Τραμπ στον ΟΗΕ: Οι απειλές στο Ιράν, τα μηνύματα στους Ρεπουμπλικανούς και η ώρα της κάλπης

Με τη δημοτικότητά του να έχει πέσει σε ιστορικά χαμηλά και το αδιέξοδο στον πόλεμο με το Ιράν να μετατρέπεται σε «δαμόκλειο σπάθη» πάνω από το κεφάλι του ενόψει και των ενδιάμεσων εκλογών, ο Ντόναλντ Τραμπ, διάλεξε το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ για να στείλει τα μηνύματά του στο Ιράν, τη διεθνή κοινότητα αλλά και το εσωτερικό του κόμματός του, χωρίς να αποφεύγει ούτε αυτή τη φορά τις υπερβολές αλλά και τις αντιφάσεις.

Αφιέρωσε ένα μεγάλο κομμάτι της ομιλίας του στο Ιράν, όπου αφενός δοκιμάζεται σε μεγάλο βαθμό το γόητρο της «πανίσχυρης Αμερικής» και αφετέρου εξαντλείται το δικό του προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο.

Και ενώ είθισται οι ομιλίες των ηγετών στον ΟΗΕ να απευθύνονται σε διεθνές ακροατήριο με επίκεντρο την προώθηση της παγκόσμιας ειρήνης, ο Τραμπ διάλεξε αυτό το βήμα για να απειλήσει ολόκληρο το ιρανικό έθνος με αφανισμό εάν η ηγεσία της χώρας δεν προχωρήσει σε συμφωνία μαζί του.

Και μπορεί η ιρανική αντιπροσωπεία να είχε αποχωρήσει από την αίθουσα την ώρα που μιλούσε ο Αμερικανός Πρόεδρος, ωστόσο αυτή του η αποστροφή δεν πέρασε απαρατήρητη ούτε χωρίς αντιδράσεις από μέλη άλλων εθνικών αντιπροσωπειών.

«Δεν βιάζομαι...»

Βέβαια, και παρά τις απειλές, ο Ντόναλντ Τραμπ είπε ότι θεωρεί ότι θα υπάρξει συμφωνία με την Τεχεράνη μετά τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου.

«Περιμένουν να δουν πώς θα πάω στις ενδιάμεσες εκλογές. Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται είναι ότι εγώ δεν είμαι υποψήφιος. Δε βιάζομαι» είπε χαρακτηριστικά ο Τραμπ με το μήνυμα να απευθύνεται και στην ηγεσία του Ιράν αλλά και στους Ρεπουμπλικανούς, αρκετοί από τους οποίους το τελευταίο διάστημα παίρνουν αποστάσεις από τον Αμερικανό Πρόεδρο και τις επιλογές του.

Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι παρά τις ακραίες απειλές που εξαπέλυσε κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας ο Τραμπ, έχει δείξει ελάχιστη διάθεση να προχωρήσει σε μία ευρείας κλίμακας επίθεση, γιατί κάτι τέτοιο φαίνεται ότι θα είχε ανυπολόγιστες συνέπειες και για την ευρύτερη Μέση Ανατολή συμπεριλαμβανομένων χωρών συμμάχων των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο.

Σε σύγκριση με την περσινή του ομιλία, είναι βέβαιο ότι ο Πρόεδρος Τραμπ είναι εμφανώς αποδυναμωμένος. Εγκλωβισμένος σε μία σύγκρουση στην οποία πλέον φαίνεται ότι σύρθηκε από το Ισραήλ αλλά και λάθος υπολογισμούς, ψάχνει να βρει διέξοδο γύρω από το Στενό του Ορμούζ που έχει φέρει την παγκόσμια οικονομία στα όριά της. Οι τιμές της ενέργειας έχουν εκτοξευτεί ενώ και στο μέτωπο του ρωσοουκρανικού πολέμου έχει αποτύχει παταγωδώς ακόμη και να πλησιάσει σε μία αποκλιμάκωση ενός πολέμου που είχε πει ότι θα τερμάτιζε μέσα σε 24 ώρες.

Η μόνη «νίκη» που είχε να παρουσιάσει φέτος ήταν η συμφωνία με τη Δανία για τη Γροιλανδία, το στρατηγικό έλεγχο της οποίας απέκτησε δια της βίας και μετά από μία μακρά περίοδο εκβιαστικών πιέσεων και απειλών ακόμη και για στρατιωτική επέμβαση.

Μετά από όλα αυτά, δεν μπήκε καν στον κόπο να διεκδικήσει ή καλύτερα, να απαιτήσει να πάρει το Νόμπελ Ειρήνης και αρκέστηκε να περιγράψει την τρέχουσα περίοδο ως την «Χρυσή Εποχή της Αμερικής».

Είτε το πιστεύει είτε όχι, πλησιάζει ο καιρός που θα κάνει το πρώτο…ταμείο στις κάλπες του Νοεμβρίου με τις δημοσκοπήσεις να μην τον ευνοούν ιδιαίτερα για την ώρα. Μπορεί και τότε να του φταίνε οι κομματικοί υποψήφιοι, οι Ιρανοί ή ακόμη και οι δημοσιογράφοι τους οποίους έβαλε για τα καλά στη γωνία.

Γιατί, είναι άλλη μία πρωτιά του Τραμπ, μετά το μπούλινγκ κατά δημοσιογράφων, να αποκλείει μεγάλα δίκτυα από το Λευκό Οίκο γιατί απλώς δεν του αρέσουν αυτά που λένε.

Και αντιδρώντας στο μαζικό «σιωπητήριο» των καναλιών, έφτιαξε το δικό του κανάλι, το οποίο θα καλύπτει τη δραστηριότητα του Προέδρου. Το πόσο μακριά μπορεί να πάει αυτό στη δυτική δημοκρατία των ΗΠΑ, θα το δείξει η ιστορία. O tempora, o mores…