Είδαμε τον Μονομάχο ΙΙ στο Netflix: Ούτε για παιδιά προσχολικής ηλικίας – Ένα δράμα με αστείο σκηνοθέτη και κωμικούς ηθοποιούς

Είδαμε τον Μονομάχο ΙΙ στο Netflix: Ούτε για παιδιά προσχολικής ηλικίας! Ποια ταινία-sequel ήταν ισάξια ή και ξεπέρασε την πρώτη επιτυχία; Μία και μοναδική: ο Νονός ΙΙ! Κάθε άλλη προσπάθεια ή προκάλεσε αβίαστο γέλιο, ή απλά τίμησε την πρώτη ταινία με αξιοπρέπεια.

Για παράδειγμα η συνέχεια του «Star Wars» με την «Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται», που ασφαλώς δεν ήταν ο «Πόλεμος των Άστρων», αλλά δεν ήταν και για κλάματα· τίμησε το πρωτότυπο, απλά!

Όμως, για πολλά κλάματα, από τα γέλια, είναι η απόπειρα του Ρίντλεϊ Σκοτ να αναβιώσει την αυτοκρατορία του, σπάζοντας τα σκουριασμένα λουκέτα του Κολοσσαίου και πετώντας στην αρένα της κινηματογραφικής βιομηχανίας τον γιο του Μάξιμου Δέκιμου Μερίδιου, 26 χρόνια μετά την επιτυχία των πέντε Όσκαρ. Αποτέλεσμα; Ιλαροτραγωδία! Παιδική ταινιούλα για να τρώνε την κρέμα τους τα νήπια… Με κομπιουτεράιζ ρινόκερους και μαϊμούδες μεταλλαγμένες σε ελεεινά θηρία, με σενάριο παιδαριώδες, με πρωταγωνιστές: «άντε μια αρπαχτή να τη βγάλουμε κι’ εφέτος» και σκηνοθεσία υπό την αρωγή της τεχνητής νοημοσύνης που εμπαίζει τη δική μας, τη φυσική νοημοσύνη, γιατί καθίσαμε νυχτιάτικα και χάσαμε δυο ώρες από τον ύπνο μας, και που σίγουρα θα βλέπαμε ένα όνειρο πιο σωστά δομημένο…

Πού πας στρατηγέ;

Να το πάμε από την αρχή; Στρατηγός (εκείνος ο καλός δευτεραγωνιστής της σειράς Narcos, ο Χιλιανός Πέδρο Πασκάλ) που ακούει στο όνομα Ακάκιος (τα μακαρόνια να ‘ναι Μίσκο..) εισβάλλει με τις ρωμαϊκές γαλέρες στη Νουμιδία του βασιλιά Ιουγούρθα, την καταλαμβάνει και σέρνει σκλάβο στη Ρώμη τον ανερχόμενο Ιρλανδό ηθοποιό «μέτριος είμαι αλλά κάπου θα φθάσω» Πολ Μέσκαλ (τον είδαμε και πρόσφατα στον ρόλο του Σαίξπηρ στο καταθλιπτικό «Άμνετ») που στην ταινία-παρωδία του Σκοτ ερμηνεύει τον ρόλο του Λεύκιου Βέρου, που ρίχτηκε από την άπονη μάνα του στα ξένα χέρια, που είναι μαχαίρια, για να γλυτώσει από τους διώκτες του πατέρα του, τού Ράσελ Κρόου που ήταν ο Μάξιμος του 2000 και που 26 χρόνια μετά δεν υπάρχει ούτε το κοκαλάκι εκείνης της επιτυχίας! και τα λοιπά και τα λοιπά…

Ο πρωταγωνιστής, απρόσωπος (στο «Λατέρνα Φτώχεια και Φιλότιμο» του Φίνου θα έπαιζε τον περιπλανώμενο βιολιστή και τίποτα περισσότερο…), σκληρό αντράκι στην ταινία που δεν πείθει ούτε σαν σκληρός, ούτε σαν μαλακός ηθοποιός και που σαν περάσει μια ώρα από τους τίτλους τέλους διερωτάσαι: «ρε ποιος ήταν το αστέρι της ταινιούλας;» και κοιμάσαι δίχως να τον θυμηθείς…
Και πάμε στα ωραία τώρα: Ντένζελ Ουάσιγκτον: δύο Όσκαρ, τρεις Χρυσές Σφαίρες και μια πορεία ζηλευτή. Τι γύρευε στο «μικυμάους» του Ρίντλεϊ Σκοτ; Ένσημα για τη σύνταξη;

«Τί συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος για τα ωραία και μεγάλα έργα η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα ενθάρρυνσι κι επιτυχία να σε αρνείται· να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες»… Καβάφης, μαύρε μου Ντένζελ που μετά τον «Δρόμο προς τη Δόξα» του 1989 και την «Ημέρα Εκπαίδευσης» του 2001 επέλεξες δρόμο προς τη χλεύη και παρουσιάστηκες, στα 71 σου, ανεκπαίδευτος.
Λέγεται ότι για να «ντυθεί» με τη χλαμύδα της γελοιότητας, ο Ντένζελ Ουάσιγκτον, και για να ερμηνεύσει τον ρόλο του Μακρίνου, που κόντυνε το κύρος του, εισέπραξε 20 εκατομμύρια δολάρια! Πολλά τα λεφτά Ντένζελ… Αξίζει όμως ένα παρελθόν με φέγγος να πετιέται στην σκοτεινή αρένα του κέρδους-βορά σε πιθήκους της 7ης Τέχνης και ρινόκερους της αρπαχτής; Η φιλοχρημοσύνη μήτηρ κακότητος απάσης.!

Και πλάι στους άνδρες η Κόνι Νίλσελ, από τον πρώτο «Μονομάχο», πιο φρέσκια και σφριγηλή μετά 26 έτη, κατασκεύασμα της χειρουργικής τεχνολογίας των καιρών μας. Ερμηνεία; Για πολλά κιλά βατόμουρα!
Και οι υπόλοιποι; Δυο Καίσαρες-γελοιογραφίες, Συγκλητικοί μπουρλέσκ και κωμικοτραγικές εικόνες από την παρηκμασμένη αυτοκρατορία του θεάματος. Κι’ αυτό ητανεεέ.

Τα υπόλοιπα, όλα προβλέψιμα, όπως τα πρωινά του Λιάγκα, τα κούφια λόγια των πολιτικών, τα αστεία του Σεφερλή και τις ταινίες της εποχής μας: ασήμαντες, αδιάφορες, επουσιώδεις, τιποτένιες…
Και γιατί να δω τον Μονομάχο ΙΙ; Έλα ντε; Για να δικαιολογήσω τη συνδρομή στο Netflix; Έχει και το «Κεντρί» με Πολ Νιούμαν και Ρόμπερτ Ρέντφορντ και Ρόμπερτ Σο, έχει και τη σειρά «The Staircase» με Κόλιν Φερθ.

Με «Μονομάχους» μπαγιάτικους, ξαναζεσταμένους 26 χρόνια μετά, μόνο δηλητηρίαση μπορείς να πάθεις. Και ναι, δηλητηριάστηκε η αισθητική μας: ναυτία από το ξεθυμασμένο στόρι, τάσεις εμέτου από τις ερμηνείες και απέχθεια πια για ταινίες που σε υποτιμούν ως θεατή.
Στα 88 του ο Ρίντλεϊ Σκοτ δεν το «βάζει κάτω», εμείς «το βάλαμε» και καταλήξαμε: λίγοι ξέρουν να γερνούν και να σταματούν…