Μηνάς Βιντιάδης: «Μια μέρα με τον Μίκη» - Μια συζήτηση του συγγραφέα με τη Νικολέτα Μακρή

Σ' έναν κόσμο με απομαγνητισμένη πυξίδα ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Μηνάς Βιντιάδης επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει πρότυπα και αξίες επιλέγοντας να συστήσει στα παιδιά εμβληματικές προσωπικότητες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης στο νέο βιβλίο του «Μια μέρα με τον Μίκη» (Ελληνοεκδοτική).

Υλικό του η δημοσιογραφική εμπειρία δεκαετιών και καύσιμό του η μνήμη σε μία πορεία που στόχο έχει όπως λέει στο ethnos.gr να αδρανοποιήσει τα κακώς κείμενα της ζωής.

Προσκαλείτε τα παιδιά να περάσουν «Μια μέρα με τον Μίκη». Ποια στοιχεία αποτελούν για εσάς τον πυρήνα του μεγάλου δημιουργού με τα οποία θέλετε να επικοινωνήσουν;

Θα απαντούσα η Μουσική, αλλά μπροστά μου εμφανίζεται η Ελευθερία. Τα εμβληματικά τραγούδια του, γίνονται ένα με τους αγώνες του για την πατρίδα και τις αξίες. Σιγοτραγουδώντας πολλές φορές με τα παιδιά σε διάφορες εκδηλώσεις το "Ένα το χελιδόνι", παρασύρομαι από τη μουσική αξία το τραγουδιού, ανατριχιάζοντας από το πολιτικό μήνυμα που στέλνει. Ένας μεγάλος συνθέτης γράφει ένα μεγάλο τραγούδι που σε κάνει να νιώθεις τη μαγεία της μουσικής και την ομορφιά της ποίησης και την ίδια στιγμή να θέλεις να παλέψεις για διορθώσεις τις αδικίες του κόσμου. Γι’ αυτό και την έκδοση πλαισιώνουν C.R code με εμβληματικά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη. Η εξαιρετική εικονογράφηση είναι του Βασίλη Γρίβα.

Με προηγούμενα βιβλία σας τα παιδιά περνούν «Μια μέρα με τον Μότσαρτ» και «Μια μέρα με τον Μπετόβεν». Πώς «αρχιτεκτονήσατε» αυτές τις συναντήσεις και με ποιο στόχο;

Πέρα από την ιδιαίτερη καλλιτεχνική αξία αυτών των παγκόσμιας κλάσης συνθετών, ήθελα να τους βάλω στη ζωή των παιδιών από νωρίς, ανεξάρτητα αν θα ακολουθήσουν μουσικούς δρόμους. Σ' έναν κόσμο που κυριαρχεί η λάθος μουσική, τα λάθος πρότυπα, οι λάθος σχέσεις, ο Μπετόβεν και ο Μότσαρτ μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση χαρακτήρων τω επόμενων γενεών. Η μουσική τους, ίσως, "υπνωτίσει" ένστικτα και λάθος αποτίμηση αξιών της ζωής μας σήμερα.

Μπορεί ένα βιβλίο ν’ αποτελέσει ανάχωμα στον εσμό των αντιπαραγωγικών πληροφοριών που δεχόμαστε καθημερινά μέσω των social media;

Δεν είμαι αισιόδοξος για τον καταλυτικό ρόλο των βιβλίων στην αντιμετώπιση αυτής της φρενίτιδας, όμως η ελπίδα, πάντα, πεθαίνει τελευταία. Και όπως έχω πει για μένα το σήμερα, όπως είναι λογικό γίνεται το χτες, όσον αφορά το αύριο. Αν, λοιπόν, σκεφτόμαστε σ’ όλα τα επίπεδα εξουσίας, τι λάθη δεν πρέπει να κάνουμε, μπορεί να γλιτώσουμε πολέμους, βιολογικές καταστροφές, κατάργηση αξιών. Ουτοπικό, θα πει κάποιος. Ε, είναι τότε άξιος της μοίρας του!

Πώς προίκισε ο δημοσιογράφος τον συγγραφέα Βιντιάδη;

Τριάντα χρόνια σ' ένα δημοσιογραφικό γραφείο γινόμουν δέκτης παράξενων ειδήσεων απ' όλον τον κόσμο. Πριν από την έλευση του διαδικτύου, είχα δημιουργήσει δεκάδες φακέλους με τίτλους "Παράξενες ειδήσεις", "Εγκλήματα", "Προσωπικότητες", κτλ. Στα παιδικά μου χρόνια στην Κάσο, μακριά από τις πόλεις, το μάθημα της έκθεσης με συγκινούσε, μια παλιά εφημερίδα που έφτανε με καθυστέρηση στο νησί με μάγευε όταν την άνοιγα τσαλακωμένη, το πρώτο ραδιόφωνο που πήρε η μητέρα μου και η ανάγκη να ξέρω τι γίνεται δίπλα μου και μακριά μου. Θυμάμαι ώρες ατέλειωτες ν’ ακούω μουσικές και τραγούδια, ειδήσεις και ποδοσφαιρικούς αγώνες, «Θέατρο της Δευτέρας» και να βλέπω με τα μάτια της φαντασίας μου τραγουδιστές, πολέμους, παίκτες με κατακόκκινες φανέλες, να περπατώ στη Μαυριτανία και στην Αργεντινή, στον Σηκουάνα και στον Τάμεση. Κι ύστερα ήλθε η τηλεόραση και επιβεβαίωσε ότι σωστά ήταν τα όνειρά μου, τώρα είχα τις πραγματικές εικόνες, έλειπαν οι λέξεις μου, μ’ αυτές άρχισα να παίζω από τα δεκατέσσερα μέχρι σήμερα. Ήθελα να τις κάνω τραγούδια, βιβλία, θεατρικά, δημοσιογραφικά κείμενα, λέξεις, λέξεις που τις έλουζα και τις χτένιζα, τις χρωμάτιζα και τους έδινα ζωή. Κι ήμουν τυχερός για τριάντα χρόνια στην αγαπημένη μου εφημερίδα “ΤΑ ΝΕΑ” και στο ραδιόφωνο της καρδιάς μου το Τρίτο πρόγραμμα της ΕΡΑ, και σήμερα στο εμβληματικό "Ποντίκι" γεννήθηκαν και έξι μυθιστορήματα, μια συλλογή διηγημάτων, τρία βιβλία για παιδιά και πάνω από είκοσι θεατρικά έργα που μ’ έκαναν διπλά ικανοποιημένο και περήφανο γι’ αυτό το παιχνίδι μου με τις λέξεις.

Είναι θα λέγατε η μνήμη και οι «παραφυάδες» της ο συνδετικός ιστός των βιβλίων σας για παιδιά και τους ενήλικες;

Απόλυτα. Ήμουν τυχερός που δεν γεννήθηκα, δεν μεγάλωσα και δεν ζω σήμερα στην ίδια γειτονιά μιας πόλης αυτής της χώρας. Γεννήθηκα στο Πορτ Σάιντ, μεγάλωσα στην Κάσο, έφηβος εγκαταστάθηκα στην Αθήνα. Διαφορετικοί πολιτισμοί, ήθη, έθιμα, άνθρωποι και αξίες, μουσικές και μύθοι, "ύφαναν" τον δημοσιογράφο και τον συγγραφέα.

Ποιο αποτύπωμα θα αφήσει η εποχή μας στον ερευνητή του μέλλοντος;

Αμηχανία. Σύγχυση. Τεχνητή αλήθεια, ότι η πολιτική είναι το άλλοθι της πραγματικότητας. Ναι, η Δημοκρατία θέλει θεσμούς, διαδικασίες και πρόσωπα για τη λειτουργία ενός κράτους, αλλά δυστυχώς, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι άνθρωποι που επιλέγουμε να ασκήσουν ένα λειτούργημα, εκείνοι το κάνουν επάγγελμα. Μέσα από τα γραπτά μου, θέλω δεν θέλω, χαρτογραφώντας τη –σκληρή– πραγματικότητα θίγω τα κακώς κείμενα και την ανικανότητα του συστήματος.

Προς τα πού έχετε στρέψει την πλώρη σας;

Στο να μετατρέψω τη διάθεση απολογισμού μιας ζωής, σε εντοπισμό εκκρεμοτήτων που θα την έκαναν πληρέστερη. Ο χρόνος που τρέχει πιο γρήγορα από μένα δεν συγχωρεί αδράνεια και τεμπελιά. Τα μικρά και μεγάλα χρέη προς τον εαυτό μου πρέπει να πληρωθούν. Από κει και πέρα τα παιδιά μου και τα παιδιά των παιδιών μου πρέπει να δουν τον πιο αληθινό εαυτό μου και οι αναγνώστες έναν συγγραφέα που τους σέβεται και τους κάνει συνοδοιπόρους του στο όνειρο.