οι έκτακτες συσκέψεις, η Μπαρτσελόνα ετοιμάζεται για το μεταξύ τους clasico με απόλυτη προσήλωση, έχοντας την ευκαιρία να σφραγίσει τον τίτλο. Κι επειδή μιλάμε για clasico και για αιώνια κόντρα, οι Καταλανοί φρόντισαν με μια φαινομενικά αθώα αλλά ξεκάθαρα στοχευμένη ανάρτηση στα social media να καταδείξουν τη διαφορά κλίματος στο εσωτερικό των δύο ομάδων. «Celebrando en familia» (γιορτάζοντας με την οικογένεια) έγραψαν οι Μπλαουγκράνα συνοδεύοντας μια χαλαρή εικόνα από την προπόνηση της Μπάρτσα. Η σύγκριση προφανώς ήταν αναπόφευκτη όταν την ίδια ώρα ο Τσουαμενί με τον Βαλβέρδε... έπαιζαν μπουνιές στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Η μπάλα στα πόδια του Φλορεντίνο Πέρεθ

Δεδομένου ότι η σεζόν δεν σώζεται για τη Ρεάλ, το ενδιαφέρον στρέφεται στο άμεσο μέλλον. Ωστόσο, η κατάσταση είναι παραδοσιακά περίπλοκη σε αυτόν τον σύλλογο. Και αυτό διότι  το πιο δύσκολο δεν είναι να αλλάξει προπονητή ή να αγοράσει παίκτες. Αυτό το κάνει πάντα. Το δύσκολο είναι να αποφασίσει ποιος έχει τον έλεγχο. Ο προπονητής; Οι παίκτες; Ο πρόεδρος; Οι σταρ; Όσο αυτή η απάντηση παραμένει θολή, κι όσο το πλάνο δεν βασίζεται στο ίδιο το ποδόσφαιρο, κάθε κακή περίοδος θα κινδυνεύει να μετατρέπεται σε εσωτερική έκρηξη.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η πραγματική δικαίωση του Τσάμπι Αλόνσο. Όχι ότι τα έκανε όλα σωστά ή ότι ήταν άμοιρος ευθυνών. Αλλά ότι είδε το πρόβλημα προτού φανεί σε όλο του το μέγεθος. Δηλαδή μια Ρεάλ γεμάτη ταλέντο, αλλά χωρίς πειθαρχία, μια Ρεάλ γεμάτη ονόματα, αλλά χωρίς ενιαίο σχέδιο, μια Ρεάλ γεμάτη φιλοδοξία, αλλά χωρίς αποδυτήρια που να λειτουργούν ως ομάδα.

Στο τέλος της ημέρας ο Φλορεντίνο Πέρεθ είναι εκείνος που θα καθορίσει το πλαίσιο. Ο άνθρωπος που έχει μάθει να χτίζει ομάδες γεμάτες σταρ, ήρθε η ώρα να πάρει μια δύσκολη απόφαση, η οποία μάλλον δεν ταιριάζει στο προφίλ, που ο ίδιος έχει επιλέξει για τον σύλλογο που διοικεί επί δεκαετίες. Και στην προκειμένη περίπτωση, η ουσία μοιάζει απλή και ξεκάθαρη: η Ρεάλ δεν χρειάζεται μόνο μεταγραφές. Χρειάζεται κανόνες και χρειάζεται έναν προπονητή, ο οποίος δεν θα είναι... διακοσμητικός. Και φυσικά χρειάζεται παίκτες που να αποδεχθούν ότι το μέγεθος του συλλόγου είναι πάνω από το προσωπικό τους βάρος.

Ας ρίξει μια ματιά ο Φλορεντίνο Πέρεθ προς το Παρίσι για να δει πώς η Παρί Σεν Ζερμέν μετατράπηκε από ομάδα των σταρ σε ομάδα-πρότυπο την οποία χαίρεσαι να παρακολουθείς...