Το συγκινητικό μήνυμα του Βινίσιους της Ρεάλ στον μικρό Ζάχερ που έχασε τα δύο του πόδια στον εμφύλιο του Σουδάν

Σε ένα σκοτεινό δωμάτιο στο Κάιρο, ένα αγόρι 13 ετών κοιτάζει την τηλεόραση, σχεδόν χωρίς να ανοιγοκλείνει τα μάτια του. Στην οθόνη εμφανίζεται ξαφνικά ο σούπερ σταρ της Ρεάλ Μαδρίτης, Βινίσιους Τζούνιορ, ο οποίος απευθύνεται προσωπικά στο αγόρι στα αραβικά: «Ζάχερ, μαχαμπά» – «Γεια σου, Ζάχερ».

Ο μικρός μένει σχεδόν ακίνητος, με τα μάτια ορθάνοιχτα, καρφωμένα στον αγαπημένο του ποδοσφαιριστή.

Ο Ζάχερ είναι μόλις ένα από τα εκατομμύρια παιδιά στο Σουδάν που έχoυν σημαδευτεί από τον πόλεμο. Η ζωή του ανατράπηκε από τότε που ο στρατός του Σουδάν και οι παραστρατιωτικές δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF) ξεκίνησαν τις συγκρούσεις το 2023.

Σύμφωνα με τη UNICEF, περισσότερα από 17 εκατομμύρια παιδιά στο Σουδάν χρειάζονται σήμερα ανθρωπιστική βοήθεια. Η οργάνωση αναφέρει ότι έχει επιβεβαιώσει τον θάνατο ή τον σοβαρό τραυματισμό τουλάχιστον 4.300 παιδιών, εκτιμώντας ωστόσο ότι ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος.

«Έμαθα την ιστορία σου»

Ο Ζάχερ είχε χάσει και τα δύο του πόδια σε επίθεση με drone. Χωρίς ουσιαστική πρόσβαση σε εξειδικευμένη ιατρική περίθαλψη, ονειρευόταν τη μέρα που θα μπορούσε να περπατήσει ξανά και να παίξει ποδόσφαιρο.

Έναν χρόνο μετά το σοβαρό ατύχημά του, δεν θυμίζει σε τίποτα το ντροπαλό και κλεισμένο στον εαυτό του αγόρι που συνάντησαν οι δημοσιογράφοι του BBC, όταν ταξίδεψαν στην Αίγυπτο για να του μιλήσουν και να τον συστήσουν στο ευρύ κοινό.

Έχει αυτοπεποίθηση, κάνει αστεία και χαμογελά συνεχώς. Και το σημαντικότερο, στέκεται πλέον όρθιο, χάρη στα δύο καινούργια τεχνητά του πόδια.

Το Κάιρο έγινε το σπίτι του για σχεδόν έναν χρόνο. Εκεί υποβλήθηκε σε χειρουργικές επεμβάσεις και πέρασε μήνες αποκατάστασης, καταφέρνοντας πλέον να περπατά και να κλωτσά ξανά την αγαπημένη του μπάλα.

Όταν τον πρωτοσυνάντησαν το 2025, τους είχε αποκαλύψει ότι ο αγαπημένος του ποδοσφαιριστής ήταν ο Βινίσιους Τζούνιορ. Οι δημοσιογράφοι του BBC μετέφεραν την πληροφορία στον σταρ της Ρεάλ Μαδρίτης κι εκείνος δεν μπορούσε να μείνει αδιάφορος. Έστειλε ένα προσωπικό μήνυμα συμπαράστασης στο μικρό αγόρι και μαζί και πολύ κουράγιο για να τα καταφέρει.

«Έμαθα την ιστορία σου. Ξέρω πόσο δύσκολοι πρέπει να ήταν οι τελευταίοι μήνες για σένα», του λέει αρχικά ο Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής.

Ο Βινίσιους έχει εξελιχθεί σε μία από τις πιο δυνατές φωνές κατά του ρατσισμού στο ποδόσφαιρο και υπέρ των μαύρων ανθρώπων. Ένα τεράστιο χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπο του Ζάχερ, όταν τον ακούει να συνεχίζει:

«Είσαι ένας δυνατός και εργατικός μαύρος άνδρας. Ελπίζω πραγματικά να αξιοποιήσεις τα καινούργια σου τεχνητά πόδια, να επιστρέψεις στο ποδόσφαιρο και να βρεις την ευτυχία. Το αξίζεις».

Στη συνέχεια έρχεται και η πρόσκληση που ο μικρός δεν περίμενε:

«Θα ήθελα να σε προσκαλέσω να παρακολουθήσεις έναν αγώνα της Ρεάλ Μαδρίτης. Μπορούμε να περάσουμε μαζί όλη την ημέρα».

Συγκινημένος, ο Ζάχερ σηκώνεται και βγαίνει από το δωμάτιο και λίγα λεπτά αργότερα επιστρέφει φορώντας τη νέα του φανέλα με το όνομα του Βινίσιους Τζούνιορ. Ελπίζει ότι κάποια μέρα θα καταφέρει να εξασφαλίσει βίζα και να αποδεχθεί την πρόσκληση.

Η επίθεση που του άλλαξε τη ζωή

Ο Ζάχερ έχασε τα πόδια του το 2024, όταν βρισκόταν εγκλωβισμένος στο Χαρτούμ μαζί με τη μητέρα του. Μεγάλο μέρος της πόλης είχε μετατραπεί σε πεδίο μάχης, εξαιτίας των συγκρούσεων.

Τα τρόφιμα και τα βασικά αγαθά άρχισαν να εξαντλούνται, ενώ η οικογένεια δεν είχε χρήματα για να εγκαταλείψει την περιοχή. Για να επιβιώσουν, πουλούσαν φακές στους δρόμους.

Ένα πρωινό, καθώς ο Ζάχερ και η μητέρα του εργάζονταν, ένα drone χτύπησε την περιοχή.

«Τον κοίταξα και αιμορραγούσε. Υπήρχε αίμα παντού».

Η μητέρα του ήταν συντετριμμένη. «Ξυπνούσε και με ρωτούσε: "Γιατί τους άφησες να μου κόψουν τα πόδια;" Δεν μπορούσα να του απαντήσω».

Εκείνη την περίοδο, ο Ζάχερ μετακινούνταν με το αναπηρικό του αμαξίδιο ανάμεσα στα ερείπια της γειτονιάς του, περνώντας δίπλα από καμένα αυτοκίνητα, εγκαταλελειμμένα άρματα μάχης και κατεστραμμένα σπίτια.

Πριν από τον πόλεμο, λάτρευε το ποδόσφαιρο. Μετά την επίθεση του drone, μπορούσε να παίξει μόνο στηριζόμενος στα γόνατά του, μια επώδυνη διαδικασία που τον εξέθετε στον κίνδυνο σοβαρών μολύνσεων.

«Μακάρι να μπορούσα να αποκτήσω τεχνητά πόδια, ώστε να παίζω ποδόσφαιρο με τους φίλους μου όπως παλιά», έλεγε στην πρώτη του συνάντηση με το συνεργείο του BBC.

Αρχικά, δεν φαινόταν να υπάρχει προοπτική να πραγματοποιηθεί το όνειρό του. Ωστόσο, η ιστορία του συγκίνησε ανθρώπους πολύ πέρα από τα σύνορα του Σουδάν, προκαλώντας ένα μεγάλο κύμα συμπαράστασης από ολό τον κόσμο.

Ανάμεσά τους ήταν και η Ντένα Λατίφ, δικηγόρος με καταγωγή από το Σουδάν, η οποία ζει και εργάζεται στο Ηνωμένο Βασίλειο. Αφού παρακολούθησε το σχετικό ρεπορτάζ του BBC, ανέλαβε πρωτοβουλία για τη διοργάνωση διαδικτυακής καμπάνιας συγκέντρωσης χρημάτων. Το αποτέλεσμα ήταν να συγκεντρωθούν 45.000 λίρες για την ιατρική περίθαλψη του παιδιού.

Τα χειρουργεία και η αποκατάσταση

Καθώς ο Ζάχερ δεν μπορούσε να λάβει την απαραίτητη θεραπεία στο Σουδάν, έπρεπε να εγκαταλείψει τη χώρα. Η διαδικασία, όμως, δεν ήταν καθόλου εύκολη. Ο ίδιος και η μητέρα του δεν είχαν διαβατήρια, ενώ τα πιστοποιητικά γέννησής τους είχαν καταστραφεί κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Έπειτα από μήνες προετοιμασίας, κατάφεραν τελικά να ταξιδέψουν αεροπορικώς στο Κάιρο. Εκεί τους περίμενε ένα έτοιμο διαμέρισμα, με τρόφιμα στο ψυγείο και προγραμματισμένα ιατρικά ραντεβού.

Για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια, η βασική τους έγνοια δεν ήταν πλέον απλώς το πώς θα καταφέρουν να επιβιώσουν.

Ο Ζάχερ υποβλήθηκε σε νέες χειρουργικές επεμβάσεις και στη συνέχεια ακολούθησαν μήνες φυσικοθεραπείας και εκπαίδευσης, ώστε να μάθει να χρησιμοποιεί τα τεχνητά του πόδια. Παράλληλα, έλαβε ψυχολογική υποστήριξη για να μπορέσει να διαχειριστεί το τραύμα που είχε βιώσει.

«Ήταν ντροπαλός, λίγο καταθλιπτικός και λυπημένος. Ήταν σχεδόν αδύνατο να του αποσπάσεις ένα χαμόγελο. Τώρα, όμως, τον βλέπεις να γελάει. Έχει αποκτήσει μεγάλη αυτοπεποίθηση», λέει η δρ Μπιντελμούνα Ελταγιέμπ, μία από τις γιατρούς που συμμετείχαν στη φροντίδα του.

Η αλλαγή του ήταν τόσο ψυχολογική όσο και σωματική, επισημαίνουν οι άνθρωποι που βρίσκονται κοντά του. Η Ντένα αναφέρει ότι πλέον αντιμετωπίζει τη ζωή με μια αποφασιστικότητα που έχει εκπλήξει τους πάντες.

Σήμερα, ο Ζάχερ γελάει, αστειεύεται και προσπαθεί να αναπληρώσει ένα μέρος της παιδικής ηλικίας που του στέρησε ο πόλεμος.

Θέλει να δοκιμάσει καινούργιες δραστηριότητες, από την ιππασία μέχρι την ποδηλασία, ενώ ονειρεύεται να γίνει πιλότος αεροπορικής εταιρείας.

Δεν έχει παίξει ακόμη έναν κανονικό αγώνα ποδοσφαίρου, αλλά ανυπομονεί να βρεθεί ξανά στο γήπεδο με τους φίλους του, όταν επιστρέψει στην πατρίδα του.

Για τη Χαμπίμπα, το γεγονός ότι βλέπει τον γιο της να ανακτά την αυτοπεποίθησή του αποτελεί τεράστια ανακούφιση. Ωστόσο, εξακολουθεί να ανησυχεί για το μέλλον του, την εκπαίδευσή του και τον τρόπο με τον οποίο θα τον υποδεχθεί το Σουδάν, μια χώρα που παραμένει βυθισμένη στον εμφύλιο πόλεμο.

«Η ιστορία του Ζάχερ να μην τελειώσει μόνο με τον ίδιο»

Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης στο Χαρτούμ έχει αρθεί και ο σουδανικός στρατός έχει ανακτήσει τον έλεγχο της πόλης. Ωστόσο, σε ολόκληρη την πρωτεύουσα τα σημάδια της καταστροφής παραμένουν παντού. Κτίρια έχουν καταστραφεί, καεί, μαυρίσει από τις φωτιές και λεηλατηθεί.

Οι ανησυχίες για την ασφάλεια εξακολουθούν να είναι έντονες. Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση των ΗΠΑ και άλλων 30 δυτικών κρατών, το 41% του πληθυσμού του Σουδάν αντιμετωπίζει υψηλά επίπεδα επισιτιστικής ανασφάλειας. Οι ίδιες χώρες προειδοποίησαν μάλιστα για τον κίνδυνο εκδήλωσης λιμού.

«Ελπίζω η ιστορία του Ζάχερ να μην τελειώσει μόνο με τον ίδιο», λέει η Ντένα. Η ίδια θέλει η περιπέτεια και η αποκατάστασή του να στρέψουν την προσοχή περισσότερων ανθρώπων στα χιλιάδες άλλα παιδιά του Σουδάν που έχουν υποστεί τραυματισμούς οι οποίοι άλλαξαν για πάντα τη ζωή τους.

Ο Ζάχερ και η μητέρα του έχουν πλέον επιστρέψει στο Χαρτούμ. Ελπίζουν ότι, καθώς η κατάσταση στην πόλη είναι προς το παρόν πιο σταθερή, θα μπορέσει να ελέγχει και να προσαρμόζει τα τεχνητά του πόδια εκεί, καθώς μεγαλώνει.

Παρά την ασφάλεια που βρήκαν στο Κάιρο, τους έλειπαν το σπίτι τους, η οικογένεια και οι φίλοι τους. Και ενώ ο Ζάχερ έχει πλέον την ευκαιρία να ξανακερδίσει ένα μέρος της παιδικής ηλικίας του, εκατομμύρια άλλα παιδιά στο Σουδάν εξακολουθούν να περιμένουν τη δική τους ευκαιρία, χωρίς την πολυτέλεια να παίρνουν θάρρος και κουράγιο από αστέρες του ποδοσφαίρου όπως ο Βινίσιους.

Superbet: 1000 δώρα* χωρίς κατάθεση & 1 χρόνο δωρεάν συνδρομή Shopflix Max *Ισχύουν όροι

Με πληροφορίες από το BBC