Λιονέλ Μέσι: Το τελευταίο αργεντίνικο τανγκό

Γράφει ο Γιώργος Τσαντάκης

Από τη δεκαετία των απογοητεύσεων στη δεκαετία των επιτυχιών ο Λιονέλ Μέσι διένυσε όλο τον δρόμο και απέδειξε ότι είναι ηγέτης με σπάνια χαρακτηριστικά και ατσάλινο εγωισμό.

Οι παρατηρητικοί το γνώριζαν ήδη. Λίγες στιγμές μετά τον χαμένο τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Νιου Τζέρσεϊ, ο Λιονέλ Μέσι έβγαζε τα ποδοσφαιρικά παπούτσια του τα οποία, για την περίσταση, έφεραν την επιγραφή «El ultimo tango». Για τον ίδιο ήταν το τελευταίο τανγκό στη διεθνή σκηνή μετά από 21 χρόνια, 207 συμμετοχές με τη βαριά φανέλα της Αργεντινής και 125 γκολ. Βέβαια, από το βράδυ του τελικού της 19^ης Ιουλίου μέχρι την επισημοποίηση της απόσυρσης του από την εθνική ομάδα, την περασμένη Δευτέρα, μεσολάβησαν πολλά για το σύγχρονο είδωλο της Αργεντινής. Πολλές σκέψεις, πολλές αναπολήσεις και το θλιβερότερο όλων, ο θάνατος του πατέρα του. 

Η μεγάλη απώλεια

Ο Χόρχε Μέσι ταλαιπωρήθηκε πολύ ενόσω το Μουντιάλ του γιου του ήταν σε εξέλιξη και τελικά έφυγε από τη ζωή στις 8 Αυγούστου, στα 68 του, και άφησε τον Λιονέλ χωρίς τον φίλο και μέντορα του. Το πόσο πληγώθηκε από την απώλεια του πατέρα του και πόσο αυτό μέτρησε στην απόφαση του είχε επίσης φανεί λίγες ημέρες μετά το Μουντιάλ, όταν ο Μέσι αποκάλυπτε στο Instagram το πως βίωνε την ασθένεια του Χόρχε όσο ο ίδιος κάλπαζε προς τον τελικό με την Ισπανία. «Λίγο πριν ξεκινήσει η διοργάνωση η κατάσταση σου χειροτέρεψε.

Κάθε φορά που επέστρεφα στα αποδυτήρια και δεν έβρισκα μήνυμα σου στο κινητό καταλάβαινα ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Έτσι αποφάσισα να φτάσω όσο πιο μακριά μπορούσα για να σου δώσω χρόνο να δεις έστω ένα ματς. Φτάσαμε έως τον τελικό αλλά δεν ήσουν εκεί. Έκανα ότι μπορούσα για να νικήσουμε και να σου φέρω το τρόπαιο αλλά δεν τα κατάφερα» ήταν η δημόσια εξομολόγηση του αρχηγού της Αργεντινής προς τον αποδημήσαντα πατέρα του που συμπύκνωνε την ψυχική κατάστασή του. Τα έφερε έτσι η ζωή ώστε η ιερή φανέλα της αλμπισελέστε να συνδεθεί με τον θάνατο ενός ιερού για τον Μέσι προσώπου.

Ο ανίκητος Χρόνος

Ο Λιονέλ Μέσι είχε πολλούς λόγους για να μη συνεχίσει σε διεθνές επίπεδο και σε αυτούς προστέθηκε το κενό που άφησε πίσω ο μπαμπάς του. Στο επόμενο μεγάλο τουρνουά της Αργεντινής, το Κόπα του Αμέρικα 2028, θα είναι 41. Στο επόμενο Μουντιάλ σε Ισπανία, Πορτογαλία και Μαρόκο θα είναι 43. Όσες μαγικές στιγμές και αν είχε να προσφέρει, όσες νίκες και αν υποσχόταν, τελικά θα έχανε από τον μοναδικό αήττητο αντίπαλο. Τον Χρόνο.

Η διεθνής καριέρα του Μέσι, από εκείνο το φιλικό με αντίπαλο την Ουγγαρία το 2005, μέχρι τον καλοκαιρινό τελικό του Μουντιάλ στο Νιου Τζέρσεϊ, χωρίζεται σε δύο μεγάλα, αυτοτελή επεισόδια. Το πρώτο επεισόδιο περιλαμβάνει όλη τη λύπη, την απογοήτευση και την παραίτηση του ποδοσφαιριστή που ήταν υποχρεωμένος να μεταφέρει τη μαγεία της Μπαρτσελόνα στην εθνική Αργεντινής και κυρίως να γίνει ο επόμενος Μαραντόνα.

Η δεκαετία των απογοητεύσεων

Ένα επεισόδιο βαρύ και σκοτεινό με τρεις διαδοχικούς χαμένους τελικούς, δύο Κόπα Αμέρικα και ένα Μουντιάλ, και φινάλε με την πρώτη, ευτυχώς προσωρινή, παραίτηση του Μέσι από την Αργεντινή. Ήταν πριν δέκα χρόνια μετά το χαμένο πέναλτι του ίδιου στον τελικό του Κόπα Αμέρικα με τη Χιλή που ο Μέσι είχε σοκάρει τον πλανήτη με τη δήλωση «η απόφαση πάρθηκε, δεν θα επιστρέψω στην Αργεντινή». Είχε προηγηθεί μία δεκαετία γεμάτη πόνο και δοκιμασία που κορυφώθηκε με τα σκληρά λόγια του Θεού της αλμπισελέστε, Ντιέγκο Μαραντόνα. «Μην θεοποιούμε άλλο τον Μέσι. Είναι μεγάλος παίκτης, αλλά δεν είναι ηγέτης. Είναι ανώφελο να προσπαθούμε να βρούμε τον ηγέτη σε έναν άνθρωπο που πάει είκοσι φορές στην τουαλέτα πριν από κάθε παιχνίδι της εθνικής ομάδας» ήταν οι κεραυνοί του «χρυσού παιδιού» και ενδεικτικό του θάρρους και της δύναμης που επιστράτευσε ο Μέσι για να καταφέρει να επιστρέψει και να κουβαλήσει το έθνος στις πλάτες του, προς το δεύτερο μεγαλειώδες επεισόδιο της καριέρας του.

Το μεγάλο αντίο είναι κοντά

Μπορεί να μην είχε την πομπώδη προσωπικότητα του Μαραντόνα, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν ηγέτης, παρά τη λανθασμένη κρίση του ειδώλου του. Ο Μέσι φόρεσε τα παπούτσια του Μαραντόνα και από τη στιγμή που ξεσκόνισε την κατάρα με την κατάκτηση του Κόπα Αμέρικα το 2021 τίποτα δεν τον σταματούσε. Την επόμενη χρονιά κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο, στην πέμπτη συμμετοχή του, περνώντας μέσα από Συμπληγάδες, μέχρι την απίθανη εμφάνιση του στον τελικό με τη Γαλλία. Το τριπλό σφύριγμα τον βρήκε πεσμένο στα γόνατα να δείχνει στον ουρανό και αργότερα δήλωνε ότι «αυτό το τρόπαιο το ήθελα όλη τη ζωή μου, ήταν το όνειρο μου από παιδί». Ακολούθησε η όγδοη Χρυσή Μπάλα, ένα ακόμη Κόπα Αμέρικα, ένα ακόμη πρωτάθλημα με την Παρί Σεν Ζερμέν και η καταξίωση στο MLS.

Η κατάκτηση ενός διαδοχικού Μουντιάλ αυτό το καλοκαίρι ήταν πέρα από τις δυνάμεις του. Κανείς από τους συναγωνιστές του δεν ακολούθησε τον τρελό ρυθμό της Ισπανίας και εκείνος δεν μπορούσε να κουβαλήσει μόνος του την Αργεντινή. Θα ήταν κάτι το εξωπραγματικό. Το αντίο του Μέσι στην Αργεντινή είναι το τελευταίο σε μία σειρά από αντίο τα τελευταία πέντε χρόνια. Το αντίο στην Μπαρτσελόνα, το αντίο στην Ευρώπη, το αντίο στην εθνική. Πλησιάζει μάλλον το αντίο και στο ποδόσφαιρο. Το τελευταίο τανγκό του κορυφαίου της σύγχρονης ιστορίας είναι κοντά.