Πού είναι η Λούσι; Πώς πράκτορες έσωσαν 12χρονη από τον βιαστή της μέσα από το dark web με ένα... τούβλο στον τοίχο

Ο ειδικός διαδικτυακός ερευνητής Κρεγκ Σκουάιρ είχε φτάσει σε αδιέξοδο. Δεν έβρισκε λύση σε ένα πρόβλημα που του βασάνιζε το μυαλό και την καθημερινότητα. Πώς θα σώσει ένα κακοποιημένο κορίτσι, το οποίο ο ίδιος και η ομάδα του είχαν ονομάσει Λούσι.

Εικόνες του κοριτσιού που μόνο ανησυχία μπορούσαν να προκαλέσουν, κυκλοφορούσαν στο dark web. Σε αυτή την κρυπτογραφημένη γωνιά του διαδικτύου που είναι προσβάσιμη μόνο με ειδικό λογισμικό σχεδιασμένο για να καθιστά τους ιδιοκτήτες ψηφιακά μη ανιχνεύσιμους.

«Αλλά ακόμη και με αυτό το επίπεδο προστασίας, ο κακοποιητής ήταν πολύ μεθοδικός για να καλύπτει τα ίχνη του, κόβοντας ή αλλοιώνοντας οποιαδήποτε αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά», λέει ο Σκουάιρ. Ήταν αδύνατο να προσδιοριστεί ποια ήταν η Λούσι και πού βρισκόταν. Το μόνο δεδομένο ήταν ότι κακοποιούνταν και κινδύνευε.

Αυτό που σύντομα ανακάλυψε ήταν ότι το βασικό στοιχείο για να ταυτοποιηθεί η τοποθεσία της 12χρονης ήταν κρυμμένο σε κοινή θέα.

Ο Σκουάιρ εργάζεται για το Τμήμα Ερευνών Εσωτερικής Ασφάλειας των ΗΠΑ σε μια ελίτ μονάδα που προσπαθεί να εντοπίσει παιδιά τα οποία εμφανίζονται σε υλικό σεξουαλικής κακοποίησης.

Οι μικρές, αποκαλυπτικές λεπτομέρειες

Μια ομάδα του BBC World Service πέρασε πέντε χρόνια γυρίζοντας με τον Σκουάιρ και άλλες ερευνητικές μονάδες στην Πορτογαλία, τη Βραζιλία και τη Ρωσία, παρουσιάζοντας τους να επιλύουν υποθέσεις όπως αυτή μιας απαχθείσας και θεωρούμενης νεκρής επτάχρονης στη Ρωσία και τη σύλληψη ενός Βραζιλιάνου άνδρα υπεύθυνου για πέντε από τα μεγαλύτερα φόρουμ παιδικής κακοποίησης στο dark web.

Η άνευ προηγουμένου πρόσβαση δείχνει πώς αυτές οι υποθέσεις συχνά επιλύονται, όχι μέσω τεχνολογίας αιχμής, αλλά εντοπίζοντας μικρές αποκαλυπτικές λεπτομέρειες σε εικόνες ή φόρουμ συνομιλίας.

Ο Σκουάιρ αναφέρει την υπόθεση της Lucy, την οποία ανέλαβε στην αρχή της καριέρας του, ως έμπνευση για τη μακροχρόνια αφοσίωσή του.

Ο Σκουάιρ και η ομάδα του μπορούσαν να διακρίνουν, από τον τύπο των πριζών και των ηλεκτρικών υποδοχών που φαίνονταν στις εικόνες, ότι η Λούσι βρισκόταν στη Βόρεια Αμερική. Αλλά αυτό ήταν όλο.

Επικοινώνησαν με το Facebook, το οποίο εκείνη την εποχή κυριαρχούσε στον χώρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ζητώντας βοήθεια για να ψάξουν τις αναρτημένες οικογενειακές φωτογραφίες, για να δουν αν η Λούσι εμφανιζόταν σε κάποια από αυτές. Αλλά παρά το γεγονός ότι διέθετε τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου, το Facebook δήλωσε ότι δεν είχε τα εργαλεία για να βοηθήσει.

Από ένα τούβλο...

Έτσι, ο Σκουάιρ και οι συνάδελφοί του ανέλυσαν όλα όσα μπορούσαν να δουν στο δωμάτιο της Λούσι: το κάλυμμα του κρεβατιού, τα ρούχα της, τα λούτρινα παιχνίδια της. Έψαξαν για οποιοδήποτε στοιχείο που θα μπορούσε να τους βοηθήσει.

Και τότε έκαναν μια μικρή ανακάλυψη. Η ομάδα πρόσεξε ότι ένας καναπές που εμφανιζόταν σε μερικές από τις εικόνες πωλούνταν μόνο σε τοπικό επίπεδο, όχι σε εθνικό και επομένως είχε πιο περιορισμένο πελατολόγιο.

Έστω κι έτσσι, θα έπρεπε να ψάξουν ανάμεσα σε 40.000 άτομα. Αλλά ήταν μια μικρή αρχή.

«Σε αυτό το στάδιο της έρευνας, εξετάζαμε 29 πολιτείες των ΗΠΑ. Πρόκειται για δεκάδες χιλιάδες διευθύνσεις, κάτι που αποτελεί μια πολύ, πολύ δύσκολη αποστολή», λέει ο Σκουάιρ στο BBC.

Η ομάδα αναζήτησε περισσότερα στοιχεία. Και τότε συνειδητοποίησαν ότι κάτι τόσο απλό όσο ο εκτεθειμένος τοίχος από τούβλα στο υπνοδωμάτιο της Λούσι θα μπορούσε να τους δώσει μια ένδειξη.

«Έτσι, άρχισα να ψάχνω στο Google για τούβλα και δεν χρειάστηκαν πολλές αναζητήσεις για να βρω την Ένωση Βιομηχανίας Τούβλων», λέει ο Σκουάιρ.

«Και η γυναίκα στο τηλέφωνο ήταν καταπληκτική. Μου είπε: «Πώς μπορεί να βοηθήσει η βιομηχανία τούβλων;»».

Προσφέρθηκε να μοιραστεί τη φωτογραφία με ειδικούς σε τούβλα από όλη τη χώρα. Η απάντηση ήταν σχεδόν άμεση, λέει.

Ένας από τους ανθρώπους που επικοινώνησαν ήταν ο Τζον Χαρπ, ο οποίος εργαζόταν στον τομέα της πώλησης τούβλων από το 1981.

Παρατήρησε ότι το τούβλο είχε μια πολύ ροζ απόχρωση και ήταν ελαφρώς καλυμμένο με κάρβουνο. Ήταν ένα αρθρωτό τούβλο οκτώ ιντσών με τετράγωνες άκρες. Όταν το είδε, κατάλαβε αμέσως τι ήταν.

Ήταν, όπως είπε στον Σκουάιρ, ένα 'Flaming Alamo'.

Η κουβέντα που άλλαξε τα πάντα

«Η εταιρεία μας κατασκεύαζε αυτό το τούβλο από τα τέλη της δεκαετίας του '60 μέχρι περίπου τα μέσα της δεκαετίας του '80 και είχα πουλήσει εκατομμύρια τούβλα από αυτό το εργοστάσιο».

Αρχικά, ο Σκουάιρ ήταν ενθουσιασμένος, περιμένοντας ότι θα είχαν πρόσβαση σε μια ψηφιοποιημένη λίστα πελατών. Αλλά ο Χαρπ του ανακοίνωσε ότι τα αρχεία πωλήσεων ήταν απλώς μια «στοίβα σημειώσεων» που χρονολογούνταν από δεκαετίες πριν.

Ωστόσο, αποκάλυψε μια σημαντική λεπτομέρεια σχετικά με τα τούβλα, λέει ο Σκουάιρ.

«Είπε ότι τα τούβλα είναι βαριά και τα βαριά τούβλα δεν μεταφέρονται σε μεγάλες αποστάσεις.»

Αυτό άλλαξε τα πάντα. Η ομάδα επέστρεψε στον κατάλογο πελατών του καναπέ και τον περιόρισε μόνο σε εκείνους που ζούσαν σε ακτίνα 100 μιλίων από το εργοστάσιο τούβλων του Χαρπ στο νοτιοδυτικό τμήμα των ΗΠΑ.

Από αυτόν τον κατάλογο 40 ή 50 ατόμων, ήταν εύκολο να βρουν και να ψάξουν τα κοινωνικά τους δίκτυα. Και τότε βρήκαν μια φωτογραφία της Λούσι στο Facebook με μία ενήλικη γυναίκα που φαινόταν να είναι κοντά στο κορίτσι - πιθανώς συγγενής.

Βρήκαν τη διεύθυνση της γυναίκας και στη συνέχεια τη χρησιμοποίησαν για να βρουν όλες τις άλλες διευθύνσεις που είχαν σχέση με αυτό το άτομο, καθώς και όλα τα άτομα με τα οποία είχε ζήσει ποτέ.

Αυτό περιόρισε ακόμη περισσότερο τις πιθανές διευθύνσεις της Λούσι, αλλά δεν ήθελαν να πάνε από πόρτα σε πόρτα για να κάνουν έρευνες. Αν έκαναν λάθος στη διεύθυνση, θα διακινδύνευαν να προειδοποιήσουν τον ύποπτο ότι βρισκόταν στο στόχαστρο των Αρχών.

Έρευνα με screenshot

Έτσι, ο Σκουάιρ και οι συνάδελφοί του άρχισαν να στέλνουν φωτογραφίες αυτών των σπιτιών στον Τζον Χαρπ, τον ειδικό στα τούβλα.

Τα Flaming Alamos δεν ήταν ορατά στο εξωτερικό κανενός από τα σπίτια, επειδή τα ακίνητα ήταν επενδυμένα με άλλα υλικά. Ωστόσο, η ομάδα ζήτησε από τον Χαρπ να εκτιμήσει - εξετάζοντας το στυλ και το εξωτερικό τους - αν αυτά τα ακίνητα ήταν πιθανό να έχουν χτιστεί κατά τη διάρκεια της περιόδου που τα Flaming Alamos ήταν στην αγορά.

«Βασικά, τραβούσαμε ένα screenshot του σπιτιού ή της κατοικίας και το στέλναμε στον Τζον λέγοντας «θα μπορούσε αυτό το σπίτι να έχει αυτά τα τούβλα στο εσωτερικό του;»», λέει ο Squire.

Τελικά έκαναν μια σημαντική ανακάλυψη. Βρήκαν μια διεύθυνση που ο Χαρπ πίστευε ότι πιθανότατα είχε έναν τοίχο από τούβλα Flaming Alamo και ήταν στη λίστα πελατών της εταιρείας.

«Έτσι, περιορίσαμε την αναζήτηση σε αυτή τη διεύθυνση... και ξεκινήσαμε τη διαδικασία επιβεβαίωσης του ποιος ζούσε εκεί μέσω κρατικών αρχείων, άδειας οδήγησης... πληροφοριών για σχολεία», λέει ο Σκουάιρ.

Το τέλος ενός εξαετούς εφιάλτη

Η ομάδα συνειδητοποίησε ότι στο σπίτι της Λούσι ζούσε ο σύντροφος της μητέρας της, ένας καταδικασμένος σεξουαλικός εγκληματίας.

Μέσα σε λίγες ώρες, οι τοπικοί πράκτορες της Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφάλειας συνέλαβαν τον δράστη, ο οποίος βίαζε τη Λούσι εδώ και έξι χρόνια. Στη συνέχεια, καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης άνω των 70 ετών.

Ο ειδικός σε θέματα τούβλων Τζον Χαρπ χάρηκε πολύ όταν έμαθε ότι η Λούσι ήταν ασφαλής, ειδικά λόγω της δικής του εμπειρίας ως μακροχρόνιος ανάδοχος γονέας.

«Έχουμε φιλοξενήσει πάνω από 150 διαφορετικά παιδιά στο σπίτι μας. Έχουμε υιοθετήσει τρία. Έτσι, κάνοντας αυτό όλα αυτά τα χρόνια, έχουμε πολλά παιδιά στο σπίτι μας που στο παρελθόν είχαν υποστεί κακοποίηση», είπε.

«Αυτό που κάνει η ομάδα του Σκουάιρ καθημερινά και αυτό που βλέπουν είναι εκατοντάδες φορές πιο έντονο από αυτό που έχω δει ή έχω αντιμετωπίσει εγώ».

Αλκοόλ, ένας διαλυμένος γάμος και σκέψεις αυτοκτονίας - Το βαρύ τίμημα

Πριν από μερικά χρόνια, αυτή η πίεση που ασκούσε στον Σκουάιρ άρχισε να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική του υγεία και ο ίδιος παραδέχεται ότι, όταν δεν δούλευε, «το αλκοόλ έπαιζε μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή μου από ό,τι θα έπρεπε».

Λίγο καιρό μετά, ο γάμος του κατέρρευσε και, όπως λέει, άρχισε να έχει αυτοκτονικές σκέψεις.

Ήταν ο συνάδελφός του, ο Πιτ Μάνινγκ, που τον ενθάρρυνε να ζητήσει βοήθεια, αφού παρατήρησε ότι ο φίλος του φαινόταν να δυσκολεύεται.

«Είναι δύσκολο όταν αυτό που σου δίνει τόση ενέργεια και όρεξη είναι και αυτό που σιγά-σιγά σε καταστρέφει», λέει ο Μάνινγκ.

Η συνάντηση με τη Λούσι

Ο Σκουάιρ λέει ότι το να εκθέσει τις αδυναμίες του στο φως ήταν το πρώτο βήμα για να γίνει καλύτερος και να συνεχίσει να κάνει μια δουλειά για την οποία είναι περήφανος.

«Νιώθω τιμή που είμαι μέλος μιας ομάδας που μπορεί να κάνει τη διαφορά, αντί να το βλέπω στην τηλεόραση ή να το ακούω... Προτιμώ να είμαι εκεί, στη μάχη, προσπαθώντας να το σταματήσω».

Πέρυσι το καλοκαίρι, ο Κρεγκ συνάντησε για πρώτη φορά τη Λούσι, που σήμερα είναι 20 ετών. Ανθρωποι με δυσκολίες ήρθαν κοντά κι αυτή η στιγμή ήταν μια στιγμή λύτρωσης και για τους δύο...