Θέατρο|19.11.2026 16:00

Ευδοξία Ανδρουλιδάκη στο ethnos.gr: «Η ανασφάλεια του θεάτρου με τρομάζει, αλλά μου δίνει την ελευθερία που χρειάζομαι»

Άγγελος Γεραιουδάκης

Στο Θέατρο 104 έχει στηθεί ένα αυτοσχέδιο θερινό σινεμά. Τεχνητό γρασίδι, καρέκλες κήπου, φωτάκια, μια μεγάλη οθόνη και μια παρέα που έχει συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσει μια ταινία. Μόνο που η προβολή συνεχώς αναβάλλεται. Κάποιος θέλει να μοιραστεί τις σκέψεις του, κάποιος άλλος θυμάται κάτι που συνέβη πριν από χρόνια, οι παραγγελίες διαδέχονται η μία την άλλη και η κουβέντα καταλήγει κάθε φορά αλλού. Όσο περνά η ώρα, γίνεται όλο και πιο φανερό ότι η ταινία είναι απλώς η αφορμή για να βρεθούν όλοι μαζί. Αυτή είναι η αφετηρία της παράστασης «Με δύναμη από την Κηφισιά – The Delivery Edition», με την οποία η ομάδα Ντουθ επιστρέφει στο γνωστό έργο των Δημήτρη Κεχαΐδη και Ελένης Χαβιαρά, προτείνοντας μια εντελώς διαφορετική εκδοχή του. Στο πρωτότυπο, τέσσερις γυναίκες ονειρεύονται ένα ταξίδι στην Ταϊλάνδη, αναζητώντας μια διέξοδο από την καθημερινότητά τους.

Εδώ, οι γυναίκες γίνονται τέσσερις φίλες και ένας φίλος, που προσπαθούν να καταλάβουν τι ακριβώς θέλουν από τη ζωή τους. Συζητούν για τις σχέσεις, την ψυχοθεραπεία, την αυτοβελτίωση, τις επιθυμίες και το μέλλον, ενώ γύρω τους ο κόσμος αλλάζει με τρόπους που συχνά τους προκαλούν ανησυχία. Το χιούμορ, οι προσωπικές εξομολογήσεις, ο χορός και η μουσική συνυπάρχουν σε μια παράσταση που παρατηρεί με οξυδέρκεια τις συνήθειες και τις αντιφάσεις της σύγχρονης καθημερινότητας. Ανάμεσα στους πέντε πρωταγωνιστές βρίσκεται η Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, η οποία συμμετέχει και στη δημιουργία του κειμένου. Για την ίδια, η συγκεκριμένη δουλειά έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς είχε συναντήσει το «Με δύναμη από την Κηφισιά» και στο παρελθόν ως ηθοποιός. Αυτή τη φορά επιστρέφει σε ένα έργο που γνωρίζει, αναζητώντας μαζί με τους συνεργάτες της όσα έχουν αλλάξει στις ανθρώπινες σχέσεις, στις προσδοκίες και στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε το πέρασμα του χρόνου.

Η Ευδοξία Ανδρουλιδάκη ανήκει σε μια ομάδα καλλιτεχνών που έχουν αναπτύξει εδώ και χρόνια έναν ιδιαίτερο τρόπο δουλειάς, βασισμένο στη συλλογική δημιουργία, στον αυτοσχεδιασμό και στη στενή επαφή με το κοινό. Οι παραστάσεις τους έχουν συχνά μεγάλη διάρκεια, συνδυάζουν διαφορετικά είδη θεάματος και επιτρέπουν στους θεατές να κινούνται ελεύθερα στον χώρο. Στο «The Delivery Edition», που διαρκεί δύο ώρες και είκοσι λεπτά, ακόμη και το μπαρ παραμένει ανοιχτό, δίνοντας στην παράσταση την αίσθηση μιας βραδινής συνάντησης φίλων. Στη συζήτησή μας, η ταλαντούχα ηθοποιός μιλά για τη νέα εκδοχή του έργου, την ανάγκη της ανθρώπινης επικοινωνίας και τη δυσκολία να κάνουμε σχέδια για ένα μέλλον που μοιάζει ολοένα και πιο αβέβαιο. Αναφέρεται ακόμη στις φιλίες που αλλάζουν όσο μεγαλώνουμε, στην προσωπική ελευθερία και στις ανασφάλειες του επαγγέλματός της, εξηγώντας γιατί, παρά τις δυσκολίες, εξακολουθεί να βρίσκει στο θέατρο τον χώρο που της επιτρέπει να δοκιμάζει διαφορετικά πράγματα και να ανακαλύπτει νέες δυνατότητες.

Το «Με δύναμη από την Κηφισιά» είναι ένα έργο που έχετε συναντήσει ξανά ως ηθοποιός στο παρελθόν. Τώρα επιστρέφετε σε αυτό μέσα από μια παράσταση που έχει απομακρυνθεί αρκετά από το πρωτότυπο και έχει φτιάξει έναν δικό της κόσμο. Τι ήταν αυτό που σας ενδιέφερε περισσότερο σε αυτή τη νέα εκδοχή;

Έχει πάντα ενδιαφέρον όταν επιστρέφεις σε ένα έργο, να εντοπίζεις πόσο έχει αλλάξει η ματιά σου πάνω στο έργο, πόσο το ίδιο το έργο φαίνεται διαφορετικό σε άλλες εποχές, κι αν μπορείς να προχωρήσεις πέρα από όσα ανακάλυψες την πρώτη φορά που ήρθες σε επαφή με το έργο. Το ενδιαφέρον σε αυτή την εκδοχή ήταν ότι καλούμασταν να μεταφέρουμε τη εντύπωση μας γι αυτό το έργο στη σημερινή εποχή και κοινωνική κατάσταση, να εντοπίσουμε πως θα ήταν αυτές οι φίλες σήμερα, πως και σε ποια κατεύθυνση έχουν μετατοπιστεί οι επιθυμίες τους και ο τρόπος που αντιμετωπίζουν τη ζωή και όσα έρχονται μαζί της. Σαν να βλέπεις πως αυτές οι φίλες έχουν αλλάξει με το πέρασμα του χρόνου.

Στο αρχικό έργο τέσσερις γυναίκες ονειρεύονται ένα ταξίδι που θα τις βοηθήσει να ξεφύγουν από τη ζωή τους. Οι δικοί σας πέντε φίλες/οι από τι προσπαθούν να ξεφύγουν;

Στη δική μας εκδοχή οι πέντε φίλες/οι προσπαθούν να ξεφύγουν από τη νοσταλγία μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί, προσπαθούν να δουν τη ζωή με τα ωραία και τα στραβά της κατάματα και να μιλήσουν για έναν θρίαμβο που έρχεται όσο μεγαλώνεις, έναν θρίαμβο που δεν έχει σκοπό να ωραιοποιήσει τη ζωή αλλά να καταπατήσει τον φόβο του να τη ζήσεις.

Στην παράσταση μαζεύεστε για να δείτε μια ταινία που συνεχώς δεν ξεκινά, γιατί η κουβέντα παίρνει κάθε φορά άλλη κατεύθυνση. Γιατί σας άρεσε τόσο αυτή η ιδέα μιας παρέας που κανονίζει να κάνει κάτι και τελικά καταλήγει απλώς να μιλά;

Νομίζω - πέρα από την ειρωνία που κρύβει η μεταφορά ενός «ταξιδιού στην Ταιλάνδη που μένει ανεκπλήρωτο» και στην «προβολή μιας ταινίας που δεν ξεκινάει ποτέ» - το επιλέξαμε γιατί απλώς αυτό συμβαίνει τις περισσότερες φορές. Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη μας να επικοινωνήσουμε, να πούμε πέντε ανόητες κουβέντες, να επαληθεύσουμε τις εμμονές μας, να παραγγείλουμε, να συνυπάρξουμε, και εντέλει να κρυφτούμε στην οικειότητα μιας παρέας που δεν έχει κανένα λόγο να μας ξεβολέψει, που στο τέλος δεν έχει και σημασία αν θα δούμε την ταινία. Αρκεί που διαβάσαμε την υπόθεση και τον υπότιτλο στην αφίσα: Jusqu'ici tout va bien (μέχρι εδώ όλα καλά).

Ο τίτλος προσθέτει το «The Delivery Edition» και σχεδόν τα πάντα φτάνουν μέχρι την πόρτα των ηρώων. Τι λέει για τον τρόπο που ζούμε σήμερα αυτή η ανάγκη να έχουμε τα πάντα άμεσα, από το φαγητό μέχρι τη διασκέδαση;

Είναι η τάση μας για ευκολία, η τάση μας να παραδοθούμε στο τίποτα, η εκπαίδευση μας να μην διεκδικούμε τίποτα. Η αντανάκλαση της ματαιότητας που νιώθουμε όταν - από τα ίδια κινητά που χρησιμοποιούμε για να παραγγείλουμε - βλέπουμε μουδιασμένες/οι/α την γενοκτονία της Παλαιστίνης, πολέμους σε πραγματικό χρόνο, την επάνοδο της Ακροδεξιάς, τον ρατσισμό και τις διώξεις μεταναστών και προσφύγων, το κυνήγι ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. Όταν χρειάζεται μια κάποια «αντίσταση» πια για να κάτσεις να μαγειρέψεις, να πας στο σούπερ μάρκετ αντί να παραγγείλεις τα ψώνια σου, να πας μέχρι το περίπτερο με τα πόδια, να πας σε μαγαζιά αντί να παραγγέλνεις ρούχα online, αντιλαμβανόμαστε τον βαθμό της γελοιότητας της κατάστασης μας.

Οι ήρωες κάνουν ψυχανάλυση, manifest τις επιθυμίες τους, γυμνάζονται και προσπαθούν συνεχώς να φροντίσουν τον εαυτό τους. Έχουμε μάθει πράγματι να φροντίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας ή έχουμε μετατρέψει ακόμη και την αυτοφροντίδα σε μία ακόμη υποχρέωση;

Η ψυχοθεραπεία του διαδικτύου, τα manifest της επιθυμίας, η βελτίωση της εικόνας και της αυτοεικόνας δεν θα έλεγα ότι είναι μια υποχρέωση όσο μια μόδα, ένα αδιέξοδο lifestyle που δεν αφήνει χρόνο στη λειτουργία της σκέψης και της ανάλυσης.

Η παράσταση κρατά δύο ώρες και είκοσι λεπτά και απαιτεί από εσάς συνεχή κίνηση, χορό, αυτοσχεδιασμό και επαφή με το κοινό. Υπάρχει κάποια στιγμή της βραδιάς που αισθάνεστε πραγματικά ότι δοκιμάζονται οι αντοχές σας;

Η αλήθεια είναι πως δεν το έχω νιώσει ποτέ αυτό. Να σημειώσω ότι έχει προηγηθεί και μια τριλογία που ο μέσος όρος διάρκειας των παραστάσεων ήταν 3 -  3,5 ώρες. Καμία φορά πριν ξεκινήσει η παράσταση μπορεί να αναρωτηθώ πως θα αντέξω τις επόμενες ώρες αλλά αφού μπω σε αυτό, δεν έχει γυρισμό. Είναι μια δουλειά φτιαγμένη από εμάς και είναι σημαντικό να την απολαμβάνουμε κι εμείς - παρά τις αντιρρήσεις ή διαφωνίες που μπορεί να έχουμε όσο δημιουργείται. Διαφορετικά δεν θα μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό εύκολα κάθε χρόνο.

Δύο ώρες και είκοσι λεπτά είναι μεγάλη διάρκεια και για τον θεατή. Σας απασχόλησε μήπως το κοινό κουραστεί; Και μπορείτε πάνω στη σκηνή να καταλάβετε πότε αρχίζει να χάνει τη συγκέντρωσή του;

Είναι απολύτως κατανοητό και θεμιτό ένας άνθρωπος να κουραστεί στις 2,5 ώρες παράστασης, να χάσει τη συγκέντρωση του, ακόμα και να βαρεθεί σε στιγμές. Και σε μικρότερης διάρκειας παραστάσεις μπορεί να συμβεί αυτό. Γι' αυτό και δίνουμε στο κοινό την ελευθερία να βγαίνουν κατά βούληση κατα τη διάρκεια της παράστασης, να πιουν ένα ποτό, να βγουν για ένα τσιγάρο, να σηκωθούν για να ξεπιαστούν. Η μεγάλη διάρκεια των παραστάσεων είναι μια δραματουργική επιλογή που σχετίζεται με την επιθυμία μας η εμπειρία των θεατών να μοιάζει περισσότερο με βραδινή έξοδο, με μουσικό live, με κάποιο σόου που παρακολουθείς χαλαρά σε ένα μπαρ με το ποτό σου. Εντείνει περισσότερο και μια αίσθηση που θέλουμε να δημιουργήσουμε ότι αυτό μοιάζει με ένα απόσπασμα της πραγματικής ζωής με τη βαρεμάρα, τον ενθουσιασμό, το ενδιαφέρον, το κέφι που αυτή εμεπριέχει. Μπορείς συνήθως να καταλάβεις πότε οι θεατές χάνουν τη συγκέντρωση τους αλλά έχουμε εκπαιδευτεί να είμαστε επιεικείς με αυτό, γιατί κι εκείνοι είναι εξίσου εκτεθειμένοι με εμάς, και θα ήταν άδικο να μην αναγνωρίσουμε ότι αυτό είναι ανθρώπινο.

Το μπαρ παραμένει ανοιχτό και ο θεατής μπορεί να σηκωθεί, να βγει και να επιστρέψει. Αν κάποιος φύγει και τελικά δεν γυρίσει, σας ενοχλεί ή θεωρείτε ότι είναι μέρος της ελευθερίας που του έχετε δώσει;

Δεν μας ενοχλεί καθόλου. Είναι μέρος του παιχνιδιού. Θέλουμε να φτιάξουμε μια ατμόσφαιρα σαν να βρίσκεσαι ένα βράδυ σ' ένα αυτοσχέδιο θερινό σινεμά με την παρέα σου. Αυτό σημαίνει ότι το κοινό πρέπει να νιώθει άνετα ακόμα και να φύγει, όσο εύκολα θα έφευγε από ένα σπιτικό κάλεσμα που κουράστηκε ή νύσταξε, ή δεν του ταίριαξε η παρέα. Και είμαστε οκ με αυτό.

Στις προηγούμενες δουλειές της όμαδας Ντουθ έχουμε ξαναδεί μεγάλη διάρκεια, τραγούδι, χορό, αυτοσχεδιασμό και πολύ άμεση σχέση με το κοινό. Πότε μια τέτοια φόρμα γίνεται η προσωπική γλώσσα μιας ομάδας και πότε αρχίζει να υπάρχει ο φόβος της επανάληψης;

Σίγουρα μια τόσο έντονη φόρμα ενέχει κινδύνους επανάληψης. Και ειδικά όταν τα μέλη της ομάδας δεν ανανεώνονται. Και στην περίπτωση μας θεωρώ πως καλώς δεν υπάρχουν αλλαγές στους συντελεστές, αφενός γιατί δουλεύουμε (περισσότερο ή λιγότερο για κάθε άτομο) πολλά χρόνια μαζί, έχουμε πλέον τους ίδιους κώδικες και άρα ενδεχομένως να μπορούμε να εμβαθύνουμε περισσότερο σε αυτό που κάνουμε, και αφετέρου γιατί είμαστε μια ομάδα που έχει συνδημιουργήσει όλες αυτές τις παραστάσεις και είναι δύσκολο να λείπει ένας κρίκος της αλυσίδας ή να αντικατασταθεί. Αυτό που θα λέγαμε διαφορετικά: συναισθηματικοί λόγοι. Πολύ συχνά άνθρωποι που έχουν δει αρκετές από τις δουλειές μας, μας λένε ότι είναι σαν μια σειρά με αυτοτελή επεισόδια που βλέπεις τους ήρωες σε νέες περιπέτειες, κι αυτό είναι ένα ωραίο αίσθημα. Θεωρώ όμως ότι βρισκόμαστε σε ένα σημείο που θα είναι και για εμάς αναζωογονητικό να βρεθούμε σε περιοχές άγνωστες, και ίσως καταφέρουμε να πάμε ένα βήμα παρακάτω. Και αυτή η σκέψη με εξιτάρει.

Οι πέντε ήρωες έχουν τελικά ο ένας τον άλλον. Εσείς όσο μεγαλώνετε, τι ζητάτε σήμερα από μια φιλία;

Απλά πράγματα, όπως να υπάρχει κατανόηση, να νιώθω άνετα με τους ανθρώπους γύρω μου. Να μην καταπιέζομαι. Και να υπάρχει χώρος: να μην παγιδεύουμε τις φίλες μας σε μια εικόνα που έχουμε γι' αυτές, να μπορούμε να τις δούμε όταν αλλάζουν, όταν ανθίζουν.

Η παράσταση μιλά πολύ για το μέλλον και τον φόβο που μπορεί να μας προκαλεί. Εσείς εξακολουθείτε να κάνετε σχέδια για χρόνια μετά ή έχετε μάθει να σκέφτεστε τη ζωή σε μικρότερα κομμάτια;

Εμένα θα με τρόμαζε να έχω σχέδια για πολλά χρόνια μετά. Ξέρω από τώρα ότι θα ανατραπούν, οπότε μου φαίνεται μάταιο. Ίσως γι' αυτό και να κάνω αυτή τη δουλειά. Έχω - ακόμα τουλάχιστον - την ικανότητα να κάνω «μεγάλα όνειρα» με την επίγνωση όμως ότι αυτά τα όνειρα ή πλάνα είναι μόνο για να με πάνε παρακάτω και όχι για να πραγματοποιηθούν ως έχουν.

Η δουλειά του ηθοποιού έχει πολλή αναμονή, ανασφάλεια και εξάρτηση από τις επιλογές άλλων. Υπήρξε κάποια περίοδος που αναρωτηθήκατε σοβαρά αν θέλετε να συνεχίσετε να ζείτε με αυτή την αβεβαιότητα;

Αναρωτιέμαι πολύ συχνά αν θέλω να ζω με αυτή την αβεβαιότητα, σχεδόν κάθε χρόνο. Εντέλει όμως αυτό είναι που εκτιμώ πολύ σε αυτό, την ελευθερία που έχω - ακόμα κι αν αυτό ξεκινάει κάποιες φορές από βιοποριστικούς λόγους - να κάνω πολλές διαφορετικές δουλειές μέσα στο θέατρο και το σινεμά (δραματουργία, σκηνοθεσία, βοηθός σκηνοθετών, υπεύθυνη θεάτρου, βοηθός casting director, καλλιτεχνική επιμέλεια). Μου ταιριάζει αυτή η εναλλαγή στα διαφορά πόστα, με ενδιαφέρει πολύ το πως φτιάχνονται τα πράγματα πίσω από τη σκηνή ή την οθόνη σε όλα τα στάδια και επίπεδα της δημιουργίας και νιώθω ότι συνεχώς εξελίσσομαι ή ανακαλύπτω κι άλλες πτυχές ή ενδιαφέροντα που έχω, το βρίσκω πολύ δημιουργικό και εμπνευστικό. Θα δυσκολευόμουν πιστεύω να δουλεύω μόνο ως ηθοποιός.

Στο αρχικό έργο η ελευθερία βρίσκεται κάπου μακριά, σε ένα ταξίδι που κάποτε θα γίνει. Εσείς σήμερα πού αισθάνεστε περισσότερο ελεύθερη;

Στη σχέση μου. Στις μεγάλες ή μικρές αποφάσεις, στην διαχείριση του χρόνου. Ενίοτε στη δουλειά. Είναι μια συνεχής προσπάθεια.

INFO Η ομάδα Ντουθ παρουσιάζει την παράσταση «Με δύναμη από την Κηφισιά – The Delivery Edition» στο Θέατρο 104 (Ευμολπιδών 41, Γκάζι), κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15, έως την 1η Δεκεμβρίου 2026. Διάρκεια: 140 λεπτά. Εισιτήρια: 18€ (κανονικό), 15€ (μειωμένο).