Γιατί έφυγε η Γκελεστάθη από τη ΝΔ, τα χτυπήματα που εκνευρίζουν το Μαξίμου και το άγχος του Παππά για την επιτροπή ψηφοδελτίων του Τσίπρα

Το μυστήριο με την Γκελεστάθη

Ένα πέπλο μυστηρίου κάλυπτε την αποχώρηση της Ιωάννας Γκελεστάθη από την Νέα Δημοκρατία. Από το Μαξίμου έλεγαν πως δεν γνωρίζουν τον ακριβή λόγο, ενώ άλλοι έλεγαν πως είναι πικραμμένη επειδή δεν έβλεπε να εκλέγεται στον Νότιο Τομέα. Το έψαξα το θέμα και συγκέντρωσα τις εξής πληροφορίες. Πριν λίγες ημέρες συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη κάλεσε την Γκελεστάθη στο Μαξίμου. Της παρουσίασε μια σοβαρή καταγγελία που είχε φτάσει στο πρωθυπουργικό επιτελείο και ζήτησε εξηγήσεις από το στέλεχος. Οι εξηγήσεις δεν φάνηκαν επαρκείς και της ζητήθηκε να παραιτηθεί από τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη. Η ίδια αντέδρασε έντονα, είπε πως η μεταχείριση που της επιφυλάσσουν είναι εξευτελιστική και φεύγει η ίδια μόνη της από τη ΝΔ.

«Πεντακάθαρα χέρια»

Όσο κι αν προσπάθησα να εκμαιεύσω την πληροφορία τι είδους υπόθεση αφορούσε την Γκελεστάθη, τα στόματα έμεναν ερμητικά κλειστά. Κατάφερα να μάθω μόνο ότι αφορά υπόθεση που ανέλαβε ως δικηγόρος η ίδια. Πολιτικό πρόβλημα πάντως δεν υπήρχε με την συγκεκριμένη, ούτε όταν προ εβδομάδων είχε εμφανιστεί θετική στο να συγκυβερνήσει η Νέα Δημοκρατία με την Αφροδίτη Λατινοπούλου. Και στην δήλωσή αποχώρησής της υπήρχε και μια φράση που «έδεσε το γλυκό». Η Γκελεστάθη έγραψε πως κινήθηκε «κυρίως με απόλυτη τιμιότητα και πεντακάθαρα χέρια μακριά από φθηνούς καιροσκοπισμούς, κομματικές δολοπλοκίες και πολιτικούς εκβιασμούς». Τι κάνει νιάου - νιάου στα κεραμίδια;

Τρία χτυπήματα

Ξεκινάει λοιπόν σήμερα το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας και πέραν της αποχώρησης Γκελεστάθη υπάρχουν δυο - τρία ακόμα «χτυπήματα» που δείχνουν πως ο κομματικός μηχανισμός υφίσταται φθορά. Πρώτον, ο Κώστας Καραμανλής μίλησε χτες στην Ξάνθη παρόντος του Κινέζου πρέσβη και με ύφος μειλίχιο τα «έχωσε» στο Μαξίμου. Δεύτερον ο πρώην πρωθυπουργός δεν θα πατήσει στο συνέδριο, θεωρώντας πως το κόμμα αυτό του είναι πια ξένο. Και τρίτον εμφανίστηκαν δέκα «σαμαροκαραμανλικοί» με επιστολή τους στη «Δημοκρατία» που ζήτησαν νέο κόμμα, καθώς η ΝΔ, όπως λένε, έχει καταργηθεί στην πράξη. Ο χώρος λοιπόν βρίσκεται σε αναβρασμό και μαθαίνω πως αυτό δεν περνά απαρατήρητο από τους γραφειοκράτες της Πειραιώς.

Εκνευρισμός στο Μαξίμου για τους «δέκα»

Ενδεικτική του εκνευρισμού που πιάνει το Μαξίμου με το παραμικρό, ήταν η δήλωση του Παύλου Μαρινάκη για τους δέκα που έστειλαν την επίμαχη επιστολή. «Πραγματικά προκαλεί εντύπωση να μιλούν ορισμένοι για την "ψυχή" της ΝΔ, όταν στο παρελθόν μετακινήθηκαν σε άλλα κόμματα. Κάποιοι μάλιστα συνεργάστηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ» είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Αν το Μαξίμου ήταν άνετο, πιστεύω πως δεν θα έδινε καν σημασία σε ένα κείμενο προσώπων που ο τελευταίος εξελέγη βουλευτής πριν 14 χρόνια…

Το «στοιχειό» του Σαμαρά

Στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας προφανώς απών θα είναι ο Αντώνης Σαμαράς, καθώς έχει διαγραφεί από το κόμμα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν θα αποτελέσει θέμα συζήτησης σε πολλά πηγαδάκια. Ήδη υπάρχουν αναφορές άλλωστε στο πρόσωπό τους που δεν περνούν απαρατήρητες. Κατέγραψα προ ημερών την ειδική μνεία του Γρηγόρη Δημητριάδη πως «ήταν ένας εξαιρετικός Πρωθυπουργός σε πολύ δύσκολα χρόνια». Και η αναφορά του Στέλιου Πέτσα πως θα ήθελε ένα κόμμα Σαμαρά «είναι ένας κίνδυνος για εμάς» με κάνει να πιστεύω πως ο πρώην πρωθυπουργός στοιχειώνει τη ΝΔ.

Από τους «5» στους «10»

Θυμάστε που σας έγραφα μετά την ιστορία με τους πέντε και την κοινή επιστολή-κόλαφο για το επιτελικό κράτος ότι αυτό δεν τελειώνει εκεί; Ότι δεν επρόκειτο για μια στιγμή εσωκομματικής έντασης αλλά για κάτι που έχει θα συνέχεια; Θυμάστε που σας έγραφα ότι ετοιμάζονται παρεμβάσεις κατά κύματα; Ε, τώρα ήρθαν οι δέκα για να επιβεβαιώσουν ακριβώς αυτό. Και δεν είναι τυχαία ονόματα, αφού πρόκειται για παρέμβαση δέκα «γαλάζιων» πρώην υπουργών και βουλευτών που συνυπογράφουν κείμενο-κόλαφο με τίτλο «Η παράταξη έχασε την ψυχή της, χρειάζεται νέα έκφραση». Μιλάμε για πρόσωπα με πορεία στη Νέα Δημοκρατία, που ξέρουν πώς λειτουργεί το σύστημα και πότε πρέπει να μιλήσουν. Το σημαντικό δεν είναι μόνο ότι έγραψαν. Είναι ότι συντονίστηκαν. Και ότι έγραψαν για νέα έκφραση, δηλαδή για νέο φορέα, δηλαδή για διάσπαση της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Μου λένε ότι υπήρξε προεργασία, συζητήσεις και ζύμωση αρκετό καιρό πριν. Στο Μαξίμου παρακολουθούν πιο προσεκτικά απ’ όσο δείχνουν προς τα έξω και απάντησαν αμήχανα μέσω του Μαρινάκη, γιατί καταλαβαίνουν ότι δεν πρόκειται για απλή γκρίνια. Όταν αρχίζουν και μαζεύονται τέτοια μεγέθη και συντάσουν μανιφέστο Νέας Πολιτικής Έκφρασης, το πράγμα αλλάζει επίπεδο και αποκτά πολιτική βαρύτητα.

Δέκα «γαλάζιοι» με βαριά ιστορία και σαφείς αναφορές σε Καραμανλή – Σαμαρά

Δεν πρόκειται για μια τυχαία ομάδα «δυσαρεστημένων», αλλά για δέκα πρόσωπα με σαφές πολιτικό αποτύπωμα και κοινή διαδρομή στον χώρο της Νέα Δημοκρατία: Μανώλης Αγγελάκας, Γιώργος Βερναδάκης, Χρήστος Ζώης, Θανάσης Νταβλούρος, Αργύρης Ντινόπουλος, Δημήτρης Πανοζάχος, Φεβρωνία Πατριανάκου, Θανάσης Σκορδάς, Σέργιος Τσίφτης, Σεραφείμ Τσόκας. Οι περισσότεροι έχουν περάσει από κυβερνητικές θέσεις ή κομβικά κομματικά πόστα, με πολιτικές αναφορές που παραπέμπουν ευθέως στις περιόδους των Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά. Με απλά λόγια, δεν μιλάμε για περιφερειακά στελέχη, αλλά για πυρήνα με μνήμη, δίκτυα και επιρροή, ικανό να δημιουργήσει πραγματικές πολιτικές παρενέργειες.

«Νέα έκφραση»

Το πιο ενδιαφέρον σημείο λοιπόν δεν είναι η κριτική. Αυτά τα έχουμε ξαναδεί. Το ζουμί είναι αλλού: στη φράση περί «νέας πολιτικής έκφρασης». Αυτό είναι το σημείο που δείχνει ότι η κουβέντα έχει ήδη φύγει από το «διορθώνουμε τα κακώς κείμενα» και πάει στο «στήνουμε κάτι άλλο». Οι δέκα δεν έγραψαν γενικόλογα. Μίλησαν για πολίτες που νιώθουν «άστεγοι» και για ανάγκη να ξαναχτιστεί η σχέση εμπιστοσύνης. Με απλά λόγια, περιγράφουν ακροατήριο, ακροατήριο έτοιμο να ακολουθήσει τη Νέα Έκφραση. Και όπου υπάρχει ακροατήριο, αργά ή γρήγορα εμφανίζεται και φορέας. Μέσα στη Νέα Δημοκρατία κάποιοι αρνητές της πραγματικότητας το βλέπουν ως πίεση για διορθώσεις. Άλλοι όμως το διαβάζουν αλλιώς: ως προετοιμασία για κάτι πιο οργανωμένο. Και εκεί αρχίζουν τα δύσκολα, γιατί τέτοιες κινήσεις δεν μαζεύονται εύκολα όταν τα πράγματα έχουν δρομολογηθεί.

Σενάρια με Σαμαρά 

Εδώ αρχίζει το πραγματικό παρασκήνιο. Γιατί σε πηγαδάκια, πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία, με αφορμή την παρέμβαση των δέκα, ακούγεται όλο και πιο συχνά τις τελευταίες ώρες το όνομα του Αντώνη Σαμαρά, καθώς ο πρώην πρωθυπουργός φημολογείται εδώ και καιρό ότι θα προχωρήσει στην ίδρυση νέου πολιτικού φορέα. Όχι ότι βγήκε να πει κάτι - κάθε άλλο. Αλλά η γραμμή της παρέμβασης, το ύφος, ακόμα και οι αναφορές, θυμίζουν σε αρκετούς μια πιο «σκληρή» εκδοχή της Νέας Δημοκρατίας, που παραπέμπει στην... ψυχή της παράταξης. Κάποιοι μάλιστα λένε ότι δεν είναι μόνο ιδεολογική η σύνδεση, αλλά και πολιτική. Δηλαδή ότι υπάρχουν δίαυλοι, επαφές και γενικότερη κινητικότητα που δεν φαίνεται προς τα έξω. Και εννοούν επαφές των δέκα με τον Αντώνη Σαμαρά... Και όχι μόνο, θα συμπλήρωνα.

Καραμανλής στο κάδρο – Όχι φανερά, αλλά…

Το άλλο κομμάτι της εξίσωσης είναι η αναφορά στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και συνολικά στο «καραμανλικό» αποτύπωμα. Αυτό δεν μπήκε στο κείμενο για ιστορικούς λόγους. Μπαίνει γιατί δίνει επιπλέον πολιτική νομιμοποίηση. Και εδώ είναι που αρχίζουν τα πιο σύνθετα σενάρια. Κάποιοι βλέπουν πιθανή σύγκλιση γραμμών: από τη μία μια πιο «σκληρή» πολιτική κατεύθυνση τύπου Σαμαρά και από την άλλη μια αναφορά στην παραδοσιακή κεντροδεξιά. Όχι απαραίτητα ως κοινό σχήμα από αύριο το πρωί, αλλά ως πεδίο συνεννόησης. Με απλά λόγια; Κάποιοι βλέπουν ότι η κίνηση των 10 συνδέεται με τις πρωτοβουλίες του Αντώνη Σαμαρά για νέο κόμμα και ότι η κίνηση αυτή θα έχει την παρασκηνιακή στήριξη του Κώστα Καραμανλή. Αυτήν την ανάγνωση κάνουν. Και καλώς την κάνουν...

Ο Σαμαράς έχει βρει υποψηφίους

Και μιας και αναφέρθηκα στο νέο κόμμα που σκέφτεται να ιδρύσει ο Αντώνης Σαμαράς, να σας ενημερώσω ότι στο παρασκήνιο δεν μιλάμε πλέον για σενάρια. Μου λένε ότι έχει ήδη βρει πρόθυμους να είναι υποψήφιοι, και μάλιστα όχι τυχαίους. Πρόσωπα με αναγνωρισιμότητα και τοπικά δίκτυα, που ξέρουν πώς στήνεται ψηφοδέλτιο και πώς παίζεται το παιχνίδι σε μια εκλογική μάχη. Αυτό από μόνο του δείχνει ότι το θέμα πλέον δεν είναι το «αν», αλλά το «πότε». Γιατί όταν υπάρχει έτοιμη βάση, το υπόλοιπο κομμάτι στήνεται πολύ πιο εύκολα και χωρίς καθυστερήσεις.

Σηκώνει κύμα μέσα στη ΝΔ

Στο Μαξίμου παρακολουθούν τις παρασκηνιακές κινήσεις -καθώς έχουν πληροφόρηση- με προσοχή, γιατί βλέπουν ότι δεν πρόκειται για μια κίνηση εκτός του γαλάζιου πολιτικού οικοσυστήματος, αλλά για κάτι που πατάει μέσα στη Νέα Δημοκρατία. Αν προχωρήσει το κόμμα Σαμαρά, θα μιλάμε για κανονικό «τράβηγμα» στελεχών από τη δεξιά πτέρυγα, σε μια περίοδο που κάθε ποσοστό μετράει διπλά. Και εδώ είναι το θέμα, αφού όταν αρχίζουν και φεύγουν κομμάτια οργανωμένα, δεν είναι εύκολο να τα μαζέψεις πίσω.

«Θα το πληρώσουν» 

Πρώην υπουργός της Νέας Δημοκρατίας μου έλεγε τις προάλλες ότι η κυβέρνηση θα πληρώσει την αίσθηση γενικευμένης διαφθοράς που έχει αρχίσει να παγιώνεται. Και δεν είναι μόνο η κοινωνική βάση που το συζητά. Το ίδιο κλίμα υπάρχει πλέον και πιο ψηλά, εκεί όπου συνήθως τα πράγματα φιλτράρονται διαφορετικά. Όταν η κουβέντα για τη διαφθορά φεύγει από το πεζοδρόμιο και ανεβαίνει επίπεδο, τότε δεν πρόκειται απλά για θέμα εντυπώσεων, αλλά για βαθύ πολιτικό πρόβλημα. Σας μεταφέρω λοιπόν ότι το πρόβλημα της διαφθοράς συζητείται πλέον στα σαλόνια και στα γραφεία της επιχειρηματικής ελίτ. Κάτι θα γνωρίζουν παραπάνω, διότι άνθρωποι της αγοράς με τους οποίους συζητώ μου δίνουν βιωματικές εκδοχές της επαφής που είχαν με τη διαφθορά.

Η «διάχυτη διαφθορά» που βαραίνει το κλίμα

Από την παρέμβαση των «10» λοιπόν κρατάω ως σημείωση τη λέξη: διαφθορά. Δεν έμειναν σε υπαινιγμούς, αλλά προχώρησαν σε ευθεία αναφορά σε «διάχυτη διαφθορά» και «κουλτούρα ατιμωρησίας». Αυτά δεν γράφονται εύκολα, ειδικά όταν προέρχονται από ανθρώπους του ίδιου χώρου, οι οποίοι όπως όλα δείχνουν είναι έτοιμοι να έρθουν σε ρήξη με το κεντρικό σύστημα εξουσίας. Και στο σημείο που είναι αποκαλυπτικό συνεχίζουν ως εξής:«... οι παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας και οι αποκαλύψεις για κακοδιαχείριση και αδιαφάνεια στη χρήση ευρωπαϊκών πόρων επιβεβαιώνουν ότι η χώρα εκτίθεται διεθνώς.

Την ίδια ώρα, η εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης, ο έλεγχος θεσμών και ενημέρωσης και η υπόθεση των υποκλοπών αναδεικνύουν μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης και δημοκρατικής λειτουργίας. Το κράτος λειτουργεί ολοένα και περισσότερο ως μηχανισμός ελέγχου αντί να διασφαλίζει εγγυήσεις ελευθερίας και ισονομίας. Πίσω από τον μανδύα ενός δήθεν εκσυγχρονισμού αναπαράγονται οι πιο παλαιοκομματικές, αδιαφανείς και συγκεντρωτικές πρακτικές, ενώ ταυτόχρονα μεγάλα τμήματα της κοινωνίας αδυνατούν να εξασφαλίσουν αξιοπρεπείς όρους διαβίωσης». Είναι σαφείς...

Μια τοσοδούλα λέξη

Παρακολούθησα με προσοχή την αντιπαράθεση ανάμεσα στον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Άδωνι Γεωργιάδη (ως αιχμή του κυβερνητικού δόρατος) για το ακίνητο του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στο Ηράκλειο που νοικιάζεται σε δημόσιους φορείς από το 2004. Άκουσα επίσης τον Παύλο Μαρινάκη να αναρωτιέται αν ο Ανδρουλάκης θα υποβάλει μήνυση για ηθικό θέμα. Όσο κι αν στο Μαξίμου κάνουν τους ανήξερους, μια φράση ή πιο σωστά μια λέξη στην ανάρτηση του υπουργού Υγείας είναι που δίνει βάση για άσκηση αγωγής για συκοφαντική δυσφήμιση. «Του έχει πληρώσει το Ελληνικό Δημόσιο ως σήμερα 1.200.000€…και κρατά και τα χρήματα του αυτά σε Τράπεζες του Εξωτερικού όπως μάθαμε πλέον άπαντες». Η λέξη «αυτά» κάνει όλη τη διαφορά γιατί εμφανίζει τον Ανδρουλάκη να στέλνει λεφτά στο εξωτερικό με σκοπό να τον εμφανίσει πολιτικά ανήθικο. Με κάτι τέτοια χάνεις στο δικαστήριο.

Η επιτροπή ψηφοδελτίων που θα κρίνει την τύχη του Παππά

Πολλοί και πολλές από εσάς θα παρακολουθείτε την φαγωμάρα στον ΣΥΡΙΖΑ για τον Αλέξη Τσίπρα και θα νιώθετε να μην έχετε καταλάβει ποιο είναι το επίδικο. Θα τα εξηγήσω όσο πιο απλα μπορώ. Τα περισσότερα στελέχη θέλουν να πάνε με τον Τσίπρα. Ο Τσίπρας όμως δεν θέλει τον Παύλο Πολάκη και το Νίκο Παππά. Ο Πολάκης δεν θέλει ούτε αυτός να πάει στον Τσίπρα, αλλά ο Παππάς θέλει. Οπότε ο Παππάς προσπαθεί να πιέσει για μια μορφή συνεργασίας, στο πλαίσιο της οποίας τα ψηφοδέλτια θα τα αποφασίσει μια επιτροπή στην οποία θα συμμετάσχει επίσημα εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτός ο εκπρόσωπος δεν θα μπορεί θεσμικά να μην παλέψει να μπει ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος στα ψηφοδέλτια του Τσίπρα. Εκεί κρίνεται το όλο ζήτημα. Τα άλλα τα πολιτικά είναι «να ‘χαμε να λέγαμε».

Σενάρια κάλπης με φόντο την οικονομία

Η επιλογή του χρόνου των εκλογών, μαθαίνω ότι εξελίσσεται σε γρίφο για πολύ δυνατούς λύτες. Στο εσωτερικό του Μεγάρου Μαξίμου η συζήτηση για τον εκλογικό χρόνο έχει ανοίξει για τα καλά, χωρίς όμως να υπάρχει οριστική απόφαση από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οι εισηγήσεις που φτάνουν στο πρωθυπουργικό γραφείο συνδέουν το timing, όχι τόσο με τα σκάνδαλα ή με τις εξελίξεις στις υποθέσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών, όσο με τη διεθνή κατάσταση και ειδικά με την αβεβαιότητα που προκαλεί η παρατεταμένη ένταση στη Μέση Ανατολή. Ορισμένοι θεωρούν ότι το φθινοπωρινό σενάριο θα μπορούσε να λειτουργήσει αποσυμπιεστικά πολιτικά, ωστόσο άλλοι εισηγούνται πιο προσεκτικές κινήσεις και μεγαλύτερη υπομονή...

Το φθινόπωρο ως παράθυρο πριν τις πιέσεις

Στο Μέγαρο Μαξίμου εξετάζονται όλα τα σενάρια, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να μην έχει κλειδώσει ακόμη τις αποφάσεις του. Ωστόσο, μου λένε ότι κερδίζει έδαφος το ενδεχόμενο για εκλογική αναμέτρηση στις 27 Σεπτεμβρίου ή στις αρχές Οκτωβρίου, ως ένα timing που προηγείται της πιο δύσκολης οικονομικής φάσης, του πιο δύσκολου χειμώνα. Οι υπέρμαχοι του συγκεκριμένου σεναρίου υποστηρίζουν ότι με πρόωρη προσφυγή στις κάλπες το Φθινόπωρο, η κυβέρνηση θα αποφύγει την την περεταίρω φθορά.  

Ανησυχία για ακρίβεια και τουρισμό – Στο τραπέζι και εναλλακτικές

Οι προειδοποιήσεις από το οικονομικό επιτελείο είναι σαφείς: αυξήσεις σε ενέργεια και μεταφορές αναμένεται να μετακυλιστούν στην αγορά, επηρεάζοντας τιμές και κατανάλωση. Παράλληλα, υπάρχει προβληματισμός για πιθανή κάμψη στον τουρισμό λόγω κόστους μετακινήσεων. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή του Σεπτεμβρίου εμφανίζεται ως «παράθυρο» πριν ενταθούν οι πιέσεις, ενώ ο πρωθυπουργός θα έχει κάνει και τις προεκλογικού χαρακτήρα εξαγγελίες στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Παρ’ όλα αυτά, δεν λείπουν και οι φωνές που εισηγούνται αναμονή, κρατώντας ανοικτό και το σενάριο για μεταγενέστερη προσφυγή στις κάλπες με τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο να ακούγονται όλο και πιο συχνά.

Δημοσκοπήσεις σε κρίση αξιοπιστίας – Στο συρτάρι η πρόθεση ψήφου

Έντονες αντιδράσεις αναμένεται να προκαλέσει η πληροφορία ότι εταιρείες μετρήσεων προσανατολίζονται να προβάλλουν μόνο την εκτίμηση ψήφου και να αφήσουν εκτός δημοσιότητας την πρόθεση. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι ο πολίτης στερείται την πιο ακατέργαστη εικόνα της στάσης του εκλογικού σώματος, με ότι αυτό συνεπάγεται για την τελική συμπεριφορά του εκλογικού σώματος. Πηγές της αγοράς μιλούν για επιλογή που διευκολύνει ερμηνείες και αναγωγές, ιδίως σε μια περίοδο που τα ποιοτικά δεδομένα εμφανίζονται ιδιαίτερα πιεστικά για την κυβέρνηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη.

«Μοντέλο Ευρώπης» ή φίλτρο πραγματικότητας;

Κάποιοι δημοσκόποι που είναι υπέρμαχοι της κατάργησης της πρόθεσης ψήφου κάνουν λόγο για δήθεν ευθυγράμμιση με ευρωπαϊκές πρακτικές. Ωστόσο, στο παρασκήνιο καταγράφεται έντονος σκεπτικισμός, καθώς η απουσία πρόθεσης ψήφου αφήνει χώρο για ευρείες μεθοδολογικές παρεμβάσεις με κάποιους να υποστηρίζουν ότι θα δοθεί η δυνατότητα στους δημοσκόπους να λειτουργούν αυθαίρετα και ασύδοτα αποκρύπτοντας ουσιαστικά τη βάση εκκίνησης της τελικής τους εκτίμησης. Αναλυτές επισημαίνουν ότι χωρίς σαφή εικόνα της αδιευκρίνιστης ψήφου, οι τελικές εκτιμήσεις θα μπορούν να αποκλίνουν σημαντικά από την πραγματικότητα, ακόμη περισσότερο μάλιστα από σήμερα, αφού οι δημοσκόποι θα έχουν απαλλαγεί ουσιαστικά από την όποια υποχρέωση έχουν να εξηγούν πως προέκυψε το -παράδοξο και εκτός λογικής σε πολλές περιπτώσεις- ποσοστό της εκτίμησης ψήφου. Σε κάθε περίπτωση μία τέτοια εξέλιξη θα δημιουργήσει κλίμα αμφισβήτησης των μετρήσεων, περισσότερα ερωτήματα και σκιές για τα αποτελέσματα που θα δημοσιοποιούνται. Έτσι, το αποτέλεσμα της δημοσκόπησης θα είναι μια εικόνα που, αντί να διαφωτίζει, θα θολώνει το πολιτικό τοπίο, ενισχύοντας την καχυποψία για τον ρόλο των μετρήσεων και των ίδιων των δημοσκόπων στην τελική ευθεία για τις εκλογές.

ΠΑΣΟΚ: Με το δίκιο τους καχύποπτοι απέναντι στις μετρήσεις

Σε αυτό το περιβάλλον λοιπόν που οι δημοσκοπήσεις αμφισβητούνται όλο και πιο έντονα, η στάση του ΠΑΣΟΚ, που αμφισβητεί την εικόνα που μεταφέρουν τα γκάλοπ, μόνο παράλογη δεν είναι. Αντιθέτως, για πολλούς είναι απολύτως δικαιολογημένη. Οι αποκλίσεις, τα «περίεργα» ευρήματα και η αδυναμία αποτύπωσης της ρευστότητας ενισχύουν την καχυποψία, μια καχυποψία που μεταφέρεται σιγά σιγά από το εκλογικό σώμα στον πυρήνα του πολιτικού συστήματος, δηλαδή στα πολιτικά κόμματα. Ο Νίκος Ανδρουλάκης φαίνεται πως διαβάζει το κλίμα και δείχνει να μην αποδέχεται άκριτα δεδομένα που δεν πείθουν. Και κάνουν λάθος όσοι εκλαμβάνουν αυτή την επιφύλαξη ως αδυναμία, διότι εμένα μου φέρνει περισσότερο σε ένδειξη πολιτικής εγρήγορσης, διότι πολλά μπορεί να δουν τα ματάκια μας στον δρόμο προς τις κάλπες.

Όχι τυχαία η ένταση με τους δημοσκόπους

Η ένταση με συγκεκριμένους δημοσκόπους δεν προέκυψε τυχαία. Στο ΠΑΣΟΚ θεωρούν ότι υπάρχουν μετρήσεις που δεν αντανακλούν την πραγματική δυναμική του κόμματος. Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν υιοθετεί απαραίτητα καταγγελίες που γίνονται εύκολα ή αβασάνιστα, αλλά διαπιστώνει κι εκείνος ότι κάποιες περιπτώσεις βγάζουν μάτι. Όπως και να έχει η γραμμή είναι σαφής: κριτική με επιχειρήματα και όχι σιωπηλή αποδοχή.

Δένδιας πρώτος στην αξιολόγηση του... κοινού

Ο Νίκος Δένδιας διατηρεί σταθερά την πρωτιά ως ο πιο επιτυχημένος υπουργός, όπως είδαμε στη δημοσκόπηση της ALCO, με 29%, αφήνοντας πίσω τον Κυριάκο Πιερρακάκη που ακολουθεί με 14%. Η εικόνα του Δένδια παραμένει ανθεκτική διαχρονικά, επιβεβαιώνοντας τη δυναμική του στο κυβερνητικό σχήμα. Και στους ψηφοφόρους της ΝΔ, στους οποίους ο Δένδιας φτάνει το 61%, η απόσταση από τους υπόλοιπους είναι χαοτική.

Τουρκικά ΜΜΕ ανεβάζουν επικίνδυνα τους τόνους στο Αιγαίο

Νέο κύμα προκλητικής ρητορικής και υστερίας καταγράφεται στην Τουρκία, με αφορμή σενάρια για θαλάσσιες διεκδικήσεις σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Μέσα ενημέρωσης και αναλυτές στη γειτονική χώρα υιοθετούν ακραίες θέσεις, φτάνοντας να μιλούν ακόμη και για πιθανό θερμό επεισόδιο το φθινόπωρο. Στο επίκεντρο βρίσκονται ενεργειακά έργα και θαλάσσιες υποδομές, με την Άγκυρα να εμφανίζεται αποφασισμένη να μπλοκάρει οποιαδήποτε ελληνική κίνηση χωρίς τη δική της έγκριση.

Ακραία σενάρια και ανυπόστατες διεκδικήσεις

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν δηλώσεις σε τουρκικά δίκτυα που φτάνουν στο σημείο να κάνουν λόγο για βύθιση ελληνικού σκάφους, ενώ επανέρχονται και παλαιοί αναθεωρητικοί ισχυρισμοί, ακόμη και για την Κρήτη. Οι τοποθετήσεις αυτές δεν αποτελούν απλώς επικοινωνιακή υπερβολή, αλλά είναι εμφανές ότι εντάσσονται σε ευρύτερο αφήγημα αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων, αυξάνοντας την πίεση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και διαμορφώνοντας κλίμα ανησυχίας σε ένα διεθνές περιβάλλον ρευστότητας.

Αγώνας δρόμου για το Ταμείο Ανάκαμψης – Κλειδώνει ή χάνονται πόροι

Με ασφυκτικές προθεσμίες μπαίνει η Ελλάδα στην τελική φάση του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, καθώς οι επόμενοι μήνες θα καθορίσουν αν θα απορροφηθούν πλήρως τα διαθέσιμα κονδύλια. Οι οδηγίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι σαφείς: μετά τον Αύγουστο του 2026 δεν υπάρχουν περιθώρια καθυστερήσεων. Η αναθεώρηση του σχεδίου «Ελλάδα 2.0» έχει ήδη κατατεθεί, με στοχευμένες αλλαγές και ανακατανομές πόρων, ώστε να διασφαλιστεί η ολοκλήρωση κρίσιμων έργων χωρίς απώλειες χρηματοδότησης.

Καθοριστικές ημερομηνίες και πραγματικός κίνδυνος απώλειας χρημάτων

Το ορόσημο της 31ης Αυγούστου 2026 λειτουργεί ως απόλυτο deadline για έργα και μεταρρυθμίσεις. Από εκεί και πέρα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν θα δίνει χρόνο για διορθώσεις, αλλά θα μπορεί να προχωρά ακόμη και σε περικοπές χρηματοδότησης. Μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου θα πρέπει να έχουν κατατεθεί όλα τα αιτήματα πληρωμής, ενώ οι τελικές εκταμιεύσεις θα ολοκληρωθούν έως το τέλος του έτους. Για την Ελλάδα, το διακύβευμα είναι τεράστιο: επενδύσεις, ρευστότητα και αναπτυξιακή δυναμική εξαρτώνται από την επιτυχία αυτού του σφιχτού χρονοδιαγράμματος.

Χαστούκι στις τράπεζες – Όχι άλλα «ψιλά» χαράτσια

Η απόφαση για την Εθνική Τράπεζα είναι κανονικό χαστούκι σε μια πρακτική που είχε γίνει κανονικότητα. Να φορτώνεις 0,80 ευρώ τον μήνα σε απλούς λογαριασμούς και να το βαφτίζεις «πακέτο προνομίων»; Είμαστε σοβαροί; Το ΕΚΠΟΙΖΩ το είπε καθαρά: παραπλάνηση. Και το δικαστήριο το επικύρωσε. Το θέμα δεν είναι το ποσό, αν και φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι των τραπεζών. Είναι η λογική «βάζω χρέωση και αν δεν μιλήσεις, την κρατάω».

Το κόλπο του opt-out και η κοροϊδία

Η ιστορία με το opt-out είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Δηλαδή σε ενημερώνω, αν σε ενημερώνω σωστά, και αν δεν αντιδράσεις, σε χρεώνω. Αυτό δεν είναι συναίνεση, είναι τεχνική επιβολής. Και το χειρότερο; Παρουσίαζαν ως «προνόμια» υπηρεσίες που ήδη ήταν δωρεάν. Δηλαδή πλήρωνες για κάτι που ήδη είχες. Αν αυτό δεν είναι στρέβλωση, τι είναι; Οι τράπεζες για χρόνια έπαιζαν στο όριο της διαφάνειας. Τώρα το όριο αυτό κατέρρευσε.

Αυτό ήταν μόνο η αρχή

Και ας μην έχει κανείς αυταπάτες, αφού η υπόθεση δεν τελειώνει εδώ. Ήδη υπάρχουν κινήσεις για Alpha Bank και Eurobank με αντίστοιχες πρακτικές. Αυτό σημαίνει ότι μιλάμε για συστημικό θέμα στον τραπεζικό κλάδο. Το ερώτημα είναι απλό: θα επιστρέψουν τα χρήματα ή θα το τραβήξουν μέχρι τέλους; Γιατί αν συνεχίσουν με τη λογική «θα δούμε στην έφεση», τότε θα ξεπεράσουν κάθε όριο πρόκλησης και ανοχής. 

Αναδρομικά: Το «καυτό» ερώτημα

Το μεγάλο θέμα τώρα είναι  τι θα γίνει με τα λεφτά που ήδη μπήκαν στα ταμεία της Εθνική Τράπεζα. Η ΕΚΠΟΙΖΩ ζητά ξεκάθαρη απάντηση: θα επιστραφούν ή όχι; Γιατί από τη στιγμή που το δικαστήριο έκρινε τη χρέωση παράνομη, ανοίγει ευθέως θέμα αντιλογισμού των ποσών. Μέχρι στιγμής, όμως, η τράπεζα αποφεύγει να τοποθετηθεί επί της ουσίας.

Σιωπή, έφεση και… εκκρεμότητα

Αντί απάντησης, η Εθνική Τράπεζα δηλώνει ότι θα προχωρήσει σε έφεση για επιμέρους σκέλη της απόφασης. Αυτό, όμως, δεν «σβήνει» την ουσία: η απόφαση είναι προσωρινά εκτελεστή και μιλά για παράνομη επιβάρυνση. Με απλά λόγια, το ζήτημα των αναδρομικών μένει ανοιχτό και βαραίνει την τράπεζα. Αν δεν κινηθεί άμεσα για επιστροφές, το θέμα δεν θα είναι μόνο νομικό, αλλά και καθαρά θέμα αξιοπιστίας απέναντι στους πελάτες της.