Ο «σκύλος-φάντασμα» του Αμαζονίου: Επιστήμονες χαρτογράφησαν ένα από τα σπανιότερα θηλαστικά

Ένα εξαιρετικά σπάνιο είδος άγριου κυνίδη του Αμαζονίου, με το παρατσούκλι «σκύλος-φάντασμα», ενδέχεται να έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από ό,τι αρχικά θεωρούνταν, σύμφωνα με νέα δεδομένα.

Ο Ατελοκύνας ο Μικρόωτος - η επίσημη ονομασία του είδους - χαρτογραφήθηκε μέσω καταγραφών από κάμερες-παγίδες σε πεδινές περιοχές της Βολιβίας και του Περού, σε μια περίοδο 25 ετών, σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Μάιο. «Η πιο εκπληκτική πτυχή των αποτελεσμάτων ήταν ότι, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για ένα σχεδόν μυθικό ζώο, οι ατελοκύνες είναι πολύ πιο άφθονοι απ’ ό,τι είχαμε φανταστεί», ανέφεραν οι ερευνητές.

Οι επιστήμονες τόνισαν ότι, παρά τη σχετική αφθονία του είδους, δεν θεωρείται κοινό. Οι «σκύλοι-φάντασμα» παραμένουν από τους λιγότερο μελετημένους κυνίδες του ζωικού βασιλείου. «Ο ατελοκύνας ο μικρόωτος, ή σκύλος-φάντασμα, είναι ίσως το λιγότερο γνωστό μεσαίου έως μεγάλου μεγέθους θηλαστικό της Νεοτροπικής περιοχής και πιθανόν ένας από τους σπανιότερους κυνίδες», δήλωσε στη New York Post ο δρ Ρόμπερτ Γουάλας, ο επικεφαλής ερευνητής.

Μεταξύ 2001 και 2024, τα ζώα καταγράφηκαν σε 594 φωτογραφίες, με χαρακτηριστικά όπως μεγάλα κεφάλια, μικρά αυτιά, κοντά πόδια, δάχτυλα συνδεδεμένα με μεμβράνη, φουντωτή ουρά και πυκνό τρίχωμα από κόκκινο έως μαύρο χρώμα. Τα δεδομένα δείχνουν ότι οι «σκύλοι-φάντασμα» έχουν συνήθως πυκνότητα 15 σκύλων ανά 38,61 μίλια. Προτιμούν ενδιαιτήματα με πυκνή βλάστηση, γεγονός που τους καθιστά δύσκολους στην παρατήρηση.

Οι σκύλοι-φάντασμα είναι εξαιρετικά ντροπαλοί και διαθέτουν οξεία όραση και ακοή, κάτι που δημιουργεί σημαντικό εμπόδιο για τους επιστήμονες που προσπαθούν να μελετήσουν το ζώο στο φυσικό του περιβάλλον. Σε προστατευόμενες περιοχές διατήρησης, τα ζώα καταγράφηκαν συχνότερα, γεγονός που δείχνει ότι αυτές οι περιοχές είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρησή τους. «Η πιο σημαντική στρατηγική διαχείρισης είναι η προστασία της κομοστέγης του Αμαζονίου, για την οποία η δημιουργία και η αποτελεσματική διαχείριση προστατευόμενων περιοχών αποτελεί το σημαντικότερο στοιχείο, σε συνδυασμό με τη βιώσιμη διαχείριση των αυτόχθονων εδαφών», ανέφεραν οι ερευνητές.