Σίκινος, σε χρόνο εφήμερο

Ένας φωτογράφος που δεν υπάρχει πια ανάμεσά μας και η συνάντησή του με ένα νησί. Όχι οποιοδήποτε νησί. Ο Λευτέρης Μιαούλης, από τους πλέον μάχιμους φωτορεπόρτερ της γενιάς του, μαγευόταν από το μπλε του Αιγαίου κι από τις λαξεμένες πέτρες των Κυκλάδων. Πριν μερικά χρόνια στη Σίκινο παρασύρθηκε σε ένα μεταφυσικό παιχνίδι με το χρόνο

Το ταξίδι αυτό γίνεται για μια δουλειά, όχι για ακριβώς τουριστικούς λόγους. Από τη στιγμή όμως που γίνεται, δεν παύει να καταγράφεται ως ταξιδιωτική εμπειρία η οποία από λανθάνουσα, σε σύντομο χρονικό διάστημα, μετατρέπεται σε κυρίαρχη.

Το τοπίο, η Άνοιξη, οι άνθρωποι και η απόλυτη ησυχία αλλάζουν τον μολυσμένο επισκέπτη σαν δραστικό φάρμακο και του επιτάσσουν να κάτσει κάτω και να συγκεντρωθεί σε ό,τι βλέπει και νοιώθει.

Στη Σίκινο, θα νοιώσει περαστικός ο επισκέπτης περισσότερο από κάθε άλλο ίσως τόπο.

Διαβάστε περισσότερα στο carnetdevoyage.gr.