Τα σενάρια αποστασίας στο ΠΑΣΟΚ, η παγωνιά στο Μαξίμου για Αβραμόπουλο και το ευρωπαϊκό πάρτι των servicers

Η απόλυτη παγωνιά στο Μαξίμου για τον Αβραμόπουλο

Η έκδοση του ευρωπαϊκού εντάλματος σύλληψης από τις βελγικές αρχές για την υπόθεση του Qatargate προκάλεσε ισχυρό σοκ στο Μέγαρο Μαξίμου, αλλά η δημόσια στάση του Δημήτρη Αβραμόπουλου μετέτρεψε την κρίση σε ολοκληρωτική ρήξη με το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Μου λένε ότι στους διαδρόμους του μεγάρου της Ηρώδου Αττικού επικρατεί απόλυτη παγωνιά, με τον πρώην Επίτροπο να αποτελεί πλέον κόκκινο πανί. Κυβερνητικά στελέχη διαμηνύουν σε έξαλλη κατάσταση πως «ούτε να τον βλέπουν δε θέλουν στο Μαξίμου», καθώς η επιθετική του τακτική τίναξε στον αέρα την επίσημη γραμμή. Αντί για χαμηλούς τόνους, ο έμπειρος πολιτικός επέλεξε τη μετωπική σύγκρουση, χαρακτηρίζοντας «μπούρδα» τη δικαστική έρευνα και δηλώνοντας προκλητικά ότι «δεν θα απολογηθεί σε κανέναν κερατά». Η αλαζονική αυτή στάση άδειασε πλήρως την κυβέρνηση, αφήνοντάς τον ουσιαστικά απομονωμένο.

Το τέλος της ασυλίας και το μπλόκο στην Α΄ Αθήνας

Εγκλωβισμένος σε δικές του ψευδαισθήσεις, ο πρώην υπουργός διακινεί σενάρια για εγχώρια και διεθνή παιχνίδια εις βάρος του, φωτογραφίζοντας συγκεκριμένα πρόσωπα.. Όπως μαθαίνω αυτή η συμπεριφορά οδηγεί, όπως φαίνεται, στην οριστική διαγραφή του από τους σχεδιασμούς για την απαιτητική περιφέρεια της Α΄ Αθήνας. Η ηγετική ομάδα τον πετάει πλέον εκτός κάδρου, καθιστώντας σαφές ότι η ιδιότυπη ασυλία του πέρασε ανεπιστρεπτί. Η κυβέρνηση τον αφήνει πλήρως εκτεθειμένο στις δικαστικές αρχές, στέλνοντας μήνυμα μηδενικής ανοχής στην έπαρση.

Το γαλάζιο σαφάρι και η επιχείρηση «Θεσσαλία»

Το Μέγαρο Μαξίμου ενεργοποιεί έναν επιθετικό σχεδιασμό πολιτικής εξόρμησης, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να σέρνει τον χορό των κυβερνητικών στελεχών σε μια προσπάθεια να προλάβει τη φθορά. Το... σαφάρι ξεκίνησε από το Αιγάλεω για να κλειδώσει τις εύθραυστες ισορροπίες της Αττικής, όμως το πραγματικό crash test εκτυλίσσεται στη Θεσσαλία. Σε μια περιφέρεια φορτωμένη με τις πληγές του «Daniel», την αγροτική οργή και τη βαριά σκιά των Τεμπών, η Νέα Δημοκρατία στέλνει την πρώτη γραμμή της. Με τον Κωνσταντίνο Κυρανάκη και πάνοπλα υπουργικά κλιμάκια να οργώνουν την επαρχία, η διοργάνωση της Πολιτικής Ακαδημίας στον Βόλο στις 8 Ιουλίου αποτελεί το προπέτασμα καπνού για να ανακτηθεί ο έλεγχος πριν το κλείσιμο του πρώτου κύκλου στα μέσα του μήνα.

Το φάντασμα του Τσίπρα και το ναρκοπέδιο των δεικτών

Η στρατηγική του πρωθυπουργικού επιτελείου είναι ξεκάθαρη: βίαιη μετατόπιση της ατζέντας από τα ακανθώδη προβλήματα της καθημερινότητας στα μεγάλα μακροοικονομικά μεγέθη. Ο Μητσοτάκης ποντάρει τα πάντα στο χαρτί της δημοσιονομικής σταθερότητας, μετατρέποντας τις μειώσεις φόρων και την επενδυτική δραστηριότητα στο μοναδικό του ανάχωμα. Στο πλαίσιο αυτό, η τεχνητή αναζωπύρωση της κόντρας με τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι καθόλου τυχαία, παρά τις επίσημες διαψεύσεις. Το Μαξίμου επιδιώκει εμμονικά τη σύγκριση των δύο κυβερνητικών περιόδων για να εγκλωβίσει το εκλογικό σώμα σε ένα δίπολο δύο εκ διαμέτρου αντίθετων οικονομικών μοντέλων. Η οικονομία μετατρέπεται σε πεδίο μάχης, όπου οι γαλάζιοι επικοινωνιολόγοι ανασύρουν το παρελθόν για να δικαιολογήσουν το παρόν .

Επιχείρηση «Αποστασία» στο ΠΑΣΟΚ;

Προσέξτε τώρα να δείτε τι συμβαίνει στο παρασκήνιο. Οι ψίθυροι που φτάνουν στα αυτιά μου με όλο και μεγαλύτερη συχνότητα κάνουν λόγο για ένα Μέγαρο Μαξίμου που σχεδιάζει να αναλάβει ρόλο σκηνοθέτη σε εξελίξεις που αφορούν στο ΠΑΣΟΚ. Το κεντρικό σύστημα εξουσίας φαίνεται πως έχει αποφασίσει να παρέμβει δυναμικά, ετοιμάζοντας σύγχρονα «Ιουλιανά» εις βάρος του Νίκου Ανδρουλάκη, με το χρονοδιάγραμμα της επιχείρησης να εντοπίζεται στο κρίσιμο μεσοδιάστημα μεταξύ πρώτης και δεύτερης Κυριακής όταν θα γίνουν οι εκλογές. Στόχος, όπως λένε καλά πληροφορημένες πηγές μου, είναι η πλήρης αποσταθεροποίηση του Νίκου Ανδρουλάκη, ώστε η επόμενη μέρα της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης να βρει το κόμμα εγκλωβισμένο στη δίνη εσωστρέφειας, όμοια με την οποία δεν θα έχει αντιμετωπίσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ποτέ μέχρι σήμερα.

Η ωμή ομολογία του Άδωνη για την επιθυμία του Μαξίμου στο ΠΑΣΟΚ

Πάντως πρέπει να σημειώσω ότι τις προάλλες οι μάσκες γκρεμίστηκαν με πάταγο, ξεγυμνώνοντας τον υπαρξιακό τρόμο που επικρατεί στο κυβερνητικό στρατόπεδο μπροστά στο φάσμα ανεξέλεγκτων εκλογικών εξελίξεων και ανατροπων. Ο Άδωνις Γεωργιάδης, λειτουργώντας απροκάλυπτα ως η εμπροσθοφυλακή των πραγματικών επιδιώξεων της κυβέρνησης Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας προχώρησε σε κυνικότατη παραδοχή. Ο υπουργός Υγείας ξεστόμισε ανοιχτά αυτό που το σύστημα Μητσοτάκη πάσχιζε να κρατήσει κρυφό, ότι στη Νέα Δημοκρατία παρακαλούσαν για την επικράτηση της Άννας Διαμαντοπούλου ή του Παύλου Γερουλάνου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Και όμως, τα δήλωσε αυτά σε ραδιοφωνική εκπομπή. Νομίζω ότι οι ισχυρισμοί του πως τα συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα διαθέτουν προσβάσεις και επιρροή στον κεντρώο χώρο αποτελούν απλό επικοινωνιακό πυροτέχνημα, πίσω από το οποίο κρύβεται η αγωνιώδης αναζήτηση ενός βολικού δεκανικιού για την επόμενη ημέρα.

Οι ιδανικοί πρόθυμοι

Με την αυτοδυναμία να αποτελεί πλέον σενάριο επιστημονικής φαντασίας, η Νέα Δημοκρατία είχε ποντάρει τη βιωσιμότητά της σε μια πρόθυμη ηγεσία στη Χαριλάου Τρικούπη, ικανή να βάλει πλάτη σε μια μελλοντική συγκυβέρνηση. Αν πιστέψουμε -που δεν έχω λόγω να τα αμφισβητήσω- όσα είπε ο Άδωνις, τότε Διαμαντοπούλου και Γερουλάνος φάνταζαν ως τα ιδανικά γρανάζια για να ενσωματωθούν χωρίς κραδασμούς σε ένα μελλοντικό υπουργικό συμβούλιο υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, διασφαλίζοντας τη νομή της εξουσίας. Η δημόσια -έστω και καθυστερημένα- εκδήλωση θλίψης του Άδωνη για την επικράτηση του Νίκου Ανδρουλάκη στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές προδίδει τον ακραίο εκνευρισμό ενός συστήματος εξουσίας που βλέπει τους σχεδιασμούς του να ναυαγούν.

Το ευρωπαϊκό πάρτι των servicers και η ελληνική υποθήκη

Η ελληνική οικονομία έχει μετατραπει σε ιδιότυπο Ελ Ντοράντο για τις μεγάλες ευρωπαϊκές εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, οι οποίες, σε απόλυτη ευθυγράμμιση με το εγχώριο τραπεζικό σύστημα, έχουν στήσει πρωτοφανή επιχείρηση απομύζησης. Τα κέρδη αυτού του ιδιόμορφου ολιγοπωλίου, που τροφοδοτούνται από το κυνήγι των πλειστηριασμών και τις βίαιες ρυθμίσεις, δεν μένουν στη χώρα, αλλά φυγαδεύονται μαζικά στο εξωτερικό. Το τραπεζικό σύστημα, έχοντας καθαρίσει τους ισολογισμούς του, παρέδωσε τα κλειδιά της κοινωνικής συνοχής σε τρεις ξένους κολοσσούς: τη σουηδική Intrum, την ιταλική doValue και τη βρετανικών συμφερόντων Cepal. Πρόκειται για μια τριγωνική αρχιτεκτονική κερδοσκοπίας, η οποία απομυζά τον πλούτο της εγχώριας αγοράς, αφήνοντας πίσω της μια κοινωνία σε ομηρεία και απροστάτευτους δανειολήπτες.

Τα εξωπραγματικά μερίσματα και η διάσωση των ξένων μητρικών

Τα στοιχεία για το 2025 αποκαλύπτουν το μέγεθος της πρόκλησης, με τα περιθώρια κέρδους των servicers στην Ελλάδα να αγγίζουν μεγέθη που θεωρούνται αδιανόητα για οποιαδήποτε κανονική ευρωπαϊκή αγορά. Η Cepal κινείται με 46%, η doValue με 51,2%, ενώ η Intrum Hellas σπάει κάθε κοντέρ με το προκλητικό 61,5%. Μέσα σε μια τετραετία, η ελληνική θυγατρική της Intrum κατάφερε να στείλει 478 εκατομμύρια ευρώ στη σουηδική μητρική της, η οποία βρισκόταν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και διασώθηκε αποκλειστικά χάρη στο αίμα των Ελλήνων δανειοληπτών. Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται και με την ιταλική doValue, η οποία αντλεί τον βασικό κορμό της κερδοφορίας της από την Ελλάδα, την ώρα που οι αντίστοιχες θυγατρικές της στην Ιταλία και την Ισπανία καταγράφουν πενιχρές αποδόσεις.

Η κρατική ασπίδα του «Ηρακλή» και η ιρλανδική αδιαφάνεια

Αυτός ο εισπρακτικός μηχανισμός δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς την κρατική συνδρομή. Το σχήμα «Ηρακλής» προσέφερε τις απαραίτητες εγγύησεις του ελληνικού Δημοσίου, οι οποίες μάλιστα δεσμεύουν τη χώρα σε βάθος χρόνου, μέχρι το 2081. Μέσω αυτού του πλαισίου, τα κόκκινα δάνεια μεταβιβάστηκαν σε εταιρείες-σφραγίδες (SPVs) με έδρα την Ιρλανδία, όπως η Wilmington Trust, καθιστώντας αδύνατη κάθε προσπάθεια των πολιτών να εντοπιστούν οι πραγματικοί μέτοχοι των funds. Παρά τις υποσχέσεις για γρήγορες ρυθμίσεις, η Τράπεζα της Ελλάδος αποκαλύπτει ότι μόλις το 21,3% των δανείων έχει ρυθμιστεί, ενώ το συνολικό άνοιγμα που διαχειρίζονται οι servicers αγγίζει πλέον τα 91,5 δισεκατομμύρια ευρώ, επισφραγίζοντας την απόλυτη ασυδοσία.