Εθνική Ισπανίας: Αποφάσισε να γίνει ο ταυρομάχος αντί ο ταύρος

Γράφει ο Γιώργος Τσαντάκης

Η Ισπανία μετέτρεψε τα κρισιμότερα παιχνίδια των τελευταίων 16 ετών της ιστορίας της σε ταυρομαχία και εκείνη ήταν στη θέση του ταυρομάχου. Ούτε ο πιο αισιόδοξος Ισπανός δεν θα μπορούσε να προβλέψει ότι η κόκκινη μηχανή του Λουίς Ντε Λα Φουέντε θα έπαιζε ημιτελικό και τελικό Μουντιάλ, 16 χρόνια μετά την τελευταία και μοναδική κατάκτηση της, και το κοινό της στο στάδιο θα τη συνόδευε με ένα επαναλαμβανόμενο, μακρόσυρτο…Όλε! Όλε! Όλε!

Κι όμως. Η σύγχρονη εκδοχή της Ισπανίας έπαιξε ημιτελικό με το grande φαβορί του τουρνουά, Γαλλία και με την παγκόσμια πρωταθλήτρια του Μέσι, Αργεντινή και δεν τους έδωσε καν τη μπάλα. Γαλλία και Αργεντινή έμοιαζαν με τον αποκαμωμένο ταύρο, που έχασε ήδη πολλά λίτρα αίμα και με θολά μάτια παραπατάει στη χωμάτινη αρένα. Απομένει μόνο το τελειωτικό χτύπημα. Μπορεί να αργήσει, αλλά θα έρθει με νομοτελειακή ακρίβεια. Η παγκόσμια κούπα ήρθε τελικά από το αργοπορημένο, τελευταίο χτύπημα του Φεράν Τόρες, αλλά ο αγώνας με την Αργεντινή είχε προ πολλού κριθεί.

Το ποδόσφαιρο του rondo

Αλήθεια είναι ότι το φιλοθεάμον κοινό δεν συμπαθεί ιδιαίτερα το ισπανικό μοντέλο ποδοσφαίρου. Ένα μοντέλο που δεν επιτρέπει τις μεταπτώσεις και τις αλλαγές στις εντάσεις. Δεν επιτρέπει τις εκπλήξεις. Μοιάζει με ένα ατελείωτο rondo, την ποδοσφαιρική άσκηση κατοχής μπάλας, το δικό μας κορόιδο, όπου πέντε παίκτες βάζουν στη μέση έναν, ή δέκα παίκτες βάζουν στη μέση δύο, και αλλάζουν τη μπάλα με μία επαφή. Ένα ασταμάτητο rondo από την έναρξη του αγώνα έως το σφύριγμα της λήξης, μέχρι να μπουν με τη μπάλα στα δίχτυα, κοροϊδεύοντας συστήματα, πλάνα και τακτικές. Σχεδιάζεις κάθε πιθανό και απίθανο σενάριο, και η Ισπανία μπαίνει στο γήπεδο, παίρνει την μπάλα, σε βάζει στη μέση, σε κοροϊδεύει, σε ζαλίζει, σε εξουθενώνει και σε νικάει.

Euro-Mundial-Euro ξανά

Τίποτα το συναρπαστικό, αλλά και ιδιοφυές την ίδια στιγμή. Η παλιά φρουρά, εκείνοι που κατέκτησαν Euro-Mundial-Euro, από το 2008 έως το 2012, παρακολουθούσαν από το θεωρείο τη νέα γενιά να εξελίσσει το τίκι-τάκα και να απειλεί το επίτευγμά τους. Το Euro-Mundial έγινε. Το 2028, στο Euro, θα ολοκληρωθεί σε αγγλικό έδαφος. Για αυτό ο απαστράπτων, Σέρχιο Ράμος, που κουβάλησε και τοποθέτησε το υπέροχο τρόπαιο στο βάθρο της απονομής, του έδωσε και ένα φιλί. Επειδή ότι ξεκίνησαν εκείνος και οι όμοιοι του, το συνεχίζουν οι Ρόδρι, Σιμόν και Γιαμάλ. Ειδικά ο τελευταίος αποτελεί τον καθρέφτη του ποδοσφαίρου που λανσάρει ο Λουίς Ντε Λα Φουέντε, αυτός ο αντί-τουριστικός παιδαγωγός. Αντί να χτίσει μία ομάδα γύρω από τον επόμενο σούπερ σταρ της ρόχα, έκανε τον σούπερ σταρ του γρανάζι της μηχανής του και ο Γιαμάλ δεν παρέκκλινε ποτέ από τις οδηγίες του.

Η μεταμόρφωση του ταύρου σε ταυρομάχο

Το 2004, ο αείμνηστος, Σέσαρ Λουίς Μενότι, ο προπονητής που οδήγησε την Αργεντινή στην κορυφή του κόσμου για πρώτη φορά, το 1974, είχε σχολιάσει την βροντερή απουσία της Ισπανίας από τους τίτλους με την εξής προτροπή: «Η Ισπανία θα πρέπει να ξεχάσει την οργή της και να αποφασίσει επιτέλους τι θέλει να είναι, ο ταύρος ή ο ταυρομάχος;». Τότε, τα ισπανικά media είχαν ενοχληθεί πολύ, αλλά σύντομα όλοι συνειδητοποίησαν ότι ο Μενότι είχε απόλυτο δίκιο. Η Ισπανία αποφάσισε να πάψει να φέρεται σαν οργισμένος ταύρος και να μεταλλαχθεί σε έναν έξυπνο, έως και πανούργο, υπομονετικό ταυρομάχο. Τα τελευταία 18 χρόνια η φούρια ρόχα κατέκτησε 3 Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και 2 Παγκόσμια Κύπελλα. Ο Μενότι είχε δίκιο, αλλά και οι Ισπανοί εκτέλεσαν άψογα την προτροπή του.

Η Ισπανία πετούσε κάτω από τα ραντάρ

Στο Μουντιάλ του 2026, ενόσω όλος ο πλανήτης χάζευε τα κατορθώματα του Εμπαπέ και του Μέσι, η Ισπανία ερχόταν κάτω από τα ραντάρ και στην κρίσιμη φάση ανάγκασε τους δύο σούπερ-σταρ του τουρνουά σε απλούς θεατές. Όχι ως σχήμα λόγου. Εμπαπέ και Μέσι σχεδόν δεν ακούμπησαν την μπάλα, απλά και μόνο επειδή η Ισπανία δεν τους την έδωσε ποτέ. Ο θρίαμβος της ομαδικότητας, της εξυπνάδας, της ελεγχόμενης κατοχής, της συνοχής. Το 2010, ο Αρσέν Βενγκέρ είχε διατυπώσει την άποψη ότι ένας ομοσπονδιακός τεχνικός, στη διάρκεια ενός τόσο σημαντικού και σύντομου τουρνουά, δεν προλαβαίνει να ετοιμάσει ένα πλήρες γεύμα και θα πρέπει να αρκεστεί σε ένα fast food! «Υπάρχει ελάχιστος χρόνος για προπόνηση και δοκιμές, συνεπώς θα πρέπει να στηριχθείς πολύ στο ένστικτο» είχε εκτιμήσει ο μακροβιότερος προπονητής στην ιστορία της Άρσεναλ.

Η αποθέωση του ομαδικού συνόλου

Η Ισπανία του τότε και η Ισπανία του τώρα κατέρριψε τον μύθο του Βενγκέρ εμφανίζοντας ένα σύνολο που κάθε μονάδα του ξέρει τι να παίξει και με ποιον τρόπο, γιατί το μαθαίνουν από την ημέρα που οι γονείς τους τους έδεναν τα κορδόνια των ποδοσφαιρικών παπουτσιών τους. Οι Ισπανοί παίζουν αυτό το ποδόσφαιρο από παιδιά και κάθε φορά που η γενιά αλλάζει, επιστρέφουν ως ταυρομάχοι για ένα νέο Euro-Mundial-Euro. Θυμηθείτε λίγο τα εξαιρετικά συστατικά της συνταγής του Λουίς Ντε Λα Φουέντε. Τον Ουνάι Σιμόν, τον Κουμπαρσί, τον Λαπόρτ, τον Πέδρο Πόρο και τον Κουκουρέγια, τον Ρουίθ, τον Μερίνο, τον Πέδρι, τον Ντάνι Όλμο, τον Νίκο Γουίλιαμς, τον Ογιαρθάμπαλ, τον Γιαμάλ και τον αρχηγό και μετρονόμο Ρόδρι.

Θυμηθείτε τους…Όλοι τους εξαιρετικοί, αλλά θυμάστε να ξεχώρισε κάποιος; Έστω ένας; Ακριβώς! Η Ισπανία νίκησε ως ομάδα. Η Ισπανία είναι ο ορισμός της ομάδας και ταΐζει όλα τα μέλη της από το ίδιο πιάτο που έτρωγαν μικροί. Όχι μόνο τους παίκτες, αλλά όλους όσοι ασχολούνται με το άθλημα. Πεπ Γκουαρδιόλα, Λουίς Ενρίκε, Μίκελ Αρτέτα, Ουνάι Έμερι, Τσάμπι Αλόνσο, Άντονι Ιραόλα. Το ισπανικό ποδόσφαιρο διέπεται από μία απαράβατη συνέχεια, ανεξαρτήτως επιτυχιών ή αποτυχιών.

Το ισπανικό ποδόσφαιρο κυριαρχεί παντού

Ο αρχιτέκτονας Λουίς Ντε Λα Φουέντε, πήρε τα κλειδιά για τα αποδυτήρια των ανδρών, έχοντας πρώτα, ως παιδαγωγός, οδηγήσει την Ισπανία στην κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος U-19, με τους Σιμόν, Ρόδρι και Μερίνο στην αποστολή και στη συνέχεια στην κατάκτηση του U-21, με τους προαναφερθέντες, στο πλευρό των Ρουίθ, Όλμο και Ογιαρθάμπαλ. Η Ισπανία είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης και κόσμου διαδοχικά. Η Ισπανία είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια σε άνδρες και γυναίκες ταυτόχρονα. Η Ισπανία είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης U-19 σε άνδρες και γυναίκες ταυτόχρονα. Η Ισπανία έκανε τον Γιαμάλ πρωταθλητή Ευρώπης στα 17 του και πρωταθλητή κόσμου στα 19 του. Στην Ισπανία όλοι τρώνε από το ίδιο πιάτο και δεν το μοιράζονται με τον υπόλοιπο κόσμο. Το να καταφέρεις να κάτσεις στο τραπέζι τους είναι αυτή τη στιγμή ο δυσκολότερος γρίφος, που το υπόλοιπο ποδόσφαιρο καλείται να λύσει. Καλή τύχη.