«Έχασα τα παιδιά μου και φοβάμαι μήπως χάσω ξανά το μωρό μου»: Μια μέρα από τη ζωή μιας εγκύου στη Γάζα

Καθώς ο πόλεμος στη Γάζα πλησιάζει αυτή την εβδομάδα στην τέταρτη χρονιά του, ο Guardian ακολουθεί πέντε απλούς Παλαιστίνιους στην καθημερινότητά τους.

Καθένας θα αφηγηθεί την ιστορία της ημέρας του, αποκαλύπτοντας το τρομερό τίμημα της συνεχιζόμενης γενοκτονίας.

Η Αλάα Χέσι κάνει κάθε βήμα προσεκτικά: σηκώνει το πόδι της και το πατά βαριά στο επόμενο σκαλοπάτι, παίρνει μια ανάσα και σύρει το χέρι της πάνω στην κουπαστή. Η ξύλινη σκάλα, που βρίσκεται πάνω σε έναν ανώμαλο σωρό από μπάζα, τρέμει με κάθε της κίνηση. Οι κινήσεις της είναι αργές λόγω της βαριάς κοιλιάς της από την εγκυμοσύνη. Περίπου έναν μήνα αργότερα, η Αλάα γέννησε ένα υγιέστατο αγοράκι. Του έδωσε το όνομα Ουασίμ, προς τιμήν του μεγαλύτερου αδελφού του. 

Στην κορυφή της σκάλας, σταματά για να πάρει ανάσα και στη συνέχεια προχωρά στην πλατφόρμα που κάποτε αποτελούσε τον επάνω όροφο του οικογενειακού της σπιτιού. Εκεί όπου κάποτε βρισκόταν το σπίτι, τώρα έχει στηθεί μια σκηνή. Κάτω από τα πόδια της βρίσκονται τα ερείπια του σπιτιού όπου μεγάλωσε τα τρία παιδιά της, τον 10χρονο Ουασίμ, τον 7χρονο Μοχάναντ και την 5χρονη Χάουλα. Εκεί όπου και τα τρία παιδιά της έχασαν τη ζωή τους, καθώς σκοτώθηκαν από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή που ισοπέδωσε το σπίτι.

Χαράματα

Ο ήχος που με ξυπνά το πρωί είναι το βουητό των μυγών μέσα στη σκηνή και οι θόρυβοι των γειτόνων μας. Η ιδιωτικότητα στις σκηνές είναι ανύπαρκτη, όπως και η ασφάλεια. Όλοι εδώ ακούν τα μυστικά των άλλων. Ακούμε τους ανθρώπους όταν πηγαίνουν στην τουαλέτα. Μπορούμε ακόμη και να τους ακούμε να αναπνέουν. Το παράθυρο της σκηνής μου βλέπει απευθείας προς την κίτρινη γραμμή. Μπορείς να δεις από εδώ τις θέσεις του ισραηλινού στρατού και μερικές φορές πυροβολούν εναντίον μας.

Ο σύζυγός μου κι εγώ αγαπάμε να πίνουμε τσάι το πρωί, όμως η παρασκευή του έχει γίνει δύσκολη, επειδή το Ισραήλ έχει εμποδίσει την είσοδο μαγειρικού αερίου στη Γάζα και το αέριο είναι εξαιρετικά δυσεύρετο. Εξακολουθούμε να βασιζόμαστε στα καυσόξυλα και στις ανοιχτές φωτιές για να μαγειρέψουμε και να ετοιμάσουμε ζεστά ροφήματα. Η συλλογή ξύλων και το άναμμα φωτιάς αρκούν για να με εξαντλήσουν.

Αφού πιω το τσάι μου, τακτοποιώ τη σκηνή και προσπαθώ να μαγειρέψω όσο το δυνατόν νωρίτερα, πριν ο ήλιος γίνει πολύ δυνατός. Πλένω επίσης στο χέρι τα ρούχα του συζύγου μου και τα δικά μου, κάτι που πλέον είναι σωματικά εξαντλητικό, καθώς είμαι οκτώ μηνών έγκυος.

Πρωί

Η Αλάα ανοίγει το παράθυρο - ένα κάλυμμα από μουσαμά στο πλάι της σκηνής. Μια τρύπα προς τον ανοιχτό αέρα. Καθώς τα μάτια της προσαρμόζονται στο φως, γίνεται ξεκάθαρο ότι όλα, όσο μακριά μπορεί να δει το βλέμμα, έχουν καταστραφεί. Το τοπίο είναι ένας τεράστιος σωρός από θρυμματισμένο σκυρόδεμα και στραβωμένο μέταλλο.

Σήμερα έχω ραντεβού για τον προγεννητικό έλεγχο, για να ελέγξω την εξέλιξη του μωρού. Το μέρος είναι μακριά και πηγαίνω με τα πόδια - συνήθως δεν υπάρχει κάποιο όχημα που να μπορεί να με μεταφέρει. Η θερμοκρασία είναι 34 βαθμοί Κελσίου και το να περπατάς μέσα από βομβαρδισμένους δρόμους γεμάτους μπάζα και έντομα, μέσα στη ζέστη της ημέρας, είναι εξαιρετικά δύσκολο. Το μέρος όπου κάνω τον προγεννητικό έλεγχο είναι μια σκηνή, όχι μια κανονική μονάδα υγειονομικής περίθαλψης.

Οι γιατροί μού έχουν συνταγογραφήσει συμπληρώματα διατροφής για την εγκυμοσύνη μου. Έχω μείνει ξανά έγκυος στο παρελθόν και μπορώ να καταλάβω ότι αυτή η εγκυμοσύνη είναι διαφορετική: όσο κι αν προσπαθώ να αναπληρώσω τις διατροφικές ελλείψεις και τη στέρηση τροφής που έχω βιώσει κατά τη διάρκεια του πολέμου, το σώμα μου παραμένει εξαντλημένο. Το φαγητό είναι δυσεύρετο. Ο σύζυγός μου αγοράζει φρούτα και λαχανικά για μένα και αρνείται να τα φάει ο ίδιος, επειδή μπορεί να αγοράσει μόνο μικρές ποσότητες.

Όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος, ένιωσα δύο εντελώς αντίθετα συναισθήματα. Ήμουν χαρούμενη που θα αποκτούσα παιδί, αλλά έκλαιγα επίσης συνεχώς επειδή μου έλειπαν τα παιδιά μου - ο Ουασίμ, ο Μοχάναντ και η Χάουλα. Τα πάντα μου τα θυμίζουν. Όταν λιγουρεύομαι συγκεκριμένα φαγητά, θυμάμαι τον Ουασίμ, επειδή αγαπούσα αυτά τα φαγητά όταν ήμουν έγκυος σε εκείνον.

Δεν λέω στις νοσηλεύτριες στην κλινική για τις συνθήκες στις οποίες ζω και για τα παιδιά μου που σκοτώθηκαν, επειδή ακόμη και οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας είναι συναισθηματικά εξαντλημένοι. Δεν είναι σε θέση να προσφέρουν παρηγοριά ή ψυχολογική υποστήριξη. Η ιστορία μου δεν είναι ασυνήθιστη στη Γάζα. Πολλές γυναίκες εδώ έχουν χάσει τα παιδιά τους.

Μετά το ραντεβού με τον διατροφολόγο, έχω επίσης ραντεβού με την ψυχολόγο της μαιευτικής κλινικής. Μου λένε να επικεντρωθώ στην αναπνοή μου: να πάρω βαθιά ανάσα, να την κρατήσω και να την εκπνεύσω αργά. Έπειτα περπατώ μέχρι το σπίτι.

Απόγευμα

Ανεβαίνοντας ξανά τη σκάλα, η Αλάα ανεβάζει με κόπο ένα μπλε σακίδιο μέχρι τη σκηνή. Μέσα έχει κάποια από τα ρούχα των παιδιών της που σκοτώθηκαν, τα οποία ελπίζει ότι κάποια μέρα θα μπορέσει να φορέσει το νέο μωρό. Πολλά από αυτά έχουν υποστεί ζημιές από την έκρηξη - είναι σκισμένα, με καμένα άκρα, αλλά εξακολουθούν να μπορούν να φορεθούν.

Ξεδιπλώνει προσεκτικά ένα μπλουζάκι με τον Σνούπι και ένα καπέλο με δύο χνουδωτά πομ-πομ και βγάζει ένα κασκόλ της Castleview AFC - μιας μικρής ποδοσφαιρικής ομάδας στο Κορκ - που ο γιος της, Ουασίμ, είχε σε μεγάλη εκτίμηση. «Το φορούσε συνέχεια, ακόμη και το καλοκαίρι. Του έλεγα: "Ουασίμ, έχει πολλή ζέστη, βγάλ' το!" Και μου έλεγε: "Όχι, μου αρέσει"».

Περνάω το απόγευμα με τον αδελφό μου, προσπαθώντας να αποφασίσουμε πώς θα αποθηκεύσουμε τα ρούχα για το νέο μωρό. Εκείνος προτείνει ένα γερό χαρτόκουτο ή ένα ξύλινο κουτί. Αυτό που μας ανησυχεί είναι οι αρουραίοι: υπάρχουν παντού. Τους ακούμε κάθε βράδυ και πάντα βρίσκουν τρόπο να μπουν στη σκηνή. Έραψα το σημείο από όπου είχαν μπει, αλλά έφαγαν ένα καινούργιο σημείο - σήμερα βρήκαμε άλλη μία τρύπα στο πλάι της σκηνής.

Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε δηλητήριο για αρουραίους, αλλά ο αδελφός μου φοβάται ότι τότε οι αρουραίοι θα πεθάνουν εδώ, μέσα στη σκηνή, και θα μεταδώσουν ασθένειες.

Για το μωρό που έρχεται, το μόνο που θέλω είναι ένα ασφαλές μέρος όπου δεν θα μπορούν να φτάσουν οι αρουραίοι. Το μωρό θα είναι τόσο μικρό και φοβάμαι τρομερά για εκείνο. Θα ήθελα να έχω μια κανονική κούνια για εκείνο, αλλά οι κούνιες είναι δύσκολο να βρεθούν πλέον στη Γάζα και η σκηνή είναι ήδη υπερβολικά γεμάτη.

Αυτό που θα ήθελα να καταλάβει ο κόσμος έξω από τη Γάζα είναι πόσο εξευτελιστική είναι πραγματικά η ζωή σε μια σκηνή. Είναι δύσκολη, ταπεινωτική και βαθιά απάνθρωπη. Ο θάνατος εξακολουθεί να μας περιβάλλει προς κάθε κατεύθυνση.

Βράδυ

Καθώς πλησιάζει το τέλος του απογεύματος, η Αλάα περιηγείται στις φωτογραφίες των παιδιών της. Το smartphone που τις αποθηκεύει, όπως τόσα άλλα στη Γάζα, είναι παλιό και η οθόνη του είναι ραγισμένη - μετά από έναν μακροχρόνιο αποκλεισμό, νέα smartphones αρχίζουν πλέον να εισάγονται, όμως είναι ακριβά και πολλές οικογένειες δεν μπορούν να τα αγοράσουν.

Οι φωνές των παιδιών ίσα που ακούγονται από το ηχείο. Η Χάουλα πειράζει τον μεγαλύτερο αδελφό της. «Μαμά, εγώ είμαι η γλυκιά!» φωνάζει η Χάουλα. Ο Μοχάναντ γελάει και της απαντά: «Όχι - εγώ είμαι ο γλυκός!». Μιλάω ουσιαστικά μόνο στον σύζυγό μου για τα παιδιά μου. Είναι ο μόνος άνθρωπος που κουβαλά τον ίδιο πόνο και καταλαβαίνει πραγματικά τι έχω στην καρδιά μου.

Όταν εγώ λυγίζω, μου δίνει δύναμη. Όταν εκείνος δυσκολεύεται, προσπαθώ να τον παρηγορήσω και να του προσφέρω συναισθηματική στήριξη. Περνάμε ώρες μιλώντας για τα παιδιά μας - για τις προσωπικότητές τους, τα πράγματα που αγαπούσαν και τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρονταν. Επισκεπτόμαστε ακόμη και μαζί τους τάφους τους.

Αυτό το μέρος εξακολουθεί να κρατά τις αναμνήσεις των παιδιών μου. Μου θυμίζει την όμορφη ζωή που είχαμε μαζί στο παρελθόν. Όταν κοιτάζω αυτά τα ερείπια, θυμάμαι τα παιδιά μου - τη ζωή που μοιράστηκα μαζί τους, το μεγάλωμά τους, το φαγητό που τους ετοίμαζα και τα πράγματα που τους δίδασκα. Όλα τα όμορφα πράγματα εξαφανίστηκαν όταν έφυγαν.

Μερικές φορές ο φόβος με κυριεύει επειδή έχασα τα παιδιά μου και φοβάμαι μήπως χάσω ξανά το μωρό μου. Ελπίζω το νέο μου μωρό να ζήσει μια καλύτερη ζωή από εκείνη που έζησαν τα αδέλφια του και να είναι ασφαλές.