«Ο Βασιλιάς του Βορρά»: Ποιος είναι ο Άντι Μπέρναμ που ετοιμάζεται να πάρει τα «κλειδιά» της Βρετανίας μετά τον Στάρμερ

Ο Άντι Μπέρναμ έχει προσπαθήσει να γίνει ηγέτης των Εργατικών στο παρελθόν δύο φορές και δύο φορές έχασε.

Αλλά τώρα μπορεί να έχει την τρίτη του ευκαιρία, με την παραίτηση του Σερ Κιρ Στάρμερ και πολλούς βουλευτές των Εργατικών να συσπειρώνονται γύρω από τον νέο βουλευτή του Μέικερφιλντ, ανοίγοντας το δρόμο για μια πιθανή πρωθυπουργία του Μπέρναμ.

Ο Μπέρναμ έχει επιβεβαιώσει ότι σκοπεύει να διεκδικήσει την ηγεσία των Εργατικών και οι πιθανότητές του θα έχουν ενισχυθεί από την υποστήριξη του Γουές Στρίτινγκ -του πρώην υπουργού Υγείας του Σερ Κιρ, ο οποίος ο ίδιος ήταν πρόθυμος να θέσει υποψηφιότητα για την κορυφαία θέση.

Στην ιστορία που αφηγείται ο Άντι Μπέρναμ για τον εαυτό του, «το σημείο καμπής» στην πολιτική του ζωή ήρθε το 2009, όταν αποδοκιμάστηκε σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στα βορειοδυτικά της Αγγλίας. Ήταν ένας μεσαίου επιπέδου υπουργός υπό τον Τόνι Μπλερ, τον κεντρώο πρωθυπουργό των Νέων Εργατικών μεταξύ 1997 και 2007, και στη συνέχεια διορίστηκε υπουργός Πολιτισμού, Μέσων Ενημέρωσης και Αθλητισμού υπό τον διάδοχο του Μπλερ, Γκόρντον Μπράουν. Στην 20ή επέτειο της καταστροφής στο Χίλσμπορο - της μοιραίας συμπλοκής που σκότωσε 97 οπαδούς της Λίβερπουλ το 1989 - ο Μπέρναμ εκπροσωπούσε τη διοίκηση του Μπράουν στο Άνφιλντ, το διάσημο στάδιο της Λίβερπουλ.

Αλλά καθώς άρχισε να εκφράζει τα συλλυπητήριά του στο γήπεδο, η ομιλία του τότε 39χρονου υπουργού διακόπηκε από δυνατές και θυμωμένες εκκλήσεις από τις κερκίδες για δικαιοσύνη για όσους είχαν σκοτωθεί χωρίς δικό τους λάθος. Μια σειρά από βρετανικές κυβερνήσεις είχαν αρνηθεί τα αιτήματα για δημόσια έρευνα για την καταστροφή. Πλάνα από την ημέρα δείχνουν τον Μπέρναμ, ο οποίος γεννήθηκε στο Αινρι, ένα προάστιο του Λίβερπουλ, να τρέμει και να δακρύζει, πριν κουνήσει το κεφάλι του και πει ψιθυριστά «Εντάξει».

Τη Δευτέρα, ως αποτέλεσμα της ανακοίνωσης του Κιρ Στάρμερ ότι σκοπεύει να παραιτηθεί από τη θέση του πρωθυπουργού μόλις επιλεγεί ο διάδοχός του, ο Μπέρναμ, 56 ετών, φαίνεται πιθανό να είναι ο επόμενος ηγέτης της χώρας. Αφού πέρασε τα τελευταία εννέα χρόνια ως δήμαρχος του Μάντσεστερ, ο Μπέρναμ βρίσκεται στα πρόθυρα να αναλάβει την κορυφαία πολιτική θέση στη χώρα με την υπόσχεση ότι θα είναι διαφορετικός από εκείνους που έχουν περάσει από πριν, προσφέροντας μια πολιτική που κατανοεί τα κίνητρα και τις ανησυχίες όσων βρίσκονται εκτός Λονδίνου και αισθάνονται ότι δεν ακούγονται.

Το πολιτικό του χιούμορ ως άνθρωπος του λαού ενισχύθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid, όταν ο Μπέρναμ εναντιώθηκε στην κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον για τον τρόπο που αντιμετώπισε την περιοχή του κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Ενώ οι επικριτές του Μπέρναμ τον χαρακτηρίζουν ως «Καπετάνιο Αστραπή», με το σκεπτικό ότι οι πολιτικές του απόψεις φαίνεται να έχουν αλλάξει με την πάροδο των δεκαετιών, άλλοι τον βλέπουν ως άνθρωπο που ακούει.

Η ένταξη στους Εργατικούς και η εδραίωση

Ο Μπέρναμ, του οποίου ο πατέρας ήταν τηλεφωνικός μηχανικός και η μητέρα του ρεσεψιονίστ γιατρού, έχει περιγράψει την παιδική του ηλικία στο χωριό Κάλτσεθ του Τσέσαϊρ ως «φανταστική». Αποφάσισε να ενταχθεί στο Εργατικό Κόμμα στην ηλικία των 14 ετών, αφού συγκινήθηκε από το τηλεοπτικό δράμα του BBC «Boys from the Blackstuff», για τη μακροχρόνια ανεργία στο Λίβερπουλ.

Οι δύο αδελφοί του ήταν οι πρώτοι στην οικογένειά τους που πήγαν στο πανεπιστήμιο, αλλά ο Μπέρναμ τα πήγε αρκετά καλά στο σχολείο για να κερδίσει μια αναγνωρισμένη θέση για να σπουδάσει Αγγλικά στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, όπου συνάντησε τη νυν σύζυγό του, την ολλανδικής καταγωγής Μαρί-Φρανς βαν Χιλ.

Μετά την αποφοίτησή του, μετακόμισε στο Λονδίνο, όπου πέρασε ένα σύντομο χρονικό διάστημα εργαζόμενος σε περιοδικά, πριν ξεκινήσει να εργάζεται ως ερευνητής στο κοινοβουλευτικό γραφείο της βουλευτή των Εργατικών, Tessa Jowell. Στη συνέχεια, έγινε σύμβουλος του τότε υπουργού Πολιτισμού, Chris Smith. Εξελέγη βουλευτής στην πόλη του το 2001.

Αρχικά υπηρέτησε ως υφυπουργός υπό τον Μπλερ, αλλά εντάχθηκε στο υπουργικό συμβούλιο ως γενικός γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών, και αργότερα ως υπουργός Πολιτισμού και στη συνέχεια ως υπουργός Υγείας, υπό τον Μπρ΄;ουν.

Ο Μπέρναμ έθεσε υποψηφιότητα για την ηγεσία των Εργατικών το 2010 κάνοντας λόγο για «φιλόδοξο σοσιαλισμό», αλλά ήρθε τέταρτος από τους πέντε υποψηφίους, χάνοντας από τον Εντ Μίλιμπαντ, ο οποίος ήθελε να οδηγήσει το κόμμα λίγο πιο αριστερά. Όταν ο Μίλιμπαντ έχασε στις γενικές εκλογές του 2015, έθεσε ξανά υποψηφιότητα με μια κεντρώα θέση που επιδίωκε να τονίσει τα φιλικά προς τις επιχειρήσεις διαπιστευτήριά του.

Η περίοδος Κόρμπιν

Ξεκίνησε την καμπάνια του από την έδρα της εταιρείας λογιστικής και επαγγελματικών υπηρεσιών Ernst & Young. Οι επιχειρηματίες, είχε πει, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται «όπως οι ήρωές μας, όπως και η νοσοκόμα». Έχασε από τον αριστερό υποψήφιο, Τζέρεμι Κόρμπιν.

Σε αντίθεση με πολλούς πολιτικούς της γενιάς του, ο Μπέρναμ αποδέχτηκε μια θέση στο σκιώδες υπουργικό συμβούλιο στην ομάδα του Κόρμπιν, αναλαμβάνοντας τη θέση του εκπροσώπου τύπου για τις εσωτερικές υποθέσεις. Ήταν επίσης ένας από τους λίγους που δεν παραιτήθηκαν από την ομάδα του Κόρμπιν το 2016, όταν η έλλειψη ενεργητικής υποστήριξης του ηγέτη των Εργατικών για την παραμονή στην ΕΕ κατηγορήθηκε από ορισμένους για τη νίκη της εκστρατείας υπέρ της εξόδου από την ΕΕ.

Ο Μπέρναμ έφυγε από το πλευρό του Κόρμπιν μόνο το 2017 για να γίνει ο πρώτος δήμαρχος του Μάντσεστερ. Κέρδισε την εκλογή με περισσότερο από 60% των ψήφων και επανεξελέγη με ακόμη μεγαλύτερη διαφορά το 2021. Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Μάντσεστερ, έχει επαινεθεί για τον μετασχηματισμό του συστήματος μεταφορών της περιοχής, θέτοντας τα λεωφορεία υπό δημόσιο έλεγχο. Η έντονη υπεράσπιση της περιοχής, η οποία έχει οικονομικά ξεπεράσει μεγάλο μέρος της υπόλοιπης χώρας, του χάρισε το παρατσούκλι «βασιλιάς του βορρά».

Παραμένουν τα ερωτήματα σχετικά με το ποιες είναι οι πολιτικές θέσεις του Μπέρναμ σήμερα, αλλά θεωρείται εντός των Εργατικών ως η καλύτερη ευκαιρία που έχει το κόμμα να κλέψει ψήφους πίσω από το δεξιό αντιμεταναστευτικό κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ και τους Πράσινους στα αριστερά.