Ο Λαζαρίδης ως αδύναμος κρίκος, το αυτονόητο του Θεοδωρικάκου και η Κοβέσι στο τιμόνι των εξελίξεων

Ότι θα ήταν κεντρικό θέμα της πολιτικής αντιπαράθεσης ο Μακάριος Λαζαρίδης πραγματικά δεν το περίμενα για την περίοδο του Πάσχα. Φαίνεται όμως ότι στον υφυπουργό αγροτικής ανάπτυξης η αντιπολίτευση έχει βρει έναν αδύναμο κρίκο. Ο Λαζαρίδης έχει πάρει ένα χαρτί σπουδών από ένα κέντρο αμφιβόλου ποιότητας το οποίο συνδεόταν εκείνη την εποχή με την ελεύθερη ώρα, την εφημερίδα όπου δούλευε. Αυτό το χαρτί αναγνωρίστηκε από τη γενική Γραμματεία νέας γενιάς ως πανεπιστημιακός τίτλος και διορίστηκε επιστημονικός σύμβουλος. Θα μπορούσα να γράφω πολλά για τις παρατυπίες και τις παρανομίες αυτού του γεγονότος αλλά ένα είναι ξεκάθαρο: ο Λαζαρίδης είναι εκτεθειμένος και μαζί του και ο Κυριάκος Μητσοτάκης που για χρόνια τον έχει στο πλάι του. 

Αυτό είναι που καίει τον κόσμο;

Θα μου πείτε βέβαια, είναι αυτό το μείζον θέμα που απασχολεί τον κόσμο; Όχι βέβαια αλλά αυτή η κατάσταση δείχνει το στυλ διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη και μπορεί να θυμώσει αρκετούς και αρκετές που παλεύουν για μια δουλειά με το πτυχίο πανεπιστημίου τους. Από την άλλη προσφέρει σε όλη την αντιπολίτευση μια πιπεράτη και ελαφρώς σκανδαλώδη υπόθεση για να πιαστεί και να παίζει στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Πάνω στο πασχαλινό τραπέζι άλλωστε είναι προτιμότερο να συζητάς για τον Λαζαρίδη παρά για την ακρίβεια που σου μαυρίζει την ψυχή και σου αδειάζει την τσέπη.

Όλη η αντιπολίτευση εναντίον του 

Το ενδιαφέρον βέβαια σε όλη την υπόθεση από την πλευρά της αντιπολίτευσης είναι πως αυτή βρέθηκε ενωμένη να ζητά την απομάκρυνση του από το υπουργικό συμβούλιο. Επικοινωνιακά την υπόθεση διάνθισε ο Παύλος Πολάκης που πήγε μέχρι τα γραφεία στεγαζόταν παλιά η Ελεύθερη Ώρα και το συγκεκριμένο κέντρο ελευθέρων σπουδών που έδωσε το «πτυχίο» στον Λαζαρίδη δίνοντας έτσι στην υπόθεση κι έναν κάπως χιουμοριστικό τόνο. Ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ που επιτέθηκε σφόδρα στην κυβέρνηση έπειτα βουλευτές από πολλά κόμματα της αντιπολίτευσης ζήτησαν τα έγγραφα που είχε καταθέσει τότε ο Λαζαρίδης για να προσληφθεί στις υπηρεσίες του υπουργείου παιδείας και ο Λαζαρίδης καθ όλη τη διάρκεια των πασχαλινών διακοπών προχώρησε ένα πραγματικό παραλήρημα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λέγοντας τη μία τρέλα μετά την άλλη. 

Δεν πιστεύω πως ο Μητσοτάκης έχει το περιθώριο να αποπέμψει το Λαζαρίδη αν και σε άλλες περιπτώσεις στο παρελθόν το έχει κάνει για αντίστοιχα «παραπτώματα» και συμπεριφορές. Ωστόσο, αυτή τη φορά ο Μητσοτάκης έχει πολιτικό πρόβλημα ευρύτερο και δεν ξέρω αν έχει περιθώριο υποχώρησης μπροστά στην αντιπολίτευση. Και αξίζει να σας πω ότι γκρίνια για τον Λαζαρίδη ακούω και από βουλευτές της συμπολίτευσης. Μη βιαστείτε να φανταστείτε ότι γκρινιάζουν κάποιοι που θα ήθελαν τη θέση του Λαζαρίδη. Η δυσαρέσκεια είναι ευρύτερη και η καζούρα για τον νέο υφυπουργό, ανάλογη. 

Το αυτονόητο του Θεοδωρικάκου

Διάβασα με ενδιαφέρον το κομμάτι που είχαμε εδώ στο Ethnos.gr για το πώς το Μαξίμου θέλει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του ΟΠΕΚΕΠΕ αντεπιτιθέμενο στην ευρωπαΐκή εισαγγελία. Η αλήθεια είναι ότι το διάβασα μετά από την παραίνεση αρκετών γαλάζιων που με πήραν τηλέφωνο. Όλοι μου επιβεβαίωσαν τα όσα γράφονταν κυρίως στο σκέλος που αφορούσε το ότι ο Τάκης Θεοδωρικάκος κατηγορείται για τη στάση του όσο ήταν υπουργός προστασίας του πολίτη, επειδή δεν προειδοποίησε κάποιους ότι διεξάγονταν οι παρακολουθήσεις των μπουμπουκιών του ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Τι περίμεναν δηλαδή να κάνει ένας υπουργός; Να παρέμβει στις έρευνες της ευρωπαϊκής εισαγγελίας και να της εμποδίσει; Να δώσει εντολή στην αστυνομία να σταματήσει τις παρακολουθήσεις; Ή να δώσει γραμμή σε όλη την κυβέρνηση και την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας να το βουλώσουν για τις μίζες και τις παρατυπίες; Αυτό θα συνιστούσε κανονικό έγκλημα αλλά και πολιτικό παράπτωμα με σοβαρες ποινικές ευθύνες. Θα πρότεινα λοιπόν να σταματήσουν οι διαμαρτυρόμενοι τα ρουσφέτια μικρά ή μεγάλα και να μην ψάχνουν για εξιλαστήρια θύματα σε όσους έκαναν τη δουλειά τους. 

Η παγωμένη εσωκομματική σύγκρουση και το ραντεβού της κάλπης

Το πρόσφατο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ μπορεί να ολοκληρώθηκε χωρίς ανοιχτές πληγές, όμως η ηρεμία είναι προφανώς επιφανειακή. Οι δελφίνοι και οι αμφισβητίες του Νίκου Ανδρουλάκη, μετρώντας τις δυνάμεις τους και το μομέντουμ, επέλεξαν προσωρινή ανακωχή, κρίνοντας πως μια μετωπική σύγκρουση στην παρούσα φάση θα ήταν πολιτικά αυτοκτονική. Τα «σπαθιά» μπήκαν στα θηκάρια όχι από ομοψυχία, αλλά από τακτικισμό, μεταθέτοντας την οριστική εκκαθάριση των λογαριασμών για το βράδυ των εθνικών εκλογών.

Ο πήχης της νίκης και το φάσμα της αμφισβήτησης

Το μέλλον του Ανδρουλάκη είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την κάλπη, αφού αν πετύχει το επιθυμητό εκλογικό αποτέλεσμα θα μετατραπεί σε απόλυτο κυρίαρχο, στέλνοντας τους εσωτερικούς του εχθρούς στην... πολιτική αποστρατεία. Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, το ποσοστό θα είναι ο μοναδικός κριτής. Μια χαμηλή πτήση θα ανοίξει αμέσως την πόρτα της αμφισβήτησης, με τους «σιωπηλούς» σήμερα αντιπάλους να επανέρχονται δριμύτεροι για την ηγεσία ή για ότι άλλο έχουν στο μυαλό τους.

Το στοίχημα Σκανδαλίδη για την ολική επαναφορά του ΠΑΣΟΚ

Ο Κώστας Σκανδαλίδης, είναι ένας από τους εγγυητές της ιστορικής συνέχειας του Κινήματος. Ο έμπειρος πολιτικός βγαίνει μπροστά για να «τρέξει» το φιλόδοξο σχέδιο διεύρυνσης της Χαριλάου Τρικούπη. Από τη θέση του επικεφαλής της ειδικής επιτροπής, ο παλαιός αρχιτέκτονας των οργανωτικών του κινήματος ποντάρει στην επιστροφή των απογοητευμένων ψηφοφόρων, εμφανιζόμενος αισιόδοξος πως το ΠΑΣΟΚ μπορεί να ξαναγίνει η κυρίαρχη δύναμη του προοδευτικού χώρου. Για τον Σκανδαλίδη, η διεύρυνση είναι η στρατηγική επιβίωσης που θα κρίνει την τύχη της ηγεσίας Ανδρουλάκη στις επερχόμενες κάλπες, τις οποίες πλέον προδιαγράφει ο ρυθμός των δικογραφιών από την ευρωπαϊκή εισαγγελία.

Το ναυάγιο της Αμαλίας και η πράσινη σημαία του Αποστολάκη

Η μεταγραφή του Ευάγγελου Αποστολάκη στη Χαριλάου Τρικούπη θεωρείται πλέον τελειωμένη υπόθεση, προκαλώντας ισχυρούς κλυδωνισμούς στο επιτελείο της οδού Αμαλίας. Μαθαίνω πως ο ναύαρχος επιλέγει τη σιγουριά του Νίκου Ανδρουλάκη, αφήνοντας στα κρύα του λουτρού τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος πόνταρε στην προσωπική τους σχέση για το νέο του εγχείρημα.

Το στοίχημα με τη Λινού και η αντεπίθεση του Τσίπρα

Στον αντίποδα, ο Αλέξης Τσίπρας ρίχνει όλα του τα χαρτιά στην Αθηνά Λινού. Παρά την πρόσφατη παρουσία της στο πράσινο συνέδριο, η καθηγήτρια παραμένει η κεντρική επιλογή του πρώην Πρωθυπουργού, ο οποίος ποντάρει στο επιστημονικό της κύρος για να δώσει βάθος στο νέο προοδευτικό αφήγημα. Για την Αμαλίας, η Λινού είναι η αναγκαία απάντηση στην απώλεια Αποστολάκη, την ώρα που αναζητούνται απαντήσεις για το αν μια τέτοια υποψηφιότητα αρκεί για να ανακόψει τη δυναμική του Ανδρουλάκη πριν τις κάλπες.

Η «πράσινη» άλωση των κάστρων και η νευρικότητα του Μαξίμου

Η δημοσκοπική αντεπίθεση της Χαριλάου Τρικούπη είναι πλέον μετρήσιμη πραγματικότητα που προκαλεί, σύμφωνα με όσα φτάνουν στα αυτιά μου, ταχυπαλμίες στο Μαξίμου, αλλά και σε... συγγενικά κόμματα και πολιτικούς φορείς. Με το ΠΑΣΟΚ να αγγίζει το 27,9% στην Ηλεία, όπου σε δημοσκόπηση της DATA RC εμφανίζει πρώτο, και να κερδίζει έδαφος σε Κρήτη και Θεσσαλία, ο Νίκος Ανδρουλάκης επαναφέρει το κλασικό δίπολο, εκμεταλλευόμενος το πελώριο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και τη φθορά της ΝΔ. Η στρατηγική του «Πρωθυπουργού-Αυτοκράτορα» καταρρέει κάτω από το βάρος των ευρωπαϊκών δικογραφιών, με το ΠΑΣΟΚ να εμφανίζεται ως ο μοναδικός σοβαρός υποδοχέας της κοινωνικής οργής, μετατρέποντας την μέχρι σήμερα αντιπολιτευτική αφωνία σε επιθετικό κρεσέντο για την κάθαρση.

Το στοίχημα του στραγγαλισμού και ο παράγοντας Τσίπρας

Στο παρασκήνιο της Κεντροαριστεράς, ο Ανδρουλάκης παίζει τα ρέστα του για να «στραγγαλίσει» το νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα πριν καν γεννηθεί. Η τακτική της Χαριλάου Τρικούπη είναι σαφής: πλήρης κατάληψη του ζωτικού χώρου της κεντροαριστεράς μέσω προσχωρήσεων στελεχών, ώστε να απομονωθεί ο πρώην Πρωθυπουργός και να περιοριστεί η δυναμική της Μαρίας Καρυστιανού. Με το αφήγημα της «χαμένης ψήφου» στα κόμματα διαμαρτυρίας, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να πείσει ότι είναι η μόνη ρεαλιστική εναλλακτική εξουσίας. Μένει να μάθουμε αν η άνοδος αυτή θα αντέξει την επίσημη εμφάνιση του κόμματος Τσίπρα ή αν η δημοσκοπική άνοιξη του Ανδρουλάκη θα αποδειχθεί πρόσκαιρη παρένθεση.

Η Κοβέσι στο τιμόνι των εξελίξεων και το τέλος της κυβερνητικής ηρεμίας

Είναι πλέον ηλίου φαεινότερο πως ο πολιτικός χρόνος στην Ελλάδα δεν μετριέται με τις διαθέσεις του Μεγάρου Μαξίμου, αλλά με τους φακέλους που καταφθάνουν από το Λουξεμβούργο. Η Λάουρα Κοβέσι έχει μετατραπεί στον άτυπο ρυθμιστή της πολιτικής κατάστασης, καθώς η δική της υπογραφή στις επερχόμενες δικογραφίες είναι εκείνη που θα κρίνει αν η χώρα θα οδηγηθεί σε πρόωρες κάλπες. Το Πάσχα μπορεί να πέρασε, όμως η «ανάσταση» της δικαστικής έρευνας για... άλλες υποθέσεις που υπερβαίνουν κατά πολύ το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, προκαλεί κρύο ιδρώτα στο επιτελικό κράτος.

Οι δικογραφίες-σεισμός που έρχονται να συνταράξουν το σκηνικό

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες από τις Βρυξέλλες, ο ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας βρίσκονται και άλλες σκανδαλώδεις υποθέσεις που θα προκαλέσουν σεισμό. Μαθαίνω πως όταν σκάσουν αυτές οι υποθέσεις δεν πρόκειται να αφήσουν στον Κυριάκο Μητσοτάκη κανένα περιθώριο ελιγμών. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται  πως οι επερχόμενες νέες εξελίξεις από το μέτωπο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας θα καταστήσουν τις εκλογές ως τη μόνη οδό «πολιτικής αποσυμπίεσης» πριν η δικαστική μέγγενη κλείσει οριστικά. Και αυτό θα συμβεί ακόμη και αν οι σύμμαχοι, ΗΠΑ και Ισραήλ, εισηγούνται να μην προσφύγει σε πρόωρες εκλογές μέχρι να... κάτσουν τα λάδια από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή.

Η απόδραση μέσω κάλπης ως έσχατη άμυνα

Η στρατηγική του Μαξίμου πλέον δεν επικεντρώνεται πλέον στο πώς θα ασκήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης τη διακυβέρνηση, αλλά στο πώς θα προλάβει τις εξελίξεις της EPPO. Αν και οι νέες δικογραφίες ακουμπήσουν τον σκληρό πυρήνα του υπουργικού συμβουλίου και του κυβερνώντος, ο Πρωθυπουργός θα αναγκαστεί να «πατήσει το κουμπί» της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, επιχειρώντας να μετατρέψει τη νέα εμπλοκή της κυβέρνησής σε τεραστίων διαστάσεων σκάνδαλα σε πολωμένη πολιτική αντιπαράθεση.

Η γαλάζια απόβαση στα δημοσιογραφικά γραφεία

Το Μέγαρο Μαξίμου, υπό την ασφυκτική πίεση των δικογραφιών και της δημοσκοπικής φθοράς, αναζητά απεγνωσμένα το επόμενο επικοινωνιακό «σωσίβιο» στις... αίθουσες σύνταξης και στα επιτελικά γραφεία των μεγάλων ΜΜΕ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φέρεται να έχει εξαπολύσει μπαράζ προτάσεων προς πρωτοκλασάτα ονόματα της ενημέρωσης, ποντάροντας στην αναγνωρισιμότητά τους για να φρεσκάρει τα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας.

Πρόκειται για κίνηση τακτικής που στοχεύει στον έλεγχο της ατζέντας και τον περιορισμό των διαρροών. Το μεγάλο ερώτημα παραμένει αν θα ρισκάρουν οι «αστέρες» των ειδήσεων και των τηλεοπτικών πάνελ την επαγγελματική τους διαδρομή για μια θέση στη γαλάζια κοινοβουλευτική ομάδα, την ώρα που το φάντασμα της Κοβέσι πλανιέται πάνω από τη χώρα;

Η «χρυσή» διαδρομή προς το Α και το αγκάθι της διακυβέρνησης

Η Τράπεζα της Ελλάδος, στην ετήσια έκθεσή της, σχεδιάζει τον οδικό χάρτη για την αναβάθμιση του αξιόχρεου στην πολυπόθητη βαθμίδα «Α» έως το 2029. Η εντυπωσιακή αποκλιμάκωση του spread κατά 115 μονάδες βάσης και η μείωση του χρέους στο 119% του ΑΕΠ αποτελούν τα γερά θεμέλια της ποσοτικής ανάλυσης. Ωστόσο, οι αριθμοί δεν αρκούν. Για να ξεκλειδώσει η Ελλάδα την πόρτα των κορυφαίων επενδυτών, απαιτείται η μετάβαση από το BBB στο Α, μια κίνηση που θα μειώσει περαιτέρω το κόστος δανεισμού για κράτος, τράπεζες και επιχειρήσεις, θωρακίζοντας την οικονομική ανθεκτικότητα.

Το κράτος δικαίου ως οικονομικός καταλύτης

Το κλειδί για την υπέρβαση δεν βρίσκεται πλέον στα πλεονάσματα, αλλά στις ποιοτικές μεταρρυθμίσεις. Οι οίκοι αξιολόγησης δίνουν αυξημένη βαρύτητα στους δείκτες διακυβέρνησης της Παγκόσμιας Τράπεζας, με την ΤτΕ να υπογραμμίζει πως η λογοδοσία, ο έλεγχος της διαφθοράς και η ταχύτητα στη Δικαιοσύνη είναι οι παράγοντες που θα κρίνουν την τελική βαθμολογία. Χωρίς θεσμική θωράκιση και πολιτική σταθερότητα, η ποσοτική βελτίωση θα φρενάρει στο BBB+. Η επιτάχυνση προς την κατηγορία «Α» περνά αναγκαστικά μέσα από τη ρήξη με τις διαρθρωτικές παθογένειες, μετατρέποντας το κράτος δικαίου σε καθαρά οικονομικό μέγεθος.

Το τέλος των ψευδαισθήσεων και η προσγείωση στο κακό σενάριο

Η οικονομική ευφορία που καλλιέργησε το Μαξίμου ξεθωριάζει δραματικά, καθώς η Μέση Ανατολή «καίει» τις προβλέψεις του Προϋπολογισμού. Στις 30 Απριλίου, το οικονομικό επιτελείο αναμένεται να παραδεχθεί το προφανές: ο ρυθμός ανάπτυξης ψαλιδίζεται στο 2%, ενώ ο πληθωρισμός παίρνει ξανά την ανηφόρα προς το 3%. Το άλλοτε ακραίο και δυσμενές σενάριο με το πετρέλαιο στα 100 δολάρια είναι πια η νέα, σκληρή πραγματικότητα. Η κυβέρνηση υποχρεώνεται σε μια επώδυνη αναθεώρηση, καθώς οι διεθνείς αγορές ενέργειας και οι διαλυμένες εφοδιαστικές αλυσίδες ακυρώνουν το αφήγημα της ανέφελης ευημερίας.

Η διεθνής αλυσίδα των αναθεωρήσεων και το ελληνικό ρίσκο

Η Αθήνα σύρεται σε έναν χορό υποβαθμίσεων που ξεκίνησε από το ΔΝΤ και την Τράπεζα της Ελλάδος, η οποία ήδη βλέπει την ανάπτυξη ακόμη χαμηλότερα, στο 1,9%. Παρά τις προσπάθειες του Γιάννη Στουρνάρα να χρυσώσει το χάπι μέσω των πρωτογενών πλεονασμάτων, η ουσία παραμένει ότι η Ελλάδα είναι πλέον ευάλωτη στις γεωπολιτικές εξελίξεις. Με το Brent να επιμένει πάνω από τα 109 δολάρια, οι υπολογισμοί του Υπουργείου Οικονομικών θυμίζουν πύργο στην άμμο. Αναζητούνται πειστικές απαντήσεις για το αν η κυβέρνηση θα αντέξει το κοινωνικό κόστος μιας νέας πληθωριστικής έκρηξης ή αν η αναθεώρηση της 30ης Απριλίου θα αποτελέσει το προοίμιο για νέα, δυσβάσταχτα μέτρα.