Η ανοιχτή επιστολή του προέδρου του Ιράν προς τον αμερικανικό λαό: «Δεν είμαστε απειλή, σας παραπληροφορούν»

Ανοιχτή επιστολή προς τον αμερικανικό λαό δημοσίευσε ο πρόεδρος του Ιράν Μασούντ Πεζεσκιάν, λέγοντας πως ήταν επινόηση του Ισραήλ τα περί «ιρανικής απειλής» και ότι οι ΗΠΑ σύρθηκαν σε αυτόν τον πόλεμο για να εξυπηρετήσουν τα ισραηλινά συμφέροντα.

«Το Ιράν δεν έχει ξεκινήσει ποτέ πόλεμο. Αλλά έχει αποκρούσει με αποφασιστικότητα και θάρρος όσους του επιτέθηκαν», αναφέρει ο Πεζεσκιάν, υπογραμμίζοντας πως «οι Ιρανοί δεν τρέφουν εχθρότητα προς άλλα έθνη, συμπεριλαμβανομένων των λαών της Αμερικής, της Ευρώπης ή γειτονικών χωρών».

Αναφέρει ότι η παρουσίαση του Ιράν ως «απειλή» δεν συνάδει ούτε με την ιστορική πραγματικότητα ούτε με τις σημερινές εξελίξεις, υποστηρίζοντας πως πρόκειται για μια προσπάθεια «να κατασκευαστεί ένας εχθρός προκειμένου να δικαιολογηθεί η πίεση, να διατηρηθεί η στρατιωτική κυριαρχία, να στηριχθεί η βιομηχανία όπλων και να ελεγχθούν οι στρατηγικές αγορές». Υπό αυτό το πρίσμα, «εάν μια απειλή δεν υφίσταται, επινοείται», συμπληρώνει.

Ο Πεζεσκιάν τονίζει πως το Ιράν βρίσκεται σε θέση άμυνας απέναντι στις επιθέσεις που δέχεται, τονίζει ότι ο πόλεμος προκαλεί αποσταθεροποίηση στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. «Δεν ισχύει ότι η Αμερική ενεπλάκη σε αυτήν την επίθεση ως εντολοδόχος του Ισραήλ, ότι επηρεάστηκε και χειραγωγήθηκε από αυτό το καθεστώς; Δεν είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ, κατασκευάζοντας τα περί ιρανικής απειλής, επιδιώκει να στρέψει τη διεθνή προσοχή μακριά από τα εγκλήματά του σε βάρος των Παλαιστινίων;», διερωτάται και συμπληρώνει: «Είναι πράγματι το “Πρώτα η Αμερική” μεταξύ των προτεραιοτήτων της αμερικανικής κυβέρνησης σήμερα;»

«Σας προσκαλώ να κοιτάξετε πέρα από τον μηχανισμό της παραπληροφόρησης -που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος αυτής της επιθετικότητας – και αντ’ αυτού να μιλήσετε με όσους έχουν επισκεφθεί το Ιράν. Παρατηρήστε τους πολλούς καταξιωμένους Ιρανούς μετανάστες – που έχουν σπουδάσει στο Ιράν – οι οποίοι τώρα διδάσκουν και διεξάγουν έρευνα στα πιο έγκριτα πανεπιστήμια του κόσμου ή συνεισφέρουν στις πιο προηγμένες εταιρείες τεχνολογίας στη Δύση. Συμφωνούν αυτές οι πραγματικότητες με τις διαστρεβλώσεις που σας λένε για το Ιράν και τον λαό του;» διερωτάται.

«Σήμερα, ο κόσμος βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Η πορεία στον δρόμο της αντιπαράθεσης είναι πιο δαπανηρή και μάταιη από ποτέ. Η επιλογή μεταξύ της αντιπαράθεσης και της συνεργασίας είναι πραγματική και συνακόλουθη. Το αποτέλεσμά της θα διαμορφώσει το μέλλον για τις επόμενες γενιές. Καθ’ όλη τη διάρκεια των χιλιετιών περήφανης ιστορίας του, το Ιράν έχει επιβιώσει από πολλούς επιτιθέμενους. Το μόνο που απέμεινε από αυτούς είναι αμαυρωμένα ονόματα στην Ιστορία, ενώ το Ιράν άντεξε - ανθεκτικό, αξιοπρεπές και υπερήφανο», αναφέρει στην επιστολή του ο Πεζεσκιάν.

Όλη η επιστολή

«Στο όνομα του Θεού, του Ελεήμονα

Προς τον λαό των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και σε όλους εκείνους που, εν μέσω μιας πλημμύρας διαστρεβλώσεων και κατασκευασμένων αφηγήσεων, συνεχίζουν να αναζητούν την αλήθεια και να επιδιώκουν μια καλύτερη ζωή:

Το Ιράν – με αυτό ακριβώς το όνομα, τον χαρακτήρα και την ταυτότητά του – είναι ένας από τους παλαιότερους συνεχείς πολιτισμούς στην ανθρώπινη ιστορία.

Παρά τα ιστορικά και γεωγραφικά του πλεονεκτήματα σε διάφορες χρονικές στιγμές, το Ιράν δεν έχει ποτέ επιλέξει στη σύγχρονη ιστορία του την οδό της επιθετικότητας, της επέκτασης, της αποικιοκρατίας ή της κυριαρχίας.

Ακόμα και μετά από διαρκή κατοχή, εισβολή και συνεχή πίεση από παγκόσμιες δυνάμεις – και παρά το γεγονός ότι κατέχει στρατιωτική υπεροχή έναντι πολλών από τους γείτονές του – το Ιράν δεν έχει ξεκινήσει ποτέ πόλεμο.

Ωστόσο, έχει αποκρούσει αποφασιστικά και γενναία όσους του έχουν επιτεθεί.

Ο ιρανικός λαός δεν τρέφει καμία εχθρότητα προς άλλα έθνη, συμπεριλαμβανομένων των λαών της Αμερικής, της Ευρώπης ή των γειτονικών χωρών. Ακόμα και απέναντι σε επανειλημμένες ξένες επεμβάσεις και πιέσεις σε όλη την περήφανη ιστορία τους, οι Ιρανοί έχουν σταθερά κάνει σαφή διάκριση μεταξύ των κυβερνήσεων και των λαών που κυβερνούν. Αυτή είναι μια βαθιά ριζωμένη αρχή στην ιρανική κουλτούρα και τη συλλογική συνείδηση – όχι μια προσωρινή πολιτική στάση.

Για αυτόν τον λόγο, η απεικόνιση του Ιράν ως απειλής δεν συνάδει ούτε με την ιστορική πραγματικότητα ούτε με τα σημερινά παρατηρήσιμα γεγονότα.

Μια τέτοια αντίληψη είναι προϊόν πολιτικών και οικονομικών ιδιοτροπιών των ισχυρών – της ανάγκης να κατασκευάσουν έναν εχθρό προκειμένου να δικαιολογήσουν την πίεση, να διατηρήσουν τη στρατιωτική κυριαρχία, να στηρίξουν τη βιομηχανία όπλων και να ελέγξουν τις στρατηγικές αγορές.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, εάν δεν υπάρχει απειλή, επινοείται.

Μέσα στο ίδιο πλαίσιο, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν συγκεντρώσει τον μεγαλύτερο αριθμό δυνάμεων, βάσεων και στρατιωτικών δυνατοτήτων γύρω από το Ιράν – μια χώρα που, τουλάχιστον από την ίδρυση των Ηνωμένων Πολιτειών, δεν έχει ξεκινήσει ποτέ πόλεμο.

Οι πρόσφατες αμερικανικές επιθέσεις που ξεκίνησαν από αυτές τις ίδιες βάσεις έχουν δείξει πόσο απειλητική είναι πραγματικά μια τέτοια στρατιωτική παρουσία.

Φυσικά, καμία χώρα που αντιμετωπίζει τέτοιες συνθήκες δεν θα παραιτηθεί από την ενίσχυση των αμυντικών της δυνατοτήτων. Αυτό που έχει κάνει – και συνεχίζει να κάνει – το Ιράν είναι μια μετρημένη απάντηση που βασίζεται στη νόμιμη αυτοάμυνα και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί έναρξη πολέμου ή επιθετικότητας.

Οι σχέσεις μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών δεν ήταν αρχικά εχθρικές και οι πρώτες αλληλεπιδράσεις μεταξύ του ιρανικού και του αμερικανικού λαού δεν αμαυρώθηκαν από εχθρότητα ή ένταση.

Το σημείο καμπής, ωστόσο, ήταν το πραξικόπημα του 1953 – μια παράνομη αμερικανική παρέμβαση που στόχευε στην αποτροπή της εθνικοποίησης των ιδίων πόρων του Ιράν.

Αυτό το πραξικόπημα διέκοψε τη δημοκρατική διαδικασία του Ιράν, επανέφερε τη δικτατορία και έσπειρε βαθιά δυσπιστία μεταξύ των Ιρανών απέναντι στις πολιτικές των ΗΠΑ.

Αυτή η δυσπιστία επιδεινώθηκε περαιτέρω με την υποστήριξη της Αμερικής στο καθεστώς του Σάχη, την υποστήριξή της στον Σαντάμ Χουσεΐν κατά τη διάρκεια του επιβληθέντος πολέμου της δεκαετίας του 1980, την επιβολή των μακρύτερων και πιο ολοκληρωμένων κυρώσεων στη σύγχρονη ιστορία και, τελικά, την απρόκλητη στρατιωτική επιθετικότητα – δύο φορές, εν μέσω διαπραγματεύσεων – κατά του Ιράν.

Ωστόσο, όλες αυτές οι πιέσεις δεν έχουν καταφέρει να αποδυναμώσουν το Ιράν.

Αντιθέτως, η χώρα έχει ισχυροποιηθεί σε πολλούς τομείς:

• τα ποσοστά αλφαβητισμού έχουν τριπλασιαστεί, από περίπου 30% πριν από την Ισλαμική Επανάσταση σε πάνω από 90% σήμερα
• η τριτοβάθμια εκπαίδευση έχει επεκταθεί δραματικά
• έχουν επιτευχθεί σημαντικές πρόοδοι στη σύγχρονη τεχνολογία
• οι υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης έχουν βελτιωθεί και οι υποδομές έχουν αναπτυχθεί με ρυθμό και κλίμακα ασύγκριτη με το παρελθόν.

Αυτές είναι μετρήσιμες, παρατηρήσιμες πραγματικότητες που είναι ανεξάρτητες από κατασκευασμένες αφηγήσεις.

Ταυτόχρονα, δεν πρέπει να υποτιμάται ο καταστροφικός και απάνθρωπος αντίκτυπος των κυρώσεων, του πολέμου και της επιθετικότητας στις ζωές του ανθεκτικού ιρανικού λαού.

Η συνέχιση της στρατιωτικής επιθετικότητας και οι πρόσφατοι βομβαρδισμοί επηρεάζουν βαθιά τις ζωές, τις στάσεις και τις προοπτικές των ανθρώπων.

Αυτό αντικατοπτρίζει μια θεμελιώδη ανθρώπινη αλήθεια: όταν ο πόλεμος προκαλεί ανεπανόρθωτη βλάβη σε ζωές, σπίτια, πόλεις και μέλλον, οι άνθρωποι δεν θα παραμείνουν αδιάφοροι απέναντι στους υπεύθυνους.

Αυτό εγείρει ένα θεμελιώδες ερώτημα: Ποια ακριβώς από τα συμφέροντα του αμερικανικού λαού εξυπηρετούνται πραγματικά από αυτόν τον πόλεμο;

Υπήρξε κάποια αντικειμενική απειλή από το Ιράν που να δικαιολογεί μια τέτοια συμπεριφορά;

Εξυπηρετεί η σφαγή αθώων παιδιών, η καταστροφή φαρμακευτικών εγκαταστάσεων για τη θεραπεία του καρκίνου ή η καυχησιολογία για τον βομβαρδισμό μιας χώρας «πίσω στις λίθινες εποχές» κάποιον άλλο σκοπό εκτός από την περαιτέρω βλάβη της παγκόσμιας θέσης των Ηνωμένων Πολιτειών;

Το Ιράν συνέχισε τις διαπραγματεύσεις, κατέληξε σε συμφωνία και εκπλήρωσε όλες τις δεσμεύσεις του. Η απόφαση να αποσυρθεί από αυτή τη συμφωνία, να κλιμακωθεί προς την αντιπαράθεση και να εξαπολυθούν δύο επιθετικές πράξεις εν μέσω διαπραγματεύσεων ήταν καταστροφικές επιλογές που έκανε η κυβέρνηση των ΗΠΑ – επιλογές που εξυπηρετούσαν τις αυταπάτες ενός ξένου επιτιθέμενου.

Η επίθεση σε ζωτικές υποδομές του Ιράν – συμπεριλαμβανομένων των ενεργειακών και βιομηχανικών εγκαταστάσεων – στοχεύει άμεσα τον ιρανικό λαό. Πέρα από το ότι συνιστούν έγκλημα πολέμου, τέτοιες ενέργειες έχουν συνέπειες που εκτείνονται πολύ πέρα από τα σύνορα του Ιράν. Δημιουργούν αστάθεια, αυξάνουν το ανθρώπινο και οικονομικό κόστος και διαιωνίζουν κύκλους έντασης, φυτεύοντας σπόρους δυσαρέσκειας που θα διαρκέσουν για χρόνια. Αυτό δεν αποτελεί επίδειξη δύναμης. Είναι ένα σημάδι στρατηγικής αμηχανίας και αδυναμίας επίτευξης βιώσιμης λύσης.

Δεν ισχύει επίσης ότι η Αμερική έχει εισέλθει σε αυτή την επιθετικότητα ως πληρεξούσιος του Ισραήλ, επηρεασμένη και χειραγωγημένη από αυτό το καθεστώς;

Δεν είναι αλήθεια ότι το Ισραήλ, κατασκευάζοντας μια ιρανική απειλή, επιδιώκει να αποσπάσει την παγκόσμια προσοχή από τα εγκλήματά του εναντίον των Παλαιστινίων;

Δεν είναι προφανές ότι το Ισραήλ στοχεύει τώρα να πολεμήσει το Ιράν μέχρι τον τελευταίο Αμερικανό στρατιώτη και το τελευταίο δολάριο του Αμερικανού φορολογούμενου – μεταθέτοντας το βάρος των αυταπατών του στο Ιράν, την περιοχή και τις ίδιες τις Ηνωμένες Πολιτείες, επιδιώκοντας παράνομα συμφέροντα;

Είναι όντως το «Πρώτα η Αμερική» μεταξύ των προτεραιοτήτων της κυβέρνησης των ΗΠΑ σήμερα;

Σας προσκαλώ να κοιτάξετε πέρα από τον μηχανισμό της παραπληροφόρησης -που αποτελεί αναπόσπαστο μέρος αυτής της επιθετικότητας – και αντ’ αυτού να μιλήσετε με όσους έχουν επισκεφθεί το Ιράν. Παρατηρήστε τους πολλούς καταξιωμένους Ιρανούς μετανάστες – που έχουν σπουδάσει στο Ιράν – οι οποίοι τώρα διδάσκουν και διεξάγουν έρευνα στα πιο έγκριτα πανεπιστήμια του κόσμου ή συνεισφέρουν στις πιο προηγμένες εταιρείες τεχνολογίας στη Δύση.

Συμφωνούν αυτές οι πραγματικότητες με τις διαστρεβλώσεις που σας λένε για το Ιράν και τον λαό του;

Σήμερα, ο κόσμος βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Η συνέχιση της πορείας της αντιπαράθεσης είναι πιο δαπανηρή και μάταιη από ποτέ. Η επιλογή μεταξύ αντιπαράθεσης και εμπλοκής είναι ταυτόχρονα πραγματική και επακόλουθη.

Το αποτέλεσμά της θα διαμορφώσει το μέλλον για τις επόμενες γενιές. Καθ’ όλη τη διάρκεια των χιλιετιών περήφανης ιστορίας του, το Ιράν έχει επιβιώσει από πολλούς επιτιθέμενους. Το μόνο που απομένει από αυτούς είναι αμαυρωμένα ονόματα στην ιστορία, ενώ το Ιράν επιμένει – ανθεκτικό, αξιοπρεπές και περήφανο.».