Οι γαλάζιες αντιδράσεις για την τροπολογία για την Κεφαλογιάννη, η Mercosur που διχάζει τη ΝΔ και η Διαμαντοπούλου που αφήνει ανοικτή πόρτα στη Δεξιά

Η Κεφαλογιάννη φέρνει πονοκέφαλο

Κακό χαμό σε όλη την κυβέρνηση, από τους βουλευτές μέχρι το Μαξίμου, έχει προκαλέσει η άσχετη τροπολογία στο νομοσχέδιο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που ψηφίστηκε ως κατεπείγουσα και εκμεταλλεύτηκε πρώτη-πρώτη η Όλγα Κεφαλογιάννη για να διευθετήσει τα προβλήματα που έχει με το διαζύγιό της. Οι υπόγειες φωνές που φτάνουν στα αυτιά μου ηχούν σε πλείστες όσες αίθουσες και γραφεία κυβερνητικών και κομματικών στελεχών, καθώς φαίνεται να ενεργοποίησαν ένα σωρό αντιπαραθέσεις. Και μαθαίνω επίσης πως ο εκνευρισμός έχει φτάσει μέχρι την κορυφή της κυβέρνησης, πολύ ψηλά στο Μαξίμου.

Σταχυολογώ ποιοι έχουν θυμώσει με τη συγκεκριμένη υπόθεση. Κατά πρώτον όλος ο κόσμος και δικαιολογημένα, γιατί η Κεφαλογιάννη εκμεταλλεύτηκε την τροπολογία σε ένα νομοσχέδιο που έφερε και την υπογραφή της.

Στο στόχαστρο ο Φλωρίδης και οι επιτελείς του Μαξίμου

Πάμε όμως στα ενδοκυβερνητικά και τα εσωκομματικά. Δεν είναι λίγοι οι υπουργοί που επιτίθενται στον Γιώργο Φλωρίδη, θεωρώντας πως αυτός έκανε «χατίρι» στην Κεφαλογιάννη και έφερε εν κρυπτώ μια ρύθμιση που αφορά πολύ κόσμο για ένα εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα, αυτό της γονικής μέριμνας των τέκνων. Ωστόσο, κακά τα ψέματα, τα νομοθετήματα και οι ρυθμίσεις με βάση το «επιτελικό κράτος» θεωρητικά περνούν από το σκληρό «σκανάρισμα» του Μαξίμου και των αρμόδιων στελεχών. Τους «ξέφυγε»; Γνώριζαν πως θα ωφεληθεί η Κεφαλογιάννη και το προχώρησαν; Ή έκανε την όλη κίνηση ο Φλωρίδης πίσω από την πλάτη του Μαξίμου; Οι απαντήσεις ποικίλουν ανάλογα με το ποιον ρωτάς στο κορυφαίο κυβερνητικό επιτελείο. Και το όλο θέμα μπερδεύεται ακόμα παραπάνω αν σκεφτεί κανείς τις παραδοσιακά ψυχρές σχέσεις των δυο ισχυρών πολιτικών οικογενειών της Κρήτης.

Πόλεμος και από συνυποψηφίους

Υπάρχει όμως και ένας τρίτος «πόλος» που έχει ανέβει στα κάγκελα κατά της Κεφαλογιάννη. Κάποιοι συνυποψήφιοί της στην Α' Αθήνας βλέπουν την υπόθεση ως χρυσή ευκαιρία να «κοντύνουν» την υπουργό Τουρισμού. Το ποσοστό της ΝΔ στην συγκεκριμένη περιφέρεια αναμένεται στις επόμενες κάλπες να είναι μικρότερο από το «θηριώδες» 43% του 2023, οπότε κάποιοι μοιραία θα χάσουν τις βουλευτικές τους θέσεις. Ο πόλεμος ανάμεσα στους γαλάζιους υποψηφίους έχει ήδη ξεσπάσει ανά την επικράτεια, οπότε δεν με εντυπωσιάζει πως σχολιαστές κοντά στην κυβέρνηση «ξεσπούν» επί δικαίων και αδίκων.

Η Mercosur ανακατεύει τη ΝΔ

Πηγαίνω σε μια άλλη «ανακατωσούρα» που προέκυψε και αφορά τα αγροτικά. Μπορεί τα τρακτέρ να έχουν φύγει από τις εθνικές οδούς, ωστόσο το ζήτημα της Mercosur προκάλεσε πονοκέφαλο. Στην ψηφοφορία που επιδίωξε η Αριστερά στο ευρωκοινοβούλιο για το αν πρέπει να παραπεμφθεί η συμφωνία στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, καθυστερώντας την εφαρμογή της για σχεδόν δύο χρόνια, οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας καταψήφισαν την πρόταση. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης ακούω πως θεωρούσε καλύτερη την αποχή από την ψηφοφορία, καθώς οι ευρωβουλευτές του ΕΛΚ διχάστηκαν για το θέμα. Ωστόσο κυριάρχησε η κυβερνητική «γραμμή» γι αυτό και ο Παύλος Μαρινάκης είπε πως οι ευρωβουλευτές του κόμματος «ήταν με τη σωστή πλευρά» και ότι δεν έκαναν «κωλοτούμπα». Ήρθε όμως ο Κώστας Τσιάρας και είπε πως «για να είμαστε ειλικρινείς και δίκαιοι, καλώς θα τη λάβει [την απόφαση] το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο», με αρκετούς να θεωρούν πως μίλησε περισσότερο ως βουλευτής Καρδίτσας παρά ως υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης.

Σιωπή

Οι Λάζαρος Τσαβδαρίδης, Άννα Μάνη - Παπαδημητρίου και Δημήτρης Μαρκόπουλος είναι, σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι τρεις βουλευτές της ΝΔ που έκαναν τις στημένες ερωτήσεις στον Σταμάτη Τρίμπαλη της Krikel στην απόρρητη συνεδρίαση της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής για το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων. Ο Σωτήρης Ντάλλας, δεξί χέρι του Γιάννη Λαβράνου και τεχνικός της εταιρίας, φέρεται να έστειλε σκαναρισμένες ερωτήσεις στον Τρίμπαλη, ώστε να προετοιμαστεί ανάλογα, ενώ στο δικαστήριο πρόσφατα είπε πως οι ερωτήσεις ήταν ακριβώς οι ίδιες με αυτές που του εστάλησαν. Κανένας από τους τρεις γαλάζιους βουλευτές δεν έχει ακόμα αντιδράσεις στις αποκαλύψεις, ενώ το θέμα έχει «θαφτεί» από τις περισσότερες ιστοσελίδες. Λογικό, γιατί κάποιες καταγγέλλεται πως έπαιρναν «πακέτα» δεκάδων χιλιάδων ευρώ από την Krikel και όλως τυχαίως έγραφαν πως το σκάνδαλο των υποκλοπών «έκλεισε οριστικά».

Απόφαση κατά πλειοψηφία

Σας έχω ξαναγράψει πως στις 2 Φεβρουαρίου ο Κώστας Καραμανλής και ο Αντώνης Σαμαράς θα βρεθούν στην Καλαμάτα για τον εορτασμό της Υπαπαντής, αλλά και πως ο πρώτος θα γίνει επίτιμος δημότης της πόλης. Μίλησα με την μεσσηνιακή πρωτεύουσα και μου είπαν πως η απόφαση δεν πέρασε ομόφωνα από το δημοτικό συμβούλιο της πόλης και πως κάτι τέτοιο γίνεται για πρώτη φορά στα χρονικά. Την πρόταση καταψήφισε για πολιτικούς και τεχνικούς λόγους η μισή αντιπολίτευση του δήμου, όσοι τέλος πάντως δεν ανήκουν στην ευρύτερη «γαλάζια» παράταξη.

Τι λέει η Χαριλάου Τρικούπη για συνεργασίες και διάλογο

Ας διαβάζετε δημοσιεύματα που αφορούν το ΠΑΣΟΚ και τις συνεργασίες και έχετε μπερδευτεί τι θέλει η Χαριλάου Τρικούπη, δεν σας αδικώ. Γιατί μετά την συνεδρίαση της ΚΟΕΣ του κόμματος γράφτηκαν πολλά. Και εγώ είμαι εδώ για να σας τα ξεδιαλύνω. Πρώτον, το ΠΑΣΟΚ κρατά την αυτόνομη πορεία του, θέλει να βγει πρώτο στις εκλογές και δεν θα πάει σε κοινό ψηφοδέλτιο με κανέναν άλλον φορέα ή κόμμα. Δεύτερον, το ΠΑΣΟΚ θέλει να διευρυνθεί με βάση το πρόγραμμά του, ήτοι όποιοι το επιθυμούν, μπορούν να μπουν στις τάξεις του, να συζητήσουν και να πορευτούν μαζί του. Τρίτον, ο Νίκος Ανδρουλάκης έδωσε σήμα πως το ΠΑΣΟΚ θέλει προγραμματικό διάλογο με άλλα κόμματα και πρόσωπα, τα οποία και θα καλέσει στο προσεχές συνέδριό του. Στόχος να υπάρξουν και κοινές πρωτοβουλίες στη Βουλή, αλλά και να «ψηθεί» μετεκλογικά μια προοδευτική συγκυβέρνηση. Όσα άλλα γράφτηκαν, μου λένε, δεν απηχούν την κεντρική άποψη της ηγεσίας του κόμματος.

Ανοιχτή κρατά την πόρτα η Διαμαντοπούλου

Αν πάντως ο Ανδρουλάκης απορρίπτει την συνεργασία με τη ΝΔ, οφείλω να πω πως υπάρχουν άλλα στελέχη που μπερδεύουν τα πράγματα. Η Άννα Διαμαντοπούλου έδωσε τις τελευταίες μέρες συνεντεύξεις και ρωτήθηκε για το αν υπάρχει περίπτωση να συγκυβερνήσει το ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία. Μιλώντας στα «Παραπολιτικά» είπε πως στις εκλογές «δεν ξέρουμε ποια κόμματα θα είναι, ποιοι θα είναι αρχηγοί, δεν ξέρουμε ακόμα και στη Νέα Δημοκρατία τι θα γίνει». Συμπλήρωσε πως «το ΠΑΣΟΚ θα αποφασίσει, όπως έκανε σε όλη τη διαδρομή του, με κύριο στοιχείο, με κύριο κίνητρο τον ελληνικό λαό και τη χώρα, το συμφέρον της χώρας» και κατέληξε ότι «το συμφέρον της χώρας θα εξαρτάται και από το ποιος θα είναι κυβέρνηση, αλλά και από το ποιος θα είναι αντιπολίτευση. Άρα, αυτά όλα θα κριθούν τότε». Σε συνέντευξη που δημοσιεύθηκε μια μέρα μετά, στην Εφημερίδα των Συντακτών, η Διαμαντοπούλου είπε μεν πως «πολιτικά και ηθικά δεν μπορούμε να συνεργαστούμε με τη Νέα Δημοκρατία», αλλά σημείωσε πως «την επομένη των εκλογών, με βάση την εντολή του ελληνικού λαού, θα λειτουργήσουμε όπως πάντα στην ιστορία μας: με μοναδικό κριτήριο το συμφέρον της πατρίδας και την προοπτική εφαρμογής των αδιαπραγμάτευτων προταγμάτων μας».

Επιχειρηματίες και πολιτικοί στον Βενιζέλο

Κόσμος και κοσμάκης πέρασε από το πάρτι που διοργάνωσε ο «Κύκλος Ιδεών» του Βαγγέλη Βενιζέλου. Δεν αναφέρομαι στα πολιτικά πρόσωπα, όπως ιστορικά και νυν στελέχη του ΠΑΣΟΚ, τον Νίκο Δένδια ή τον Νικήτα Κακλαμάνη. Μιλώ κυρίως για τους ανθρώπους των επιχειρήσεων και των τραπεζών που μου είπαν ότι βρέθηκαν εκεί. Γιάννης Στουρνάρας, Ευάγγελος Μυτιληναίος, Δημήτρης Μελισσανίδης, Μαριάννα Λάτση, Μιχάλης Σάλλας και Γιώργος Ζαννιάς εμφανίστηκαν μεταξύ άλλων. Αν μη τι άλλο, ο Βενιζέλος έχει καλές και διαχρονικές σχέσεις με τους ισχυρούς της οικονομίας, που τον ακούνε με προσοχή.

Ο «αριστερός» λάτρης της υψηλής ραπτικής: Κοστούμια 3.500 ευρώ στο Κολωνάκι

Μου λένε πως βουλευτής, κόμματος της Αριστεράς, το όνομα του οποίου "έπαιξε" τελευταία και για μεταγραφή στο κόμμα Καρυστιανού, δείχνει ιδιαίτερη αδυναμία στην πολυτέλεια και στο καλό ντύσιμο. Μαθαίνω λοιπόν από θαμώνες των στεκιών του Κολωνακίου πως επισκέπτεται συστηματικά πασίγνωστο οίκο ραπτικής στην περιοχή, όπου παραγγέλνει χειροποίητα κοστούμια αξίας 3.500 ευρώ. Ήδη, πάντως, γίνονται τα πρώτα ειρωνικά σχόλια για την απόσταση που χωρίζει το ακριβό του στυλ από τις πολιτικές του διακηρύξεις.

Η «ανάσα» Πιερρακάκη στο διαθέσιμο εισόδημα

Η τρέχουσα εβδομάδα σηματοδοτεί την είσοδο σε μια νέα φορολογική πραγματικότητα, με την πλήρη εφαρμογή των μέτρων που εισηγήθηκε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκος Πιερρακάκης. Περίπου ένα εκατομμύριο εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα βλέπουν ήδη τη μείωση της μηνιαίας παρακράτησης να μεταφράζεται σε άμεση αύξηση των καθαρών αποδοχών τους, σε μια παρέμβαση που χαρακτηρίζεται ως η σημαντικότερη της Μεταπολίτευσης.

Η μεταρρύθμιση εστιάζει στρατηγικά στη νέα γενιά και τη μεσαία τάξη. Ο μηδενισμός του φόρου για νέους έως 25 ετών (για εισόδημα έως 20.000 ευρώ) αποτελεί την ισχυρότερη κίνηση ανάσχεσης του brain drain, ενώ για τους νέους 26-30 ετών ο συντελεστής στο πρώτο κλιμάκιο περιορίζεται στο 9%. Παράλληλα, η μεσαία τάξη ευνοείται από τη μείωση των συντελεστών κατά 2 ποσοστιαίες μονάδες για τα εισοδήματα από 10.000 έως 40.000 ευρώ, ενισχύοντας τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας.

Η κυβέρνηση, παρά το δημοσιονομικό κόστος των 1,2 δισ. ευρώ για το 2026, διατηρεί τον στόχο για πρωτογενές πλεόνασμα 2,8%, αποδεικνύοντας ότι η ανάπτυξη και η φορολογική ελάφρυνση μπορούν να συνυπάρξουν. Η μείωση της παρακράτησης λειτουργεί ως μόνιμη «τονωτική ένεση» στην κατανάλωση, θωρακίζοντας τα νοικοκυριά απέναντι στις πληθωριστικές πιέσεις.  

Το «κόστος» της ανεξαρτησίας από τις ΗΠΑ και τα κρίσιμα κενά σε stealth και δορυφόρους

Οι δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ για τη Γροιλανδία και οι γεωπολιτικές αποστάσεις που τηρεί η Ουάσιγκτον αναγκάζουν την Ευρώπη σε μια βίαιη στρατιωτική ενηλικίωση. Η Wall Street Journal επιβεβαιώνει την τάση: η ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία αναπτύσσεται με ρυθμούς Ψυχρού Πολέμου, όμως η πλήρης απεξάρτηση από τις ΗΠΑ κοστολογείται στο δυσθεώρητο 1 τρισ. δολάρια.

Παρά την εντυπωσιακή αύξηση της παραγωγής σε drones και βλήματα  -όπου η γερμανική Rheinmetall ξεπερνά πλέον τις αμερικανικές επιδόσεις - η Ευρώπη παραμένει «γυμνή» σε στρατηγικούς τομείς. Κενά όπως τα μαχητικά stealth, οι πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς και οι δορυφορικές πληροφορίες καθιστούν τη γηραιά ήπειρο δέσμια της αμερικανικής υποστήριξης για τουλάχιστον μια δεκαετία ακόμα. Ο κατακερματισμός παραμένει το μεγάλο αγκάθι, καθώς κάθε κράτος επιμένει στα δικά του εγχώρια συστήματα, εμποδίζοντας την οικονομία κλίμακας που απολαμβάνει το Πεντάγωνο.

Η ανάγκη για έναν αυτόνομο ευρωπαϊκό πυλώνα του ΝΑΤΟ είναι πλέον κατεπείγουσα. Χώρες όπως η Φινλανδία και η Δανία συνειδητοποιούν ότι η εμπιστοσύνη στα αμερικανικά ανταλλακτικά είναι ριψοκίνδυνη. Η Ευρώπη μπορεί να οπλιστεί μόνη της, αλλά, όπως επισημαίνουν αναλυτές, ο πολιτικός και βιομηχανικός χρόνος που απαιτείται είναι ο μεγαλύτερος εχθρός της απέναντι στις απρόβλεπτες διαθέσεις του Λευκού Οίκου.

Το LNG «κλειδώνει» ως κυρίαρχο καύσιμο: Το 79% των νέων παραγγελιών επιλέγει το μεθάνιο

Η ετήσια έκθεση «View from the Bridge» της SEA-LNG για το 2026 επιβεβαιώνει αυτό που η αγορά ψιθύριζε: το LNG δεν είναι πλέον μια μεταβατική λύση, αλλά ο βασικός πυλώνας της παγκόσμιας ναυτιλίας. Το 2025 αποτέλεσε έτος-ορόσημο, με το 79% του συνολικού τονάζ των πλοίων εναλλακτικών καυσίμων να αφορά σε πλοία διπλού καυσίμου LNG, αφήνοντας πολύ πίσω τη μεθανόλη και την αμμωνία.

Η επενδυτική «ψήφος εμπιστοσύνης» που ξεπερνά τα 150 δισ. δολάρια την τελευταία δεκαετία, μεταφράζεται πλέον σε πράξεις. Έως το 2029, αναμένεται να πλέουν 2.500 ποντοπόρα πλοία που θα χρησιμοποιούν LNG, ενώ οι υποδομές ανεφοδιασμού (bunkering) έχουν εκτοξευθεί σε 222 λιμάνια παγκοσμίως. Η στρατηγική των μεγάλων παικτών (COSCO, Evergreen, HMM) στρέφεται πλέον στο «μονοπάτι του μεθανίου», το οποίο προσφέρει το μοναδικό επεκτάσιμο σενάριο: τη σταδιακή αντικατάσταση του ορυκτού LNG με bio-LNG και συνθετικό e-methane.

Κομβικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη παίζει το έργο Live Oak στη Νεμπράσκα των ΗΠΑ, μια σύμπραξη κολοσσών (TotalEnergies, TES, ιαπωνικοί όμιλοι) για την παραγωγή e-NG (συνθετικού αερίου) με ορίζοντα το 2030. Η ναυτιλία φαίνεται να επιλέγει τον ρεαλισμό: μια τεχνολογία ώριμη, που δεν απαιτεί ριζική αλλαγή στόλου, αλλά επιτρέπει τη μείωση του αποτυπώματος άνθρακα μέσω της χρήσης υπαρχουσών υποδομών.