Πώς ο Τραμπ μετατρέπεται στον πιο αντιδημοφιλή πρόεδρο στην ιστορία των ΗΠΑ

Μια σειρά νέων δημοσκοπήσεων αποκαλύπτει ότι η δημοτικότητά του Ντόναλντ Τραμπ έχει υποχωρήσει στα χαμηλότερα επίπεδα της δεύτερης θητείας του, καθιστώντας σαφές ότι η πολιτική θέση του άλλοτε δημοφιλούς προέδρου των ΗΠΑ, παρουσιάζει σοβαρή επιδείνωση.

Σύμφωνα με τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις που έφερε στο φως της δημοσιότητας το CNN, ο μέσος όρος αποδοχής του Αμερικανού προέδρου βρίσκεται πλέον στο 39%, σημειώνοντας πτώση οκτώ μονάδων από τις αρχές του έτους. Αυτή η εξέλιξη είναι ιδιαίτερα ανησυχητική για τον Λευκό Οίκο, καθώς το ποσοστό αυτό προσεγγίζει το ιστορικό χαμηλό του 34% που είχε καταγραφεί μετά τα γεγονότα της 6ης Ιανουαρίου, υποδηλώνοντας ότι η περίοδος χάριτος της επανεκλογής του έχει πλέον εξαντληθεί οριστικά.

Δυσαρέσκεια με την οικονομία, το μεταναστευτικό και την εξωτερική πολιτική

Η κύρια αιτία αυτής της φθοράς εντοπίζεται ειδικότερα στην οικονομία και συγκεκριμένα στην αλματώδη αύξηση των τιμών των καυσίμων, η οποία πλήττει άμεσα τα νοικοκυριά. Παρά το γεγονός ότι άλλοι οικονομικοί δείκτες παραμένουν σχετικά σταθεροί, η ψυχολογία των καταναλωτών επηρεάζεται δυσανάλογα από το κόστος στην αντλία. Η δημοσκόπηση δείχνει ότι το 65% των Αμερικανών αποδοκιμάζει τους χειρισμούς του προέδρου στην οικονομία, με τους ανεξάρτητους ψηφοφόρους —τη δεξαμενή που του χάρισε τη νίκη το 2024— να εμφανίζονται τώρα ιδιαίτερα επικριτικοί. Η δυσαρέσκεια αυτή εντείνεται από την αίσθηση ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει ένα σαφές σχέδιο για την ανάσχεση του πληθωρισμού.

Παράλληλα με το οικονομικό μέτωπο, η εξωτερική πολιτική αποτελεί μια ακόμη ανοιχτή πληγή για τη δημοτικότητα του Τραμπ. Η απόφασή του να κλιμακώσει τη στρατιωτική εμπλοκή κατά του Ιράν φαίνεται να έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την επιθυμία της κοινής γνώμης για αποφυγή νέων συγκρούσεων. Το 62% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι διαφωνεί με τη στρατηγική του στο Ιράν, ενώ ένα εντυπωσιακό 58% εκφράζει φόβους ότι οι ενέργειες του προέδρου ενδέχεται να οδηγήσουν τη χώρα σε έναν γενικευμένο πόλεμο. Αυτή η μεταστροφή είναι αξιοσημείωτη, καθώς ο Τραμπ είχε οικοδομήσει ένα προφίλ ηγέτη που θα τερμάτιζε τις ξένες παρεμβάσεις, και τώρα κατηγορείται από ένα μέρος της βάσης του ότι πράττει το αντίθετο.

Επιπλέον, η έρευνα αναδεικνύει μια βαθιά κρίση στην αντίληψη των πολιτών για το ήθος της διακυβέρνησης. Το 56% των Αμερικανών θεωρεί ότι τα επίπεδα εντιμότητας στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση έχουν υποχωρήσει σημαντικά, ενώ η πλειοψηφία των πολιτών χρησιμοποιεί αρνητικά επίθετα για να περιγράψει τον πρόεδρο, με τις λέξεις «αλαζόνας» και «διχαστικός» να κυριαρχούν στις απαντήσεις. Ακόμη και στο εσωτερικό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, η υποστήριξη παρουσιάζει ρωγμές, καθώς το ποσοστό αποδοχής του ανάμεσα στους συντηρητικούς ψηφοφόρους υποχώρησε από το 92% στο 84%.

«Κλειδί» οι ενδιάμεσες εκλογές

Οι ενδιάμεσες εκλογές θεωρούνται ως δημοψήφισμα για τον πρόεδρο. Όσο πιο αντιδημοφιλής είσαι, τόσο χειρότερα τείνει να τα πάει η παράταξή σου.

Μερικές από τις χειρότερες ενδιάμεσες εκλογές στη σύγχρονη ιστορία ήρθαν όταν οι πρόεδροι είχαν ποσοστά αποδοχής κάτω του 50%: ο Χάρι Τρούμαν το 1946 (το κόμμα του έχασε 55 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων ), ο Λίντον Τζόνσον το 1966 (48 έδρες), ο Ρόναλντ Ρίγκαν το 1982 (26 έδρες), ο Μπιλ Κλίντον το 1994 (54 έδρες), ο Τζορτζ Μπους το 2006 (30 έδρες), ο Μπαράκ Ομπάμα το 2010 (64 έδρες) και ο Τραμπ το 2018 (42 έδρες).

Από την άλλη πλευρά, οι πρόεδροι με ποσοστά αποδοχής περίπου 60% ή υψηλότερα έχουν σχεδόν πάντα χάσει λιγότερες από 10 έδρες ή ακόμα και κερδίσει έδαφος.

Μια μεγάλη εξαίρεση ήταν το 2022, όταν ο Τζο Μπάιντεν δεν ήταν δημοφιλής, αλλά οι ενδιάμεσες εκλογές ήταν αρκετά ισσοροπημένες. Αλλά αυτό οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι το Ανώτατο Δικαστήριο είχε μόλις ανατρέψει την πολύκροτη υπόθεση Roe εναντίον Wade και οι Δημοκρατικοί μπόρεσαν να θέσουν υποψηφιότητα εναντίον του Τραμπ.

Το πολιτικό μέλλον

Το συμπέρασμα είναι ότι ο Τραμπ βρίσκεται πλέον σε μια εξαιρετικά ευάλωτη θέση. Με τις ενδιάμεσες εκλογές να πλησιάζουν, η αδυναμία του να συγκρατήσει τους ανεξάρτητους ψηφοφόρους και η ταυτόχρονη πίεση από την ακρίβεια και τις διεθνείς εντάσεις δημιουργούν ένα τοπίο πολιτικής απομόνωσης. Αν η κυβέρνηση δεν καταφέρει να σταθεροποιήσει τις τιμές της ενέργειας ή να καθησυχάσει τις ανησυχίες για μια νέα πολεμική σύρραξη, ο πρόεδρος κινδυνεύει να εισέλθει στο τρίτο έτος της θητείας του με τα χαμηλότερα ποσοστά αποδοχής που έχουν καταγραφεί ποτέ για εν ενεργεία πρόεδρο σε αυτή τη χρονική συγκυρία.