Ελεονώρα Μελέτη: «Έχω υπάρξει θύμα σωματικής κακοποίησης» - Ξέσπασε σε κλάματα στο Ευρωκοινοβούλιο

Η Ελεονώρα Μελέτη, κατά τη διάρκεια παρέμβασής της στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, μίλησε για την κακοποίηση που έχει βιώσει σε προσωπική της σχέση.

Η ομιλία για τις γυναικοκτονίες

Η ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας πήρε τον λόγο σε συζήτηση για τις γυναικοκτονίες, η οποία πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 14 Ιανουαρίου με πρωτοβουλία του ευρωβουλευτή Κώστα Αρβανίτη. Κατά την τοποθέτησή της, η Ελεονώρα Μελέτη τόνισε ότι δεν μπορεί να κατανοήσει τον αβάσταχτο πόνο μιας μητέρας που έχει χάσει το παιδί της, προχωρώντας ωστόσο σε μια προσωπική εξομολόγηση που προκάλεσε συγκίνηση στην αίθουσα.

«Δεν υπάρχει έγκλημα πάθους, υπάρχει έγκλημα», ανέφερε χαρακτηριστικά, μιλώντας ως μητέρα μιας 7χρονης κόρης και εκφράζοντας τον φόβο και την αγωνία για το μέλλον των παιδιών. Όπως σημείωσε, ο πόνος της απώλειας ενός παιδιού είναι αδύνατο να γίνει κατανοητός από κάποιον που δεν τον έχει βιώσει.

Στη συνέχεια, αποκάλυψε ότι έχει υπάρξει και η ίδια θύμα κακοποίησης, υπογραμμίζοντας πως η ενασχόλησή της με τα δικαιώματα των γυναικών δεν προέκυψε τυχαία. «Δεν ξύπνησα ένα πρωί και αποφάσισα να υπερασπίζομαι τις γυναίκες. Έχω και εγώ τα δικά μου βιώματα», δήλωσε, τονίζοντας ότι αισθάνεται τυχερή επειδή μπόρεσε να αναγνωρίσει την κατάσταση και να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Πιο αναλυτικά, η Ελεονώρα Μελέτη  είπε συναισθηματικά φορτισμένη: «Δεν υπάρχει έγκλημα πάθους, υπάρχει έγκλημα. Είμαι εδώ ως μητέρα, γιατί μεγαλώνω και εγώ μια κόρη. Είναι μόλις 7 χρονών και αναρωτιέμαι αν το δικό μου το παιδί θα έρθει ποτέ αντιμέτωπο ή όχι, με κάτι σαν κι αυτό που ζήσατε εσείς. Δεν μπορώ να σας καταλάβω. Είναι ψέμα όταν λέει μια μάνα ότι εγώ καταλαβαίνω μια άλλη μάνα που έχασε το παιδί της. Δεν μπορεί να την καταλάβει. Αυτός ο πόνος δεν είναι λογικός, δεν είναι βιώσιμος, δεν είναι δυνατόν να τον αντέξει κανείς. Φαντάζομαι γιατί δεν ξέρω και εύχομαι να μη μάθω. Είμαι εδώ όμως ως γυναίκα, η οποία έχει υπάρξει θύμα κακοποίησης στη σχέση της. Δεν ξύπνησα ένα πρωί και είπα ότι θα ασχοληθώ με τα γυναικεία δικαιώματα και ότι θα υπερασπίζομαι τις γυναίκες. Έχω και εγώ τα δικά μου βιώματα, βέβαια εγώ ήμουν πολύ πιο τυχερή. Έβλεπα, ήξερα, μπορούσα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου».