Οι μεταγραφές που αρχίζουν να ενοχλούν στη ΝΔ, ο Μιχελογιαννάκης που γύρισε μόνος του και ο Συρίγος που πονοκεφαλιάζει το Μαξίμου

Αντίπαλος ο Μητσοτάκης, ανταγωνιστής το ΠΑΣΟΚ

Μία λέξη που χρησιμοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας στη ΔΕΘ έχει μεγαλύτερη σημασία τώρα που η ψαλίδα με το ΠΑΣΟΚ κλείνει. «Με το ΠΑΣΟΚ δεν είμαστε αντίπαλοι. Είμαστε ανταγωνιστές», είπε, ορίζοντας ως αντίπαλο τον Κυριάκο Μητσοτάκη.  Ο Τσίπρας θέλει να κερδίσει τη μάχη μέσα στην Κεντροαριστερά χωρίς να φορτώσει από τώρα τη σχέση με τη Χαριλάου Τρικούπη με όρους οριστικής ρήξης. Άλλωστε έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο, εφόσον η ΕΛ.Α.Σ. είναι πρώτη, να απευθυνθεί στα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης για σχηματισμό κυβέρνησης. Τώρα που το ΠΑΣΟΚ πλησιάζει, όμως, αυτή η διατύπωση διαβάζεται αλλιώς. Θα κονταροχτυπηθούν για τη δεύτερη θέση, αλλά κανείς δεν ξέρει τι θα βγάλει η κάλπη. Επομένως, επειδή οι συσχετισμοί της παρούσας συγκυρίας μπορεί να ανατραπούν το επόμενο χρονικό διάστημα, ίσως ο Αλέξης σκέφτεται ότι δεν θα ήταν σωστό να κλείσει οριστικά, και με τρόπο απόλυτο, τις πόρτες...

Η δεύτερη θέση δεν είναι πια άνετη υπόθεση

Το ενδιαφέρον είναι ότι το ΠΑΣΟΚ ενισχύεται αισθητά σε σχέση με τις μετρήσεις του καλοκαιριού και η μάχη της δεύτερης θέσης αποκτά πλέον πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Θα έγραφα ότι προσλαμβάνει χαρακτηριστικά ντέρμπι. Μέχρι πριν από πολύ λίγο καιρό στην Αμαλίας μπορούσαν να κοιτούν το ΠΑΣΟΚ από ασφαλέστερη απόσταση. Δεν είναι ψέμα, μάλιστα, ότι είχαν σημειωθεί και κρούσματα αλαζονείας. Βλέπετε, ορισμένοι στο περιβάλλον του Αλέξη Τσίπρα είχαν παρασυρθεί από το πρώτο κύμα των δημοσκοπήσεων μετά την ίδρυση του νέου κόμματος. Τον τελευταίο μήνα, όμως, και ιδιαίτερα μετά τη ΔΕΘ, τα πράγματα έχουν αλλάξει στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Αυτό εξηγεί αρκετά και για τους χαμηλότερους τόνους. Ο Τσίπρας δεν εγκαταλείπει τον ανταγωνισμό με τον Ανδρουλάκη - κάθε άλλο. Απλώς καταλαβαίνω ότι θα αποφύγει να τον κάνει προσωπικό πόλεμο. Ο λόγος είναι προφανής. Επειδή πραγματικά κανένας δεν θα έβαζε το χέρι του στη φωτιά για το ποια θα είναι η κατάταξη σε συνθήκες αληθινής εκλογικής μάχης, ο Αλέξης προνοεί ώστε να μην γκρεμιστούν οι γέφυρες.

Ο Βαρδακαστάνης και το «ρωτήστε τον ΣΥΡΙΖΑ»

Μου άρεσε η απάντηση του Γιάννη Βαρδακαστάνη όταν του έβαλαν στο τραπέζι τα σενάρια για κοινή κάθοδο των κομμάτων του προοδευτικού χώρου. Δεν μπήκε σε αναλύσεις, ούτε άρχισε τις γνωστές κουβέντες περί «διαλόγου». «Ρωτήστε τον ΣΥΡΙΖΑ», είπε. Και μετά έβαλε τελεία, η γραμμή του ΠΑΣΟΚ είναι αυτόνομη πορεία. Δεν είναι τυχαία αυτή η σκληρότητα. Στη Χαριλάου Τρικούπη δεν έχουν καμία διάθεση, ειδικά τώρα, να εμφανιστούν ως συμπλήρωμα κάποιου μεγαλύτερου προοδευτικού σχήματος. Έχουν ήδη ξεκινήσει τη διεύρυνση, έχουν πάρει στελέχη που προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ και πιστεύουν ότι μπορούν να αλλάξουν τους σημερινούς συσχετισμούς. Ο Βαρδακαστάνης το είπε με μία φράση που μάλλον θα τη ξανακούσουμε: «Η κάλπη θα δείξει τα κάλπικα». Μέχρι τότε, ο καθένας μόνος του.

Ο Μιχελογιαννάκης γύρισε σπίτι έπειτα από πολλές στάσεις

Ο Γιάννης Μιχελογιαννάκης ανακοίνωσε χθες ότι επιστρέφει στο ΠΑΣΟΚ, μιλώντας ο ίδιος για «επιστροφή στις πολιτικές και ιδεολογικές μου ρίζες». Μεσολάβησαν πάντως 14 χρόνια και αρκετές ενδιάμεσες στάσεις. Ο γιατρός έφυγε από το ΠΑΣΟΚ το 2012, μετά τη διαφωνία του για το δεύτερο Μνημόνιο, πέρασε από τη ΔΗΜΑΡ, τον ΣΥΡΙΖΑ και αργότερα από το Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη.

Ανακοίνωσε την επιστροφή πριν την ανακοινώσει το ΠΑΣΟΚ

Από τη Χαριλάου Τρικούπη, πάντως, άρχισε σχεδόν αμέσως να μεταδίδεται ότι η επιστροφή του… δεν είχε συζητηθεί. Κι εδώ η υπόθεση αποκτά λίγο μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Γιατί ο Μιχελογιαννάκης δεν εμφανίστηκε ξαφνικά χθες. Το όνομά του ακουγόταν εδώ και μήνες για επαναπροσέγγιση με το ΠΑΣΟΚ και για πιθανή παρουσία στο Ηράκλειο. Άρα είτε έχει προηγηθεί κάποιο εσωκομματικό παρασκήνιο που δεν ήταν απολύτως γνωστό στα κεντρικά, είτε ο ίδιος αποφάσισε να ανακοινώσει πρώτος αυτό που θεωρούσε ήδη τελειωμένο ή τέλος πάντων την... επιθυμία του. Στην πολιτική, πάντως, έχει σημασία και ποιος ανοίγει την πόρτα. Όχι μόνο ποιος λέει ότι γύρισε.

Ο Κακλαμάνης πατάει το κουμπί για το Ειδικό Δικαστήριο

Η υπόθεση Τριαντόπουλου περνά πλέον στο επόμενο, πολύ πιο βαρύ στάδιο. Ο Νικήτας Κακλαμάνης έστειλε χθες επιστολή στον Γιώργο Φλωρίδη ζητώντας τους καταλόγους των ανώτατων δικαστικών που μπορούν να κληρωθούν για το Ειδικό Δικαστήριο. Με το που έφτασε το βούλευμα στη Βουλή, δηλαδή, ξεκίνησε αμέσως η διαδικασία. Η εκτίμηση του προέδρου της Βουλής είναι ότι η κλήρωση θα γίνει μέσα στον Οκτώβριο.

Τώρα πραγματικά… κληρώνει για τον Τριαντόπουλο

Η λεπτομέρεια που κρατάω είναι η ίδια η κλήρωση. Το Ειδικό Δικαστήριο θα αποτελείται από 13 τακτικά μέλη, επτά από τον Άρειο Πάγο και έξι από το Συμβούλιο της Επικρατείας, τα οποία θα αναδειχθούν δημόσια στην Ολομέλεια της Βουλής. Θα κληρωθούν επίσης έξι αναπληρωματικοί, εισαγγελέας και αναπληρωτής του. Αυτό έχει τη σημασία του. Η Βουλή δεν επιλέγει ποιοι δικαστές θα δικάσουν τον Χρήστο Τριαντόπουλο, αλλά τους αναδεικνύει η προβλεπόμενη δημόσια κλήρωση. Μέχρι το τέλος του μήνα, αν δεν αλλάξει το χρονοδιάγραμμα, θα γνωρίζουμε ποιοι ακριβώς θα καθίσουν στην έδρα.

Οι «μεταγραφές» αρχίζουν να ενοχλούν τους γηγενείς

Μου λένε ότι μέσα στη Νέα Δημοκρατία αρχίζει να μαζεύεται γκρίνια για ορισμένα στελέχη που δεν προέρχονται από τον παραδοσιακό κομματικό κορμό. Ο Χάρης Θεοχάρης, πρώην βουλευτής του Ποταμιού, άναψε φωτιές με τους «νοικοκύρηδες» και τους «κακομοίρηδες». Η αντίδραση μάλιστα ήρθε και από μέσα αφού ο Δημήτρης Καλογερόπουλος τού θύμισε δημοσίως ότι όταν ένας πολιτικός χώρος σε «φιλοξενεί» και σε κάνει υπουργό, καλό είναι να είσαι πιο προσεκτικός. Όμως δεν είναι μόνο ο Χάρης. Στην ίδια κουβέντα κάποιοι βάζουν και τον Γιώργο Φλωρίδη, με τη μακρά πασοκική διαδρομή, με τη γνωστή φράση του για τα «μπάζα» να έχει επιστρέψει στην πολιτική συζήτηση.

Ο Λοβέρδος, η Αγαπηδάκη και τα γαλάζια νεύρα

Το βράδυ της Κυριακής έπεσαν μπογιές στο πολιτικό γραφείο του Ανδρέα Λοβέρδου και η ΝΔ καταδίκασε αμέσως την επίθεση. Παρασκηνιακά, όμως, από το βράδυ της επομένης κυκλοφορούσε ότι αρκετοί γαλάζιοι βουλευτές δεν έσπευσαν να κάνουν προσωπικές αναρτήσεις συμπαράστασης. Την επομένη, στην Πετρούπολη, η Ειρήνη Αγαπηδάκη εγκαινίαζε το νέο Πολυδύναμο Ιατρείο με Χρυσοχοΐδη και δήμαρχο. Αμέσως μετά άρχισαν άλλες γκρίνιες, δηλαδή ποιος προσκλήθηκε, πότε προσκλήθηκε και ποιος έμεινε εκτός. Στον Δυτικό Τομέα ο σταυρός είναι σκληρό άθλημα. Καταλάβατε, όμως, τις διαφορές...

Ο Συρίγος ξαναβάζει το Μαξίμου να εξηγεί

Ο Άγγελος Συρίγος είπε ότι στα δύο επεισόδια του 2024 στην Κάσο «υποχωρήσαμε» και ότι οι έρευνες βυθού δεν συνεχίστηκαν. Λίγες ώρες αργότερα ο Παύλος Μαρινάκης έπαιρνε αποστάσεις, μιλώντας για προσωπικές εκτιμήσεις του βουλευτή και επιμένοντας ότι κυβερνητικά «καμία υποχώρηση δεν υπήρξε». Η σκηνή κάτι θυμίζει. Τον Ιανουάριο του 2024 ο Συρίγος είχε προκαλέσει άλλη μία πολιτική θύελλα λέγοντας ότι το 97% της Συνθήκης της Λωζάνης είναι παρωχημένο. Χρειάστηκαν τότε διευκρινίσεις ότι δεν μιλούσε για αναθεώρηση της Συνθήκης και ότι οι διατάξεις για τα σύνορα παραμένουν «ιερές». Ο Συρίγος έχει, φαίνεται, έναν τρόπο να μιλά ως καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και μετά να θυμίζει σε όλους ότι είναι και βουλευτής της ΝΔ.

Ο καθηγητής Συρίγος και οι πονοκέφαλοι της κυβέρνησης

Υπάρχει ένα σταθερό μοτίβο στις δημόσιες παρεμβάσεις του Άγγελου Συρίγου για τα ελληνοτουρκικά. Χρησιμοποιεί μια ακαδημαϊκή ευθύτητα που πολιτικά κοστίζει περισσότερο απ’ όσο ίσως υπολογίζει. Το είδαμε με τη Λωζάνη το 2024, το ξαναβλέπουμε τώρα με την Κάσο. Η φράση «και στα δύο επεισόδια υποχωρήσαμε» είναι εξαιρετικά βαριά όταν προέρχεται από βουλευτή της κυβερνητικής πλειοψηφίας και καθηγητή Διεθνούς Δικαίου, ειδικά σε ένα θέμα όπου η επίσημη κυβερνητική γραμμή είναι ότι δεν υπήρξε υποχώρηση. Στο Μαξίμου μπορεί να επικαλούνται την ακαδημαϊκή του ιδιότητα. Στην πολιτική, όμως, οι ιδιότητες δύσκολα χωρίζονται...

Ο Σαμαράς ανεβαίνει στο βήμα και το Μαξίμου θα κρατά σημειώσεις

Ο Αντώνης Σαμαράς θα μιλήσει στο διήμερο 6-7 Οκτωβρίου σε συνέδριο, λίγες εβδομάδες μετά τη νέα δημόσια σύγκρουσή του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη ΔΕΘ. Η θεματολογία του συνεδρίου προσφέρεται κιόλας: Δημοκρατία, ηγεσία, πολιτική ευθύνη. Δεν χρειάζεται, βέβαια, να υποθέσουμε από τώρα ότι θα επιλέξει μετωπική επίθεση. Αρκεί να θυμηθούμε ότι τελευταία ακόμη και οι πιο γενικές παρεμβάσεις του διαβάζονται πολιτικά.. Το ακροατήριο, πάντως, αμφιβάλλω αν θα χωρέσει στην αίθουσα.

Και ο Βενιζέλος

Στο ίδιο συνέδριο θα βρεθεί και ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Με τον Σαμαρά στο ίδιο συνέδριο, η εικόνα αποκτά επιπλέον ενδιαφέρον, αφού πρόκειται για δύο πρώην κυβερνητικούς εταίρους, που βρίσκονται, έστω με διαφορετική γλώσσα, απέναντι στη σημερινή κυβερνητική γραμμή, έχοντας και οι δύο ισχυρή δημόσια επιρροή. Το πρόγραμμα είναι ευρύ και δεν τους εμφανίζει σε κοινό πάνελ. Παρ’ όλα αυτά, στις 6 και 7 Οκτωβρίου τα πολιτικά αυτιά θα είναι στραμμένα και στους δύο.

Η υπογραφή Μαρινάκη και τα 8,5 εκατομμύρια

243 επιχειρήσεις του έντυπου και περιοδικού Τύπου μπαίνουν σε χρηματοδότηση 8,537 εκατ. ευρώ και η απόφαση περνά από την Προεδρία της Κυβέρνησης, με την υπογραφή του Παύλου Μαρινάκη. Αυτό από μόνο του έχει πολιτικό ενδιαφέρον. Όχι επειδή λείπουν κριτήρια - υπάρχουν και είναι συγκεκριμένα-, αλλά επειδή μιλάμε για χρήμα που πηγαίνει σε μια αγορά η οποία σε λίγους μήνες θα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της κάλυψης μιας εθνικής εκλογικής αναμέτρησης. Ο Μητσοτάκης έχει τοποθετήσει τις κάλπες την άνοιξη του 2027. Άρα το timing δεν είναι αδιάφορο.

Τα 84 εκατομμύρια και η προεκλογική περίοδος

Τα 8,5 εκατ. ευρώ είναι μόνο ένα κομμάτι. Ο πενταετής σχεδιασμός για την περίοδο 2026-2030 φτάνει συνολικά τα 84 εκατ. ευρώ, με έως 16,8 εκατ. ευρώ τον χρόνο για διαφορετικές κατηγορίες μέσων ενημέρωσης. Δηλαδή δεν έχουμε μπροστά μας μια μεμονωμένη επιδότηση, αλλά έναν μηχανισμό με διάρκεια. Όλο αυτό έχει μεγάλο ενδιαφέρον όσο πλησιάζει η κάλπη. 

Το ρεύμα ξαναβάζει φωτιά στη βιομηχανία

Σπάνια βλέπεις 16 βιομηχανικούς και επιχειρηματικούς φορείς να βγαίνουν μαζί και να εκπέμπουν SOS για το ίδιο θέμα. Η ενέργεια έχει ξαναγίνει πονοκέφαλος για την ελληνική παραγωγή, με περισσότερες από 700 ενεργοβόρες επιχειρήσεις να θεωρούν ότι μπαίνουν στον χειμώνα εκτεθειμένες απέναντι στους Ευρωπαίους ανταγωνιστές τους. Οι φορείς ζητούν να ενεργοποιηθούν άμεσα τα διαθέσιμα ευρωπαϊκά εργαλεία στήριξης. Στον ΣΕΒ ακολουθούν διαφορετική τακτική. Ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος προτιμά τις απευθείας συζητήσεις με την κυβέρνηση και περιμένει απαντήσεις έως τη Γενική Συνέλευση της 6ης Οκτωβρίου. Εκεί, μαθαίνω, θα φανεί αν οι βιομήχανοι είχαν λόγο να ανεβάσουν τόσο τους τόνους.

Κάτι κινείται στα ξενοδοχεία του Συντάγματος

Μου λένε ότι τις τελευταίες ημέρες υπάρχει ασυνήθιστη κινητικότητα στα κεντρικά ξενοδοχεία γύρω από το Σύνταγμα. Ξένοι επενδυτές, άνθρωποι της αγοράς και αρκετά κλειστά ραντεβού με ελληνικές επιχειρήσεις. Κάποιες συζητήσεις βρίσκονται ακόμη σε πολύ πρώιμο στάδιο και καλό είναι να μη βιαζόμαστε με ονόματα. Η Αθήνα έχει ξαναμπεί δυνατά στο κάδρο και οι επαφές έχουν πυκνώσει αισθητά. Κάτι προετοιμάζεται...

Οι ίδιες μεγάλες επιχειρήσεις κάθονται απέναντι σε όλες τις τράπεζες

Η S&P έριξε φως σε μια ιδιαιτερότητα του ελληνικού τραπεζικού συστήματος που έχει αρκετό ενδιαφέρον. Οι τέσσερις συστημικές τράπεζες έχουν σε μεγάλο βαθμό τους ίδιους μεγάλους εταιρικούς δανειολήπτες. Οι 20 μεγαλύτεροι αντιστοιχούν στο 12%-18% των συνολικών ακαθάριστων δανείων τους, ενώ η σχετική έκθεση, μετά τα μέτρα μείωσης του πιστωτικού κινδύνου, μπορεί να φτάνει ακόμη και στο 144% των προσαρμοσμένων κεφαλαίων. Με απλά λόγια, αν ένας πολύ μεγάλος όμιλος βρεθεί κάποτε σε πραγματική δυσκολία, το τηλέφωνο δεν θα χτυπήσει σε μία μόνο τράπεζα. Θα χτυπήσει σχεδόν παντού. Η μεγάλη εξυγίανση των τελευταίων ετών καθάρισε τους ισολογισμούς, αλλά άφησε πίσω της και μια νέα πραγματικότητα, δηλαδή λιγότερα προβληματικά δάνεια και πολύ μεγαλύτερη συγκέντρωση στους ίδιους ισχυρούς πελάτες. Το ρίσκο έγινε πιο καθαρό. Όχι μικρότερο.

Οι τράπεζες έχουν ποντάρει στους ίδιους τρεις κινητήρες

Κρατήστε κι έναν δεύτερο αριθμό της S&P. Περίπου 45% των επιχειρηματικών δανείων των ελληνικών τραπεζών βρίσκεται σε ναυτιλία, τουρισμό και ενέργεια. Εκεί έχει στηριχθεί μεγάλο μέρος της ελληνικής ανάπτυξης και εκεί έχουν τοποθετήσει σημαντικό κομμάτι των κεφαλαίων τους και οι τράπεζες. Όσο οι τρεις κλάδοι τραβούν, η εικόνα είναι εξαιρετική. Προβληματισμός δημιουργείται όταν θυμηθεί κανείς πόσο ευαίσθητοι είναι σε διεθνείς κύκλους, ναύλα, αφίξεις και ενεργειακές τιμές. Η S&P υπολόγισε ακόμη και σενάριο σοβαρής ταυτόχρονης κάμψης, με πιθανό κόστος περίπου 4,8 δισ. ευρώ για το τραπεζικό σύστημα. Οι μεγάλες ελληνικές επιχειρήσεις μπαίνουν σήμερα σε τέτοια ενδεχόμενα με πολύ ισχυρότερους ισολογισμούς. Οι τράπεζες, όμως, έχουν ένα κοινό στοίχημα, αφού έχουν ποντάρει σχεδόν στα ίδια άλογα.