Η ευρωπαϊκή καρέκλα, το προσωπικό στοίχημα Μητσοτάκη και οι επόμενοι Χουρδάκηδες της Χαριλάου Τρικούπη

Ο Μητσοτάκης, η Βιέννη και η καρέκλα της ΕΚΤ

Τις προάλλες που ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε στην Αυστρία, οι δικοί μου ωτακουστές στη Βιέννη δεν ασχολήθηκαν μόνο με όσα ειπώθηκαν επισήμως. Στις γερμανόφωνες -και όχι μόνο- παρέες που συζητούνται από νωρίς οι επόμενες ευρωπαϊκές μετακινήσεις, άκουσαν να πέφτει στο τραπέζι και το όνομα του Έλληνα πρωθυπουργού για την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Δεν σας λέω ότι υπάρχει συμφωνία, ούτε ότι ο Μητσοτάκης ετοιμάζει βαλίτσες για τη Φρανκφούρτη. Σας λέω, όμως, ότι το σενάριο συζητείται από ανθρώπους που γνωρίζουν πώς μοιράζονται οι μεγάλες ευρωπαϊκές καρέκλες. Και μόνο αυτό έχει τη σημασία του. Διότι, αν κάποια στιγμή η κουβέντα αποκτήσει πιο επίσημα χαρακτηριστικά, δεν θα αφορά απλώς στο επόμενο αξίωμα του Κυριάκου. Θα ανοίξει αυτομάτως η συζήτηση για τις εκλογές, τη διαδοχή στη Νέα Δημοκρατία και εκείνους που εδώ και καιρό περιμένουν στη σειρά.

Το κλειδί βρίσκεται στο Παρίσι

Για να προχωρήσει, βέβαια, οποιοδήποτε τέτοιο σενάριο, πρέπει προηγουμένως να αδειάσει η θέση. Και εδώ αρχίζει η ιστορία με την Κριστίν Λαγκάρντ. Στον διεθνή οικονομικό Τύπο και στα ευρωπαϊκά σαλόνια επιμένει η συζήτηση ότι μπορεί να εγκαταλείψει νωρίτερα την ΕΚΤ, με το βλέμμα ακόμη και στη γαλλική προεδρία. Θα πρέπει να σημειώσω επίσης ότι οι εκλογές στη Γαλλία είναι την άνοιξη του 2027 και ο Εμανουέλ Μακρόν έχει κάθε λόγο να θέλει να επηρεάσει τη διαδοχή της πριν αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί στο Παρίσι. Ενώ στην αρχή η Λαγκάρντ απέρριπτε κάθε σενάριο πρόωρης αποχώρησής της από την ηγεσία της ΕΚΤ, πρόσφατα η ίδια είπε ότι μια πρόωρη αποχώρηση πριν από τον Οκτώβριο του 2027 παραμένει πιθανή, ώστε να παρέμβει στον γαλλικό πολιτικό διάλογο. Διευκρίνισε, πάντως, ότι η υποψηφιότητά της για την προεδρία της Γαλλίας δεν βρίσκεται «αυτή τη στιγμή» στην ατζέντα.  Αν η Λαγκάρντ κινηθεί, η Φρανκφούρτη θα μπει αμέσως σε παζάρι και τότε θα αρχίσουν να μετριούνται εθνικότητες, συμμαχίες και πολιτικά ανταλλάγματα. Κάπου μέσα σε αυτή την αριθμητική ακούστηκε και ο Μητσοτάκης. Προς το παρόν, κρατήστε το ως ευρωπαϊκό παρασκήνιο. Επειδή, όμως, οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν συνήθως ως ψίθυροι σε κλειστές παρέες, εγώ δεν θα το πετούσα εύκολα στον κάλαθο.

Η τρίτη θητεία απέναντι στη Φρανκφούρτη

Καταλαβαίνετε ότι αν επιβεβαιωθεί όλη η παραπάνω σεναριολογία, τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα πάει για τρίτη θητεία και αυτό θα προκαλέσει τρομακτικές ανατροπές στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό. Ποιος θα κυβερνήσει; Ποιος θα είναι πρωθυπουργός; Και, κυρίως, ποιος θα αναλάβει να κρατήσει ενωμένη τη Νέα Δημοκρατία, όταν θα ανοίξει η πόρτα της διαδοχής; Επειδή, λοιπόν, ρώτησα βαθυγνώστες του πολιτικού κλίματος στην Ηρώδου Αττικού για το τι θα επέλεγε ο ίδιος ο Μητσοτάκης, η απάντηση ήταν μάλλον καθαρή. Θα ήθελε να μείνει στην Ιστορία ως ο πρώτος Έλληνας πρωθυπουργός που κέρδισε τρεις συνεχόμενες εκλογικές μάχες και έκανε τρεις συνεχόμενες θητείες. Για αυτό και, όπως μου είπαν, θα παίξει τα ρέστα του στις επόμενες εκλογές. Η Φρανκφούρτη είναι ασφαλώς μεγάλη υπόθεση και ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση. Η τρίτη πρωθυπουργική εντολή, όμως, είναι προσωπικό στοίχημα, ιστορικό ρεκόρ και πολιτική υστεροφημία μαζί. Ωστόσο οφείλω να γράψω ξανά: Επειδή στην πολιτική οι μεγάλες ανατροπές είναι σύνηθες φαινόμενο, μην βιαστείτε να πετάξετε στον κάλαθο των αχρήστων τις συζητήσεις που έγιναν στη Βιέννη. 

Το πρόβλημα δεν θα είναι η πρωτιά, αλλά ο πρωθυπουργός

Μου λένε άνθρωποι που παρακολουθούν από κοντά τους μετεκλογικούς συσχετισμούς ότι η πραγματική δυσκολία για τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν βρίσκεται στην πρώτη θέση της Νέας Δημοκρατίας. Βρίσκεται στην επόμενη ημέρα. Αν οι κάλπες δεν δώσουν αυτοδυναμία -που για να είμαστε ρεαλιστές, είναι σχεδόν απίθανο να δώσουν- τότε οι πιθανοί εταίροι δύσκολα θα δεχθούν κυβέρνηση συνεργασίας με τον ίδιο ξανά στο Μέγαρο Μαξίμου. Και πάντοτε υπάρχει και το ενδεχόμενο η ΝΔ να μην ξεπεράσει το 25% και να μην λάβει το μπόνους των εδρών. Κάπου εκεί η συζήτηση αλλάζει εντελώς καθώς άλλο πρώτο κόμμα και άλλο πρωθυπουργός. Η πολιτική αλλαγή μπορεί, δηλαδή, να έρθει χωρίς να χάσει η ΝΔ την εκλογική κυριαρχία της, αλλά με αλλαγή προσώπου στην κορυφή. Ο Μητσοτάκης το γνωρίζει και γι’ αυτό το επόμενο διάστημα δεν θα παίξει μόνο για το ποσοστό. Θα παίξει και για το δικαίωμα να καθορίσει ο ίδιος το τέλος της διαδρομής του. Για έναν πρωθυπουργό που έχτισε ολόκληρο σύστημα εξουσίας γύρω από το πρόσωπό του, η αποχώρηση κατόπιν απαίτησης τρίτων θα ήταν το χειρότερο δυνατό φινάλε.

Η ουρά έξω από τη Χαριλάου Τρικούπη

Σας έγραφα χθες για την επικείμενη μεταγραφή της Μυρτώς Κοροβέση στο ΠΑΣΟΚ και φαίνεται ότι μετά και τον Μιχάλη Χουρδάκη αρκετοί έχουν ήδη πάρει σειρά. Η ένταξη του μέχρι πρότινος ανεξάρτητου βουλευτή δεν αντιμετωπίζεται στη Χαριλάου Τρικούπη ως μεμονωμένη προσθήκη, αλλά ως η αρχή μιας οργανωμένης επιχείρησης κοινοβουλευτικής, αλλά και κομματικής, διεύρυνσης. Ο Νίκος Ανδρουλάκης μαζεύει πρόσωπα από τον διαλυμένο χώρο ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα Κασσελάκη, επιχειρώντας να ενισχύσει ταυτόχρονα την Κοινοβουλευτική Ομάδα και τα μελλοντικά ψηφοδέλτια. Ο Χουρδάκης προορίζεται για την Α΄ Θεσσαλονίκης, όπου θα συναντήσει τη Ράνια Θρασκιά και τον Πέτρο Παππά. Η συγκεκριμένη περιφέρεια αποκτά έτσι συνωστισμό, αλλά αυτό είναι πρόβλημα για αργότερα. Προς το παρόν, η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θέλει να εκπέμψει ότι το κόμμα αποτελεί τον βασικό προορισμό όσων αναζητούν νέα πολιτική στέγη.

Τα επόμενα ονόματα είναι ήδη στο τραπέζι

Και η συνέχεια αναμένεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Στη Χαριλάου Τρικούπη συζητούν έντονα την περίπτωση του Ευάγγελου Αποστολάκη, ο οποίος δεν ακολούθησε τον Στέφανο Κασσελάκη και θα μπορούσε να αξιοποιηθεί σε περιφέρεια του λεκανοπεδίου. Πολύ κοντά στην έξοδο από τον ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται και η Νίνα Κασιμάτη, με τη Β΄ Πειραιώς να θεωρείται η αυτονόητη εκλογική της βάση εφόσον επιστρέψει στο παλιό της κόμμα. Στη λίστα βρίσκονται ακόμη η Ολυμπία Τελιγιορίδου, η Θεοδώρα Τζάκρη, η Κυριακή Μάλαμα και φυσικά η αξιόλογη Γιώτα Πούλου, για την οποία επίσης οι συζητήσεις έχουν ήδη προχωρήσει. Δεν σημαίνει ότι όλες οι περιπτώσεις θα κλείσουν, αλλά η κατεύθυνση είναι σαφής. Το ΠΑΣΟΚ δεν περιμένει πλέον μόνο δημοσκοπική άνοδο, αλλά επιχειρεί να τη δημιουργήσει με προσθήκες προσώπων, κοινοβουλευτική ενίσχυση και γεμάτα ψηφοδέλτια. Το αν όλες αυτές οι μεταγραφές θα φέρουν και νέους ψηφοφόρους είναι η επόμενη, δυσκολότερη συζήτηση.

Το πολιτικό φλερτ ανάμεσα σε Αλέξη Τσίπρα και Γιάννη Μώραλη

Κάτι έφτασε στ’ αυτιά μου για ισχυρό δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τον δήμαρχο Πειραιά Γιάννη Μώραλη, χωρίς ακόμη να γνωρίζω πόσο προχωρημένες είναι οι συζητήσεις ή πού ακριβώς αποβλέπουν (Μάλιστα ο δήμαρχος έδωσε το παρόν στη σύναξη Τσίπρα για την τοπική αυτοδιοίκηση). Το ενδιαφέρον, πάντως, είναι ότι η επικοινωνία ανάμεσα στους δύο άνδρες ξεπερνά μια απλή πολιτική γνωριμία. Ο δήμαρχος Πειραιά διαθέτει ισχυρές αυτοδιοικητικές, επιχειρηματικές και κοινωνικές αναφορές, ενώ ο Τσίπρας αναζητά πρόσωπα που μπορούν να διευρύνουν την επιρροή του νέου εγχειρήματος πέρα από τα συνηθισμένα κομματικά όρια. Κρατώ χαμηλά την μπάλα, αλλά η συγκεκριμένη επαφή αξίζει παρακολούθηση. Στον Πειραιά, άλλωστε, η πολιτική σπανίως μένει μόνο πολιτική.

Ο Σιακαντάρης βρήκε το λάθος πρόβλημα στην περίπτωση της ΤΕΧΑΝ

Μετά τις αποκαλύψεις και τις έρευνες για τα «σπιτάκια ανακύκλωσης» και την ΤΕΧΑΝ, ο Γιώργος Σιακαντάρης του Αλέξη Τσίπρα και του ινστιτούτου του, ο συγγραφέας του μανιφέστου, επέλεξε να παρέμβει δημόσια, αλλά όχι για εκείνο που φαντάζεστε, όχι δηλαδή για το κόστος των εγκαταστάσεων, τις συμβάσεις ή τη διαχείριση των κονδυλίων, αλλά για τους εργαζομένους που κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους. Επικαλέστηκε μάλιστα την περίπτωση εργαζόμενης με παιδί στο φάσμα του αυτισμού, θέτοντας το ερώτημα ποιος θα «κοστολογήσει» αυτούς τους ανθρώπους. Το ερώτημα είναι συγκινησιακά ισχυρό, αλλά πολιτικά παραπλανητικό. Κανείς δεν κατηγορεί τους εργαζομένους ούτε ζητά να πληρώσουν εκείνοι τις συνέπειες. Το κράτος οφείλει να διασφαλίσει τις θέσεις τους. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως απάντηση στις καταγγελίες για πιθανές υπερκοστολογήσεις και προβληματικές συμβάσεις.Οι ευάλωτοι άνθρωποι χρειάζονται προστασία. Δεν χρειάζεται να μετατρέπονται σε ανθρώπινη ασπίδα για όσους οφείλουν να δώσουν εξηγήσεις. Με απλά λόγια, η παρέμβαση Σιακαντάρη μου κάνει λίγο σε απόπειρα "ξεπλύματος" της ΤΕΧΑΝ.

Τα εκατομμύρια και τα κουτιά

Χθες σας έγραφα για την ΤΕΧΑΝ και τα μεγάλα δάνεια που, σύμφωνα με τις πληροφορίες μου, λάμβανε επί μακρόν από συγκεκριμένη συστημική τράπεζα. Από τις νέες πληροφορίες που έρχονται στην κατοχή μου η εικόνα γίνεται ακόμη πιο βαριά. Μαθαίνω ότι οι χρηματοδοτήσεις αυτές δεν συνοδεύονταν από εξασφαλίσεις ανάλογες με το ύψος της τραπεζικής έκθεσης. Ως ενέχυρα φέρονται να χρησιμοποιούνταν τα ίδια τα «σπιτάκια ανακύκλωσης» ανακύκλωσης, τα οποία αποτιμήθηκαν σε ποσά πολλαπλάσια της πραγματικής τους αξίας. Αν αυτό επιβεβαιωθεί, δεν θα μιλάμε απλώς για επιθετική πιστωτική πολιτική, αλλά για αποφάσεις που απαιτούν εξονυχιστικό έλεγχο. Ποιος έκανε τις αποτιμήσεις; Με ποια δεδομένα έγιναν αποδεκτές; Και πώς εγκρίθηκαν τόσο μεγάλα ανοίγματα χωρίς ουσιαστικό δίχτυ ασφαλείας για την τράπεζα; Επειδή είναι ακόμη νωρίς, εκτιμώ ότι σύντομα η διοίκηση του εν λόγω πιστωτικού ιδρύματος θα κληθεί κάποια στιγμή να εξηγήσει ποια διαδικασία ακολουθήθηκε και ποιοι έκριναν επαρκείς αυτές τις καλύψεις. Το ενδιαφέρον μετακινείται πλέον από τον δανειολήπτη σε εκείνους που άνοιγαν διαδοχικά τη στρόφιγγα της χρηματοδότησης.

Οι υπογραφές πίσω από τις εγκρίσεις

Και εδώ φτάνουμε στις υπογραφές. Οι πληροφορίες που συλλέγω αποδίδουν τις σχετικές εγκρίσεις σε δύο υψηλόβαθμα τραπεζικά στελέχη: έναν γενικό διευθυντή και έναν διευθυντή. Δεν γνωρίζω ακόμη αν ενεργούσαν στο πλαίσιο εισηγήσεων επιτροπών, αν υπήρχαν πρόσθετες εγγυήσεις ή αν οι αποτιμήσεις είχαν περάσει από ανεξάρτητο έλεγχο. Αυτά οφείλει να τα απαντήσει η ίδια η τράπεζα. Διότι, όταν περιουσιακά στοιχεία περιορισμένης εμπορικής αξίας εμφανίζονται να στηρίζουν δάνεια πολλών εκατομμυρίων, η υπόθεση παύει να αφορά σε μια συνηθισμένη επιχειρηματική χρηματοδότηση. Αφορά στον τρόπο με τον οποίο αξιολογήθηκε ο κίνδυνος και το ποιοι ανέλαβαν την ευθύνη. Οι μικρές επιχειρήσεις καλούνται συνήθως να προσφέρουν ακίνητα, προσωπικές εγγυήσεις και ολόκληρη την περιουσία τους για πολύ μικρότερα ποσά. Εδώ, κατά τις ίδιες πληροφορίες, φαίνεται ότι αρκούσαν κουτιά ανακύκλωσης με γενναιόδωρες αποτιμήσεις. Η διαφορετική αυτή τραπεζική μεταχείριση είναι αδύνατον να περάσει ως λεπτομέρεια. Είναι ένας λογαριασμός που απαιτεί ονόματα, έγγραφα και καθαρές εξηγήσεις.

Η Ελλάδα μπαίνει στον χάρτη των κρίσιμων πρώτων υλών

Η συμφωνία της METLEN για την προμήθεια περίπου του 25% της ετήσιας παραγωγής γαλλίου από τη νέα μονάδα της στην Ελλάδα σε κορυφαία αμερικανική εταιρεία τεχνολογίας αποτελεί εξέλιξη με σαφές και ισχυρό βιομηχανικό και γεωπολιτικό αποτύπωμα. Για πρώτη φορά, ευρωπαϊκό γάλλιο αποκτά τόσο ισχυρό εμπορικό προορισμό πριν ακόμη ξεκινήσει η πλήρης παραγωγή του. Η METLEN είναι η πρώτη εταιρεία στην Ευρώπη που δημιουργεί ολοκληρωμένη παραγωγή γαλλίου και η πρώτη που εξασφαλίζει εμπορική συμφωνία για γάλλιο ευρωπαϊκής παραγωγής. Η Ελλάδα περνά έτσι από τη θέση του καταναλωτή στη θέση του στρατηγικού προμηθευτή σε μια αγορά που αφορά στην τεχνητή νοημοσύνη, τις τηλεπικοινωνίες, τις ΑΠΕ και την άμυνα. Η σημασία της συμφωνίας συνδέεται και με την ευρύτερη συγκυρία. Η παγκόσμια παραγωγή γαλλίου παραμένει έντονα συγκεντρωμένη, γεγονός που αυξάνει την ανάγκη για νέες, αξιόπιστες πηγές εφοδιασμού. Με τη μονάδα της METLEN, η Ελλάδα αποκτά ρόλο σε μια αλυσίδα αξίας που βρίσκεται πλέον στον πυρήνα της οικονομικής ασφάλειας της Ευρώπης. Και αυτό είναι μια αναβάθμιση με διάρκεια, όχι μια πρόσκαιρη εμπορική επιτυχία.

Από το Αλουμίνιον της Ελλάδος στην τεχνολογική πρωτοπορία

Η συμφωνία δεν προέκυψε τυχαία. Αποτελεί το αποτέλεσμα μακροχρόνιας έρευνας και επενδύσεων στις βιομηχανικές εγκαταστάσεις του Αλουμινίου της Ελλάδος, όπου αναπτύχθηκε η τεχνογνωσία για την παραγωγή γαλλίου ευρωπαϊκής προέλευσης. Η METLEN ανοίγει νέο κεφάλαιο για την ελληνική μεταλλουργία, μεταφέροντας τη δραστηριότητά της από τις παραδοσιακές πρώτες ύλες σε υλικά που καθορίζουν το μέλλον της παγκόσμιας τεχνολογίας. Το έργο έχει ήδη αναγνωριστεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως Στρατηγικό Έργο στο πλαίσιο του Critical Raw Materials Act, ενώ έχει εξασφαλίσει χρηματοδοτική στήριξη από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων μέσω του REPowerEU. Η μακροπρόθεσμη συμφωνία με αμερικανικό τεχνολογικό όμιλο επιβεβαιώνει ότι η επένδυση διαθέτει εμπορική προοπτική και διεθνή αξιοπιστία. Η METLEN δεν τοποθετεί απλώς ένα νέο προϊόν στην αγορά, κυρίως τοποθετεί την Ελλάδα ακριβώς στο κέντρο ευρωπαϊκό χάρτη των κρίσιμων πρώτων υλών. Παράλληλα, δημιουργεί ένα βιομηχανικό προηγούμενο που μπορεί να προσελκύσει κεφάλαια, τεχνογνωσία και νέες συνεργασίες.