Δόθηκε στη δημοσιότητα το πρώτο δείγμα του καλλιτεχνικού προγραμματισμού του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου υπό τη διεύθυνση του Μιχαήλ Μαρμαρινού, αποτυπώνοντας ένα πολυφωνικό τοπίο σύγχρονων δημιουργικών προσεγγίσεων. Το φετινό πρόγραμμα συγκροτείται ως ανοιχτό κάλεσμα σε διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, στις διαφορετικές καλλιτεχνικές γλώσσες, αλλά και στους δημιουργούς από την Ελλάδα και το εξωτερικό που συναντιούνται σε έναν χώρο βαθιά εμποτισμένο από αιώνες θεατρικής μνήμης.
Στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου παρουσιάζονται σύγχρονες δραματουργίες και σύνθετες, πολυεπίπεδες αναγνώσεις του Αρχαίου Δράματος, με στόχο την ανανέωσή του μέσα από τη γόνιμη συνάντηση με άλλες παραστατικές μορφές και τέχνες. Η Επίδαυρος αναδεικνύεται έτσι σε τόπο δημιουργικής ζύμωσης, όπου η διαχρονική ουσία του αρχαίου λόγου δοκιμάζεται στο ταραγμένο παρόν και επανατοποθετείται δυναμικά στη διεθνή σκηνή. Το κοινό καλείται να γνωρίσει τόσο νέες ερμηνευτικές προτάσεις σε εμβληματικά έργα όσο και σπάνια παρουσιαζόμενους τίτλους.
Θέατρο, χορός και όπερα συνδιαμορφώνουν το πρόγραμμα, φωτίζοντας τη ζωντάνια της αρχαίας δραματουργίας και τη διαρκή της ικανότητα να συνομιλεί ουσιαστικά με τον σύγχρονο κόσμο. Το σύνολο πλαισιώνεται από επιπλέον δράσεις, οι οποίες θα ανακοινωθούν αναλυτικά σε μεταγενέστερο χρόνο.
Η Μήδεια του Κερουμπίνι επιστρέφει στην Επίδαυρο
Η έναρξη του φετινού κύκλου σηματοδοτείται από μια ιστορική στιγμή. Η Εθνική Λυρική Σκηνή αναβιώνει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου τη Μήδεια του Λουίτζι Κερουμπίνι, σε μία μοναδική παράσταση στις 20 Ιουνίου 2026. Η ημερομηνία αποκτά ιδιαίτερο βάρος, καθώς συμπληρώνονται εξήντα πέντε χρόνια από τη θρυλική παραγωγή του 1961 με τη Μαρία Κάλλας στον ομώνυμο ρόλο, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, με σκηνικά και κοστούμια του Γιάννη Τσαρούχη και χορογραφία της Μαρίας Χορς.
Η αναβίωση εντάσσεται στον θεματικό άξονα της ΕΛΣ για την καλλιτεχνική περίοδο 2025/26, που διερευνά την έννοια «της όπερας του μέλλοντος μέσα από τη μήτρα του παρελθόντος». Με αφετηρία τα βιβλία σκηνοθεσίας του Μινωτή, τα σχέδια του Τσαρούχη και το πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τις παραστάσεις της Κάλλας στην Επίδαυρο, επιχειρείται μια λεπτομερής ανασύνθεση της αρχικής σύλληψης, με σύγχρονα μέσα και καλλιτεχνική ευαισθησία.
Η επιστροφή της όπερας στην Επίδαυρο αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία μετά το κλείσιμο του Ωδείου Ηρώδου Αττικού για εργασίες αναστήλωσης. Σχεδόν επτά δεκαετίες μετά την τελευταία παρουσίαση όπερας από την ΕΛΣ στον χώρο, και για πρώτη φορά στον 21ο αιώνα, το Αρχαίο Θέατρο υποδέχεται ξανά το λυρικό θέατρο. Στον ρόλο της Μήδειας θα εμφανιστεί η σπουδαία Ιταλίδα δραματική υψίφωνος Άννα Πιρότσι, πλαισιωμένη από τον Ζαν-Φρανσουά Μπορράς ως Ιάσονα, τον Τάση Χριστογιαννόπουλο ως Κρέοντα, την Αλίσα Κολόσοβα ως Νέρις και τη Δανάη Κοντόρα στον ρόλο της Γλαύκης.
Στις 17 και 18 Ιουλίου θα παρουσιαστούν Οι Πέρσες του Αισχύλου, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη. Γραμμένο το 472 π.Χ., το έργο αποτελεί την πρώτη μεταγραφή ιστορικών γεγονότων σε θεατρική μορφή. Με αφετηρία την είδηση της ήττας στη Σαλαμίνα, ο Αισχύλος δημιουργεί ένα πρωτοφανές θεατρικό χρονικό, βασισμένο στη δική του συμμετοχή ως αυτόπτη μάρτυρα. Στην παράσταση, είκοσι πέντε ηθοποιοί παραμένουν διαρκώς επί σκηνής, συγκροτώντας έναν Χορό - πρωταγωνιστή. Ο λόγος, η κίνηση και η μουσική λειτουργούν ως βασικά εργαλεία για την έκφραση του συλλογικού πένθους.
Ενα πανηγύρι ζωής
Η Ειρήνη του Αριστοφάνη ανεβαίνει στις 24 και 25 Ιουλίου, σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου, με βασικούς συνοδοιπόρους τον Φοίβο Δεληβοριά και τον Άγγελο Τριανταφύλλου. Η κωμωδία, γραμμένη το 421 π.Χ., εκφράζει την κοινωνική κόπωση από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και προβάλλει τη χαρά, τη γονιμότητα και τη συλλογική ευημερία ως αντίβαρο στη βία. Η παράσταση λειτουργεί σαν γιορτή ενός κόσμου που στηρίζεται στη συνεργασία και την κοινή επιθυμία για ζωή. Ο λαϊκός άνθρωπος βρίσκεται στο επίκεντρο, με την κωμωδία να μετατρέπεται σε πολιτική πράξη αισιοδοξίας. Μεταξύ άλλων, στην παράσταση θα βρίσκονται οι Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Θανάσης Αλευράς, Πάνος Παπαδόπουλος, Γιάννης Κότσιφας, Ιωάννα Μαυρέα, Βάσω Καβαλιεράτου, Γιλμάζ Χουσμέν, Άλκης Μπακογιάννης, Κωνσταντίνος Κοντογεωργόπουλος.
Σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, οι Τρωάδες του Ευριπίδη παρουσιάζονται 31 Ιουλίου και 1η Αυγούστου από το Εθνικό Θέατρο με τη συμμετοχή είκοσι δύο ερμηνευτών κάθε ηλικίας, με και χωρίς αναπηρία, και ζωντανή μουσική επί σκηνής. Το έργο φωτίζει τη γυναικεία πλευρά του πολέμου και την απώλεια ως συλλογικό βίωμα. Τα σώματα των γυναικών, προνομιούχων και μη, συνυπάρχουν επί σκηνής, αναδεικνύοντας τις ανισότητες και τη βία της εξουσίας. Η παράσταση ανοίγει ερωτήματα γύρω από την επιλογή, την αξιοπρέπεια και τη δυνατότητα επαναδιεκδίκησης του εαυτού. Παίζουν οι Γιώργος Καραμίχος, Αργύρης Ξάφης, Εύη Σαουλίδου, Νάνσυ Σιδέρη, Βασιλική Τρουφάκου και Λυδία Φωτοπούλου.
Μια ριζοσπαστική Αντιγόνη
Ο Άλαν Λουσιέν Όγεν παρουσιάζει στις 7 και 8 Αυγούστου μια ριζοσπαστική Αντιγόνη, εμπνευσμένη από το έργο του Σοφοκλή. Η ομάδα winter guests, μαζί με χορευτές του Tanztheater Wuppertal, συνθέτουν μια παράσταση όπου η ποίηση της κίνησης συνομιλεί με τον προφορικό λόγο. Η Αντιγόνη επανέρχεται ως στοχασμός πάνω στο καθήκον, την αξιοπρέπεια και την εξουσία. Το έργο φωτίζει τα ηθικά διλήμματα της εποχής μας, με ένταση και καθαρότητα. Ερμηνεύουν οι Enoch Grubb, Douglas Letheren, Pascal Marty, Antonin Monie, Nazareth Panadero, Helena Pikon, Julie Shanahan, Fernando Suels Mendoza και Meng-Ke Wu.
Το επόμενο Σαββατοκύριακο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Αστέριου Πελτέκη. Η κωμωδία προσεγγίζεται ως βαθιά πολιτικό έργο, με επίκεντρο την έννοια της εντροπίας και την ανάγκη επανεκκίνησης της κοινωνίας. Η αποχή από τον έρωτα λειτουργεί ως συνειδητή χειρονομία αναστολής της φθοράς. Οι γυναίκες καταλαμβάνουν τον χρόνο και τη ροή των πραγμάτων, προτείνοντας έναν άλλο τρόπο συλλογικής ύπαρξης. Συμμετέχουν οι Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Κρατερός Κατσούλης, Παναγιώτης Πετράκης, Νίκος Γεωργάκης, κ.ά.
Κλείνοντας, ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου παρουσιάζει τον Ίωνα του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Ένα έργο αινιγματικό, που κινείται ανάμεσα στο τραγικό και το κωμικό, θέτοντας στο επίκεντρο το ζήτημα της ταυτότητας. Στο ιερό των Δελφών, ο νεαρός Ίων αναζητά την καταγωγή του μέσα από θραύσματα αλήθειας. Η παράσταση αναδεικνύει το παιγνιώδες και αμφίσημο πνεύμα του έργου, αφήνοντας το ερώτημα του ανήκειν ανοιχτό και διαρκώς παρόν.
