Πώς ένα ψαροχώρι στην Αλάσκα μετατράπηκε σε πόλη - «φάντασμα»

Πώς ένα ψαροχώρι στην Αλάσκα που άνθιζε για δεκαετίες ερήμωσε ξαφνικά; Η ιστορία του Πόρτλοκ θα μπορούσε να είναι βγαλμένη από ταινία τρόμου. 

Ιδρύθηκε στην Αλάσκα το 1914 και οι κάτοικοί τους ζούσαν από την αλιεία για δεκαετίες με το χωριό να γνωρίζει σπάνια οικονομική άνθιση. Μάλιστα, διέθετε ένα εργοστάσιο κονσερβοποίησης ψαριών, το οποίο εξασφάλιζε σταθερή ζήτηση για την ψαριά των κατοίκων.

Για περίπου τρεις δεκαετίες, το Πόρτλοκ συνέχισε να λειτουργεί ως ένα μικρό, αλλά βιώσιμο αλιευτικό χωριό.

Η ζωή στην Αλάσκα, ωστόσο, δεν ήταν ποτέ εύκολη. Η αλιεία έκρυβε σοβαρούς κινδύνους, καθώς ένα ισχυρό θαλάσσιο ρεύμα ή μια απότομη πτώση της θερμοκρασίας μπορούσε να αποβεί μοιραία για όσους βρίσκονταν στη θάλασσα. Όταν, λοιπόν, άρχισαν να εξαφανίζονται άνθρωποι κατά τις δεκαετίες του 1920 και του 1930, κανείς δεν παραξενεύτηκε.

Σύντομα, όμως, έγινε αντιληπτό ότι δεν χάνονταν μόνο ψαράδες. Στη λίστα των αγνοουμένων προστέθηκαν υλοτόμοι και χρυσοθήρες, οι οποίοι εργάζονταν στα γειτονικά δάση και δεν είχαν καμία σχέση με τη θάλασσα.

Οι κάτοικοι θεώρησαν αρχικά υπεύθυνες τις καφέ αρκούδες γκρίζλι, μέχρι που εντοπίστηκε η σορός ενός άνδρα, του Άντριου Κάμλουκ. Σύμφωνα με τον θρύλο, το σώμα του δεν έφερε τα χαρακτηριστικά σημάδια μιας επίθεσης αρκούδας. Ο άνδρας βρέθηκε με το κρανίο του συνθλιμμένο από τον εξοπλισμό υλοτομίας που χρησιμοποιούσε.

Οι εξαφανίσεις και ο θρύλος των Ναντιίνακ

Ο θάνατός του προκάλεσε ανησυχία στους κατοίκους. Ο εξοπλισμός ήταν τόσο βαρύς που κανένας άνθρωπος δεν θα μπορούσε να τον σηκώσει, ενώ ο τρόπος με τον οποίο είχε σκοτωθεί ο Κάμλουκ δεν παρέπεμπε σε μια συνηθισμένη επίθεση αρκούδας. Οι αναφορές για αγνοούμενους άρχισαν να αντιμετωπίζονται πλέον ως υποθέσεις δολοφονιών, με την ανησυχία να μετατρέπεται σταδιακά σε πανικό.

Η κατάσταση, σύμφωνα με τις αφηγήσεις, ξέφυγε από κάθε έλεγχο τη δεκαετία του 1940, όταν στις ακτές άρχισαν να ξεβράζονται σοροί που έφεραν σημάδια από νύχια και δαγκώματα ενός πλάσματος πολύ μεγαλύτερου από τις αρκούδες της περιοχής.

Τότε, οι αυτόχθονες κάτοικοι Αλουτίικ και Ντενέινα άρχισαν να μιλούν στους νεοφερμένους για τον θρύλο των Ναντιίνακ, που μεταφράζεται ως «εκείνοι που μας αρπάζουν».

Οι περιγραφές έκαναν λόγο για τεράστια πλάσματα, ύψους περίπου τριών έως 3,6 μέτρων, τα οποία κινούνταν στα δύο πόδια και είχαν το σώμα τους καλυμμένο με βρώμικο, μπερδεμένο τρίχωμα. Σύμφωνα με τις ιστορίες, περιπολούσαν στα δάση και τα προστάτευαν από όσους επιχειρούσαν να τα κατακτήσουν ή να εκμεταλλευτούν τους φυσικούς τους πόρους.

Οι επόμενες σοροί που εντοπίστηκαν φέρεται να συνοδεύονταν από τεράστια αποτυπώματα, μήκους περίπου 45 εκατοστών, τα οποία οδηγούσαν προς το εσωτερικό του δάσους. Μέχρι το 1950, το Πόρτλοκ είχε πλέον μετατραπεί σε πόλη-φάντασμα.

Η πραγματική αιτία της εγκατάλειψης

Πίσω από τον μύθο, ωστόσο, κρύβεται μια πολύ πιο απλή εξήγηση για την εγκατάλειψη του χωριού: η κατασκευή του αυτοκινητόδρομου Στέρλινγκ.

Το νέο οδικό δίκτυο διευκόλυνε τη μεταφορά ψαριών από άλλες κοινότητες προς τις μεγαλύτερες πόλεις, χωρίς να είναι πλέον απαραίτητη η αποστολή πλοίων στο Πόρτλοκ. Η αλλαγή αυτή αποδυνάμωσε οικονομικά το εργοστάσιο κονσερβοποίησης, το οποίο σταδιακά έχασε τη δουλειά του.

Όταν οι θέσεις εργασίας άρχισαν να λιγοστεύουν, οι κάτοικοι εγκατέλειψαν τον οικισμό αναζητώντας καλύτερες επαγγελματικές ευκαιρίες σε άλλες περιοχές.