Η τακτική που φέρνει θύματα μετανάστες, οι βολικά απενεργοποιημένες κάμερες του Λιμενικού και το κακό τάιμινγκ του επιτελείου του Τσίπρα

Στην αναζήτηση της αλήθειας

Η τραγωδία στη Χίο με τουλάχιστον 15 μετανάστες νεκρούς προκαλεί πάρα πολλά ερωτηματικά. Και επειδή λέγονται και γράφονται ένα σωρό ανακρίβειες, μισόλογα και ισχυρισμοί που παραβιάζουν την κοινή λογική, κρατώ μικρό καλάθι για την ευστάθεια των επίσημων ανακοινώσεων. Άλλωστε το Λιμενικό στο παρελθόν έχει αποδείξει πως δεν έχει και την έξωθεν καλή μαρτυρία. Θα σας θυμίσω απλά τι έλεγε για το Φαρμακονήσι και την Πύλο και τι αποδείχτηκε τελικά.

Τα «κενά» στην εκδοχή του Λιμενικού

Πάμε όμως να δούμε ποια σοβαρά «κενά» έχει η όλη υπόθεση. Κατά τις πρώτες πληροφορίες προέκυψε πως το σκάφος του Λιμενικού ήθελε να αναχαιτίσει το πλοιάριο με τους μετανάστες και όχι να το ελέγξει. Αρκετές ώρες αργότερα το Λιμενικό ισχυρίστηκε πως το πλοιάριο δεν συμμορφώθηκε στα σήματα των λιμενικών, έκανε επικίνδυνους ελιγμούς και έπεσε πάνω στο σκάφος του Λιμενικού. Το πλοιάριο ανατράπηκε και βυθίστηκε, λέει το Λιμενικό, με αποτέλεσμα έπειτα να περισυλλεγούν οι δεκάδες νεκροί και τραυματίες. Πώς σκοτώθηκαν όμως αυτοί οι άνθρωποι; Οι πληροφορίες από το Νοσοκομείο της Χίου ανάφεραν πως υπήρχαν πολλά θύματα με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και ρήξεις ζωτικών οργάνων. Άρα είτε χτύπησαν κατά την πρόσκρουση, είτε κάποιο από τα δυο πλοία (ή και τα δύο) πέρασε πάνω από τους ανθρώπους που είχαν πέσει στη θάλασσα, είτε το σκάφος του Λιμενικού πέρασε πάνω από το πλοιάριο με τους μετανάστες, αφαιρώντας του τις ζωές.

Οι κάμερες βολικά σβηστές

Εκείνο που θα μπορούσε να ρίξει φως στις συνθήκες του πολύνεκρου δυστυχήματος, θα ήταν η καταγραφή του συμβάντος από κάμερες που θα έφερε το σκάφος του Λιμενικού. Δεν υπάρχει όμως καταγραφή του συμβάντος από τις θερμικές κάμερες που έφερε το εν λόγω σκάφος. Συνέβη δηλαδή ό,τι και γιατί στο τραγικό ναυάγιο στα ανοικτά της Πύλου το 2023, όπου τα σκάφη του Λιμενικού έφεραν κάμερες, αλλά οι εκπρόσωποι του Σώματος ισχυρίστηκαν πως τα συμβάντα δεν καταγράφονταν. Παλιότερα διάφοροι από το Λιμενικό Σώμα έχουν πει πως οι κάμερες ενεργοποιούνται όταν γίνεται επιχείρηση, ενώ αντίστοιχα βίντεο δίνονταν στη δημοσιότητα από την ηγεσία του Λιμενικού για να καταδείξει παράνομες ενέργειες τούρκικων πλοίων. 

Η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί για πολύ

Η υπόθεση πάντως είναι πολύ σοβαρή και έχει πάρει διεθνείς διαστάσεις με κάλυψη από ξένα μέσα ενημέρωσης. Τα ζητήματα του μεταναστευτικού άλλωστε αφορούν και τις ευρωπαϊκές υπηρεσίες, που πιέζουν για διαλεύκανση των δυστυχημάτων ακόμα και αν πολιτικά υπάρχει ευρωπαϊκή ανοχή στα ελληνικά push-backs. Η κυβέρνηση και το Λιμενικό, λοιπόν, δεν θα μπορέσουν να ξεφύγουν «εύκολα» από τις ευθύνες τους. Βλέπουμε καθαρά τι επιφέρει η κεντρική πολιτική. Και είναι μαθηματικά βέβαιο πως οι εντολές για «αναχαίτιση» τέτοιων πλοιαρίων, για push-backs δηλαδή, προκαλούν και θα συνεχίσουν να προκαλούν απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Το θέμα, λοιπόν, δεν εστιάζεται σε έναν υπουργό, είναι συνολικό πρόβλημα της εκάστοτε κυβέρνησης.

Ο αναρμόδιος Πλεύρης και οι «ψεκ» συνωμοσιολόγοι

Πολύ γρήγορα πάντως ορισμένοι σχεδόν έριξαν το φταίξιμο στους νεκρούς. Ο Θάνος Πλεύρης, που δεν είναι αρμόδιος για το Λιμενικό, αλλά για τα ζητήματα παραμονής των μεταναστών στη χώρα μας, είδε στην τραγωδία ένα καλό παράδειγμα για να δούμε «τη μάχη που πρέπει να κάνουμε κατά των δολοφόνων διακινητών». Πέραν αυτού, βέβαια, έκαναν μάλιστα την εμφάνισή τους γρήγορα διάφορες θεωρίες συνωμοσίας. Κάποιοι δημοσιολογούντες έφτασαν στο σημείο να πουν ότι πρόκειται περί «τουρκικής προβοκάτσιας».

Οι δηλώσεις δεν ήταν τυχαίες

Στο μεταξύ χτες ο Θάνος Πλεύρης έπαιξε και την ακροδεξιά «κασέτα» πως η Αριστερά συντάσσεται με τους διακινητές, είπε ότι αυτός a priori πιστεύει τους λιμενικούς και έδωσε και συγχαρητήρια στους άνδρες και τις γυναίκες του Λιμενικού, επειδή διέσωσαν 24 ανθρώπους από τη θάλασσα. Και με κείνα και μ' αυτά θυμήθηκα και την παλιότερη δήλωση του Θάνου Πλεύρη σε εκδήλωση ακροδεξιών. «Η φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες και για να γίνω κατανοητός, αν δεν υπάρχουν νεκροί» είχε πει ο σημερινός υπουργός Μετανάστευσης.

Πιο προσεκτικός ο Κικίλιας

Την κυβερνητική «γραμμή» κατά των διακινητών διατύπωσε και ο Βασίλης Κικίλιας αλλά η στάση του ήταν πολύ πιο μαζεμένη. Είπε το αυτονόητο: Πως «η έρευνα για τα αίτια του τραγικού δυστυχήματος θα διεξαχθεί με διαφάνεια και επαγγελματισμό». Έχει εμπειρία ο απολύτως αρμόδιος υπουργός Ναυτιλίας και ξέρει να φυλάγεται. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα βγάλει η έρευνα και σίγουρα θυμάται πως οι λιμενικοί που κοιτούσαν στην Πύλο τους ανθρώπους να πνίγονται, παραπέμπονται για δίκη με βαριά αδικήματα.

Ο Σαμαράς και η Καρυστιανού

Ακόμα σταθμίζει ο Αντώνης Σαμαράς το αν θα κάνει κόμμα, όπως είπε ο ίδιος, και ακούω πολλούς από την κυβέρνηση να διαδίδουν την βεβαιότητά τους πως τελικά δεν θα προχωρήσει στα πολιτικά του σχέδια. Αποφεύγουν όμως παράλληλα να απαντήσουν τι θα κάνει, γιατί ο πρώην πρωθυπουργός δεν έδειξε στην συνέντευξή του στο Best TV να «αγκαλιάζει» θερμά και την Μαρία Καρυστιανού. «Θα κάνει "αντάρτικο" έξω από το κόμμα» μου λένε. «Και ο Κώστας Καραμανλής;» ρώτησα έναν έμπειρο της Νέας Δημοκρατίας. «Θα περιμένει να δει πού θα κάτσει η μπίλια στις εκλογές και θα κρίνει αν θα ξαναμιλήσει» μου απάντησαν.

Ζεσταίνουν τις μηχανές οι μηχανισμοί

Οι εσωκομματικοί μηχανισμοί στο ΠΑΣΟΚ έχουν μπει για τα καλά σε λειτουργία εν όψει συνεδρίου. Και στο πλαίσιο αυτό, μαθαίνω, ο Χάρης Δούκας έκανε πριν λίγες μέρες διαδικτυακή σύσκεψη με περίπου 850 στελέχη και πρόσωπα της αυτοδιοίκησης. Το μήνυμα που μετέφερε ο δήμαρχος Αθηναίων είναι πως παραμένει αμετακίνητος στις επιδιώξεις του για συνεδριακό ψήφισμα που θα αποκλείει τη συνεργασία με τη ΝΔ, ενώ συζητήθηκαν και θέματα που αφορούν το πώς θα κινηθεί η συγκεκριμένη ομάδα στις εσωκομματικές διαδικασίες μέχρι το συνέδριο. Να δούμε βέβαια και τι θα γίνει με τα οργανωτικά του συνεδρίου, γιατί προβλέπω παρασκηνιακό «πόλεμο», αλλά και αλισβερίσια για να επιτευχθούν οι αναγκαίες πλειοψηφίες.

Κακό τάιμινγκ

Το επιτελείο του Αλέξη Τσίπρα δεν διακρίνεται για τις επιδόσεις του στο «τάιμινγκ». Ενώ χτες το πρωί όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί τοποθετούνταν για το τραγικό πολύνεκρο δυστύχημα στην Χίο, στους λογαριασμούς του πρώην πρωθυπουργού για social media ανέβαινε ένα απόσπασμα από την ομιλία του στη Θεσσαλονίκη, στο οποίο μιλούσε για την αντικατάσταση της «Διαύγειας» από την «Διαφάνεια». Και να πεις ότι δεν τον ενδιαφέρουν αυτά τα θέματα; Ο Τσίπρας ήταν εκείνος που πήγε στην Πύλο το 2023 και συνάντησε τους επιζώντες του τραγικού εκείνου ναυαγίου με τα εκατοντάδες θύματα. Εν τέλει έκανε μια σχετική ανάρτηση το απόγευμα.

Μπερδεύει ο Κόκκαλης

Έχω αρχίσει να μπερδεύομαι με προθέσεις του Πέτρου Κόκκαλη και του «Κόσμου», του οποίου είναι γραμματέας, και τις σχέσεις του με τον Αλέξη Τσίπρα. Αφενός ο ένας εκ των συμπροέδρων, ο Νίκος Ράπτης, θα συμμετέχει στην ομάδα που θα γράψει το πρόγραμμα του κόμματος Τσίπρα. Από την άλλη ο ίδιος ο Πέτρος Κόκκαλης θα πάει να μιλήσει στην βιβλιοπαρουσίαση της «Ιθάκης» στα Γιάννενα το Σάββατο, ενώ σε απόφαση του το κόμμα επισημαίνει πως θέλει έναν «ενιαίο πολυκομματικό προοδευτικό πόλο, με ισχυρό Πράσινο αποτύπωμα και με κυβερνητική προοπτική». Στο «πολυκομματικό» το πράγμα μπερδεύεται, γιατί ο Τσίπρας δεν θέλει συνεργασία με άλλους σχηματισμούς. Και κάπου εκεί ο «Κόσμος» τα μπερδεύει ακόμα παραπάνω, αφού λέει πως «είναι η ώρα να αποσαφηνιστεί ποια πρόσωπα θα εκφράσουν τον προοδευτικό χώρο, με ποιο πρόγραμμα, ποια οργανωτική μορφή και ποιες πολιτικές προοπτικές».

Από τη σιγουριά του ανασχηματισμού στην εκλογική απομόνωση

Η Χριστίνα Αλεξοπούλου φαίνεται πως έπεσε θύμα των ίδιων της των προσδοκιών, καθώς η πόρτα του υπουργικού συμβουλίου έκλεισε οριστικά γι' αυτήν, μετά τις προκλητικές δηλώσεις για τους εκπαιδευτικούς και το «τσάμπα που πέθανε». Μου λένε πως στην Πάτρα η ίδια καλλιεργούσε ένα κλίμα απόλυτης σιγουριάς, διαβεβαιώνοντας τους συνομιλητές της ότι η επιστροφή της σε κυβερνητικό πόστο ήταν απλώς θέμα χρόνου. Ωστόσο, οι δημόσιες τοποθετήσεις της και η εν γένει στάση της προκάλεσαν τη δυσαρέσκεια του Μαξίμου, με την «ετυμηγορία» να έρχεται με τον πλέον επίσημο τρόπο. Το ηχηρό «άδειασμα» από τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη συνέντευξη με τον Αλέξη Παπαχελά δεν άφησε περιθώρια παρερμηνείας, αφού η Αλεξοπούλου βρίσκεται πλέον εκτός του πρωθυπουργικού κάδρου.

Η μάχη της επιβίωσης και η «μνήμη» της βάσης

Η επόμενη μέρα βρίσκει την πρώην υφυπουργό σε εξαιρετικά δυσμενή θέση, καθώς ο στόχος της υπουργοποίησης δίνει τώρα τη θέση του στην αγωνία για την επανεκλογή. Μου λένε πως η απογοήτευση στην Αχαΐα είναι έντονη, με τη βάση της Νέας Δημοκρατίας να εμφανίζεται ιδιαίτερα επικριτική. «Ο κόσμος δεν ξεχνάει», λένε χαρακτηριστικά στελέχη της περιοχής, υπονοώντας ότι οι λανθασμένοι χειρισμοί και η υπέρμετρη αυτοπεποίθηση έχουν τραυματίσει το πολιτικό της προφίλ. Πλέον, η Αλεξοπούλου καλείται να δώσει μια μοναχική και σκληρή μάχη, όχι για να ξαναμπεί στην κυβέρνηση, αλλά για να κρατήσει την έδρα της στη Βουλή.

Η ακτινογραφία των κυλιόμενων μετρήσεων που «παγώνουν» το Μαξίμου και το υποθετικό σενάριο Καρυστιανού που αλλάζει τον χάρτη

Οι επικοινωνιολόγοι της κυβέρνησης βρίσκονται αντιμέτωποι με την ωμή πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από το διψήφιο προβάδισμα. Μαθαίνω πως η καταγραφή της Νέας Δημοκρατίας στο 23% με 25% ή και χαμηλότερα σε κάποιες μετρήσεις χωρίς αναγωγή, έχει σημάνει συναγερμό, καθώς η παραδοσιακή βάση της επαρχίας δείχνει να απομακρύνεται. Η ραγδαία πτώση στις αγροτικές περιφέρειες, που κάποτε αποτελούσαν το «κάστρο» της παράταξης, προκαλεί έντονο προβληματισμό. Παρά τον κατακερματισμό της αντιπολίτευσης, το ενδεχόμενο εκλογικής επίδοσης κάτω από το φράγμα του 27% θεωρείται το «σημείο μηδέν» που θα μπορούσε να ανοίξει την όρεξη στους εσωκομματικούς δελφίνους.

Ο «παράγοντας» Καρυστιανού και το ρίσκο της δεύτερης κάλπης

Η μεγαλύτερη ανησυχία στο κυβερνητικό επιτελείο δεν αφορά στα υπάρχοντα κόμματα και κυρίως στο ΠΑΣΟΚ, αλλά στην αχαρτογράφητη δυναμική της Μαρίας Καρυστιανού. Μου λένε πως στο Μαξίμου εξετάζουν σοβαρά το σενάριο να αναδειχθεί η ίδια σε δεύτερο πόλο, αγγίζοντας ή και ξεπερνώντας το 15%. Αν μια τέτοια δυναμική επιβεβαιωθεί, ο φόβος είναι ότι στις επαναληπτικές εκλογές η Καρυστιανού θα μπορούσε να λειτουργήσει ως «σκούπα» για τις διαρροές της κατακερματισμένης ακροδεξιάς αλλά και της κεντροαριστεράς, δημιουργώντας ένα απρόβλεπτο αντισυστημικό μέτωπο. Για να αναστραφεί αυτό το κλίμα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ετοιμάζει άμεσα περιοδείες σε όλη την επικράτεια, επιχειρώντας να επαναφέρει τη θετική ατζέντα πριν η δυσαρέσκεια αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά.

Ο γρίφος της Καρυστιανού: Από τη «δυνητική» συμπάθεια στην ψυχρή κάλπη του 15%

Η συζήτηση γύρω από τη δυναμική του υπό ίδρυση κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού κινείται συχνά στα όρια της επικοινωνιακής υπερβολής. Θα πρέπει να σας πληροφορήσω ότι έμπειροι αναλυτές και δημοσκόποι με τους οποίους συνομιλώ καθημερινά, που διαβάζουν τις τάσεις εδώ και δεκαετίες, προειδοποιούν για το τεράστιο χάσμα ανάμεσα στη «δυνητική ψήφο» και την πραγματική πρόθεση. Το εντυπωσιακό 32,4% (όπως κατέγραψε η πρόσφατη μέτρηση της MRB) που δηλώνει ότι «σίγουρα» ή «μάλλον» θα την ψήφιζε, αποτελεί δεξαμενή συμπάθειας και όχι δέσμευσης. Η πραγματικότητα, όπως την προσδιορίζουν οι «ψυχροί» αριθμοί, τοποθετεί την καθαρή πρόθεση ψήφου - σύμφωνα με τους υπολογισμούς και την εμπειρία - κοντά στο 15% (χωρίς να έχει ανακοινωθεί ακόμη επίσημα ο νέος φορέας), μια δύναμη σημαντική, που όμως απέχει παρασάγγας από τα «30άρια» που ορισμένοι αφελώς οραματίζονται.

Η «σκληρή» βάση και η διαχείριση του σκεπτικισμού

Ο υπολογισμός του 15% δεν είναι τυχαίος ή αυθαίρετος, αλλά προκύπτει από το «κλείδωμα» του 12% της σκληρής βάσης, εκείνων δηλαδή που δηλώνουν αποφασισμένοι να κάνουν το βήμα. Μου λένε πως το υπόλοιπο 20% παραμένει σε κατάσταση αναμονής ή απλού σκεπτικισμού, καθώς η απόσταση από το «θα μπορούσα» μέχρι το ψηφοδέλτιο στην κάλπη είναι συχνά ανυπέρβλητη. Η διαχείριση αυτής της «γκρίζας ζώνης» θα κρίνει αν η υποψηφιότητα Καρυστιανού θα εξελιχθεί σε κυρίαρχο πόλο που θα αναδιατάξει το πολιτικό σκηνικό  ή αν θα εγκλωβιστεί σε στατικό ποσοστό διαμαρτυρίας. Η αλήθεια είναι πως το 15% την καθιστά ήδη πρωταγωνίστρια, αλλά οι υπερβολές περί σαρωτικής νίκης προσκρούουν στη μαθηματική λογική της κάλπης.

Διάψευση σεναρίων για πολιτική σύμπραξη Ντε Γκρες και Καρυστιανού

Κατηγορηματική άρνηση εξέφρασε το περιβάλλον του Παύλου Ντε Γκρες σχετικά με τις φήμες που τον ήθελαν να συνεργάζεται πολιτικά με τη Μαρία Καρυστιανού. Μετά τους ισχυρισμούς του επικοινωνιολόγου Νίκου Καραχάλιου για πιθανή κοινή κάθοδο σε νέο κομματικό σχηματισμό, η πλευρά του Παύλου επιχείρησε να ξεκαθαρίσει την κατάσταση.

Σύμφωνα με όσα μεταφέρθηκαν σε τηλεοπτική εκπομπή, η απάντηση από το γραφείο της πρώην βασιλικής οικογένειας ήταν ξεκάθαρη, τονίζοντας πως «δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο ο Παύλος Ντε Γκρες να συνεργαστεί με τη Μαρία Καρυστιανού στο κόμμα που πρόκειται να ιδρύσει».

Η έρευνα-χιονοστιβάδα των αμερικανικών κλιμακίων στην Αθήνα για τη μεταφορά Ιρανικού πετρελαίου

Μετά τις εξονυχιστικές έρευνες για τη Ρωσία και τη Βενεζουέλα, οι αμερικανικές αρχές στρέφουν τώρα την προσοχή τους στον άξονα Ιράν-Ιράκ, αποκαλύπτοντας ένα καλοκουρδισμένο σύστημα παράκαμψης των κυρώσεων. Μου λένε πως τα αμερικανικά ραντάρ έχουν «λοκάρει» τη μέθοδο όπου το ιρανικό αργό περνά τα σύνορα και βαπτίζεται ως ιρακινό, για να διοχετευθεί στη συνέχεια μέσω του σκιώδους στόλου στις διεθνείς αγορές. Το κλειδί της επιτυχίας αυτού του κυκλώματος είναι οι ship-to-ship transfers που πραγματοποιούνται συχνά μακριά από τα φώτα, με τη χρήση πλαστών δεδομένων AIS (Automatic Identification System) για την απόκρυψη της πραγματικής προέλευσης του φορτίου.

Η «ελληνική υπογραφή» και οι βαριές κυρώσεις

Η έρευνα των αμερικανικών υπηρεσιών στην Αθήνα λαμβάνει πλέον διαστάσεις συναγερμού για την ελληνική ναυτιλία. Μαθαίνω λοιπόν πως η Ουάσινγκτον διαθέτει ακλόνητα στοιχεία για την εμπλοκή Ελλήνων εφοπλιστών και επιχειρηματιών, οι οποίοι φέρονται να παρέχουν τα τάνκερ για τη μεταφορά αυτών των «βαπτισμένων» φορτίων. Ήδη, το Γραφείο Ελέγχου Ξένων Περιουσιακών Στοιχείων (OFAC) έχει προχωρήσει σε κυρώσεις κατά ελληνικών ναυτιλιακών εταιρειών  που εμπλέκονται στη διακίνηση ιρανικού πετρελαίου. Το μήνυμα των αμερικανικών κλιμακίων είναι σαφές και αδυσώπητο: η ανοχή τελείωσε και οι «χρυσές δουλειές» με τον άξονα του μαύρου χρυσού θα πληρωθούν με τον οριστικό αποκλεισμό από το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Πιστωτική «άνοιξη» το 2025: Το τέλος της 15ετούς ξηρασίας και το άλμα στα στεγαστικά

Το 2025 καταγράφεται πλέον επίσημα ως η χρονιά που η ελληνική αγορά ακινήτων γύρισε οριστικά σελίδα. Η αύξηση των εκταμιεύσεων νέων στεγαστικών δανείων κατά 46,3% αποτελεί την ισχυρότερη ένδειξη ανάκαμψης από το 2010, με 45.000 νοικοκυριά να αποκτούν πρόσβαση σε τραπεζική χρηματοδότηση συνολικού ύψους 2,649 δισ. ευρώ. Καταλυτικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη έπαιξε το πρόγραμμα «ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΙΙ», το οποίο κάλυψε σχεδόν το ένα τρίτο της συνολικής αξίας των νέων δανείων (831 εκατ. ευρώ), προσφέροντας μια διέξοδο σε 7.657 νέους δανειολήπτες που αναζητούσαν ευνοϊκούς όρους σε ένα περιβάλλον υψηλών επιτοκίων.

Ψηφιακή κυριαρχία και στήριξη των μικρών επιχειρήσεων

Η δυναμική του 2025 δεν περιορίστηκε μόνο στα σπίτια, αλλά επεκτάθηκε σε όλο το φάσμα της οικονομίας. Οι τράπεζες «άνοιξαν τις στρόφιγγες» και για τις μικρές επιχειρήσεις, με εκταμιεύσεις που ξεπέρασαν τα 2,5 δισ. ευρώ (+10,5%), στηρίζοντας σχεδόν 39.000 επαγγελματίες. Παράλληλα, η καταναλωτική πίστη σημείωσε διψήφια άνοδο (+15,1%), με την πλειονότητα των 432.474 νέων δανείων να ολοκληρώνεται πλέον ψηφιακά. Η αποτελεσματικότητα των online διαδικασιών και η επιτάχυνση των χρόνων εκταμίευσης, παρά τα γραφειοκρατικά εμπόδια στις τακτοποιήσεις ακινήτων, συνθέτουν την εικόνα ενός συστήματος που λειτουργεί πλέον με ταχύτητες «νέας εποχής», τροφοδοτώντας την πραγματική οικονομία με την απαραίτητη ρευστότητα.

Το επιτοκιακό «ξεφούσκωμα» του Δεκεμβρίου: Κάτω από το 4% η ψαλίδα των τραπεζών

Ο Δεκέμβριος του 2025 σηματοδότησε σημαντική στροφή στην τιμολογιακή πολιτική των τραπεζών, με το επιτοκιακό περιθώριο να υποχωρεί στο 3,93%, σπάζοντας το φράγμα του 4%. Η εξέλιξη αυτή οφείλεται στην απόφαση των ιδρυμάτων να «κουρέψουν» τα επιτόκια των χορηγήσεων, διατηρώντας ταυτόχρονα τις αποδόσεις των καταθέσεων σε χαμηλά επίπεδα. Ενώ το μέσο επιτόκιο των νέων καταθέσεων παρέμεινε καθηλωμένο στο 0,31%, το αντίστοιχο των νέων δανείων σημείωσε βουτιά 41 μονάδων βάσης, κλείνοντας στο 4,24%. Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται ως μια προσπάθεια των τραπεζών να τονώσουν τη ζήτηση για νέα δάνεια στο κλείσιμο του έτους, απορροφώντας μέρος του κόστους.

Η ακτινογραφία των χορηγήσεων: Κερδισμένοι και χαμένοι

Στο εσωτερικό της δανειακής αγοράς, οι τάσεις ήταν μεικτές αλλά με σαφή προσανατολισμό προς τη μείωση του κόστους για τις επιχειρήσεις. Τα νέα επιχειρηματικά δάνεια με κυμαινόμενο επιτόκιο είδαν το κόστος τους να πέφτει στο 3,53%, ενώ οι μεγάλες χρηματοδοτήσεις (άνω του 1 εκατ. ευρώ) έγιναν ακόμη πιο ελκυστικές, υποχωρώντας στο 3,48%. Στον αντίποδα, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και οι δανειολήπτες στεγαστικών με κυμαινόμενο επιτόκιο ήρθαν αντιμέτωποι με μικρές αυξήσεις, με τα επιτόκια να διαμορφώνονται στο 4,23% και 3,44% αντίστοιχα. Η καταναλωτική πίστη παραμένει το ακριβό «προϊόν» του συστήματος, παρά την οριακή υποχώρηση των επιτοκίων στις κάρτες και τα ανοικτά δάνεια, που συνεχίζουν να κινούνται στην περιοχή του 14,6%.