Αμέρισσα Μπάστα στο ethnos.gr: «Πιστεύω πάρα πολύ στη φιλία, γιατί είναι μια σχέση επιλογής»

Η Αμέρισσα Μπάστα μεγάλωσε στην Κύμη Ευβοίας, έναν τόπο που εξακολουθεί να τη συνδέει βαθιά με τις ρίζες και τις αναμνήσεις της. Στα δεκαοχτώ της μετακόμισε στην Αθήνα για να σπουδάσει ΜΜΕ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, χωρίς τότε να φαντάζεται ότι ο κινηματογράφος θα εξελισσόταν σ' έναν μεγάλο έρωτα. Η πρώτη της επαφή με το σινεμά ήρθε σχεδόν απρόσμενα, μέσα από ένα μάθημα στο Πανεπιστήμιο, και στάθηκε αρκετή για να την οδηγήσει στη δημιουργία της πρώτης μικρού μήκους ταινίας της «Μονάδα».

Από εκεί και πέρα ακολούθησε μια διαδρομή γεμάτη αναζητήσεις, μικρές ταινίες που ξεχώρισαν σε ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ, αλλά και μια διαρκής ανάγκη να εξελίσσει τη γραφή και τη ματιά της, μέσα από περαιτέρω σπουδές. Παράλληλα με τη δημιουργική της πορεία, δραστηριοποιείται επαγγελματικά στον χώρο της επικοινωνίας και του βιβλίου, ως υπεύθυνη επικοινωνίας στις εκδόσεις Διόπτρα. Σήμερα, με την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία, κάνει το επόμενο και πιο καθοριστικό μέχρι τώρα βήμα της στον κινηματογράφο.

Το «Life in a Beat», σε διανομή Feelgood, παρακολουθεί τη ζωή της Λένας, μιας νεαρής γυναίκας που προσπαθεί καθημερινά να κρατήσει τις ισορροπίες μέσα σ' ένα περιβάλλον οικονομικής πίεσης, οικογενειακών ευθυνών και διαρκούς αβεβαιότητας. Όταν έρχεται αντιμέτωπη με μια απρόσμενη εγκυμοσύνη, βρίσκεται μπροστά σ' ένα σκληρό δίλημμα: να προστατεύσει το μέλλον της ή να διατηρήσει τη μοναδική σταθερότητα που διαθέτει, τη δουλειά της.

Μέσα από τη διαδρομή της Λένας, η ταινία μιλά με αλήθεια και ευαισθησία για τη σύγχρονη καθημερινότητα των νέων ανθρώπων, για την ανάγκη ανεξαρτησίας, για το βάρος που συχνά κουβαλά μια γυναίκα μόνη της και για τη βαθιά επιθυμία να μπορέσει κάποιος να ορίσει τη ζωή του με τους δικούς του όρους. Με μια άμεση και ανθρώπινη κινηματογραφική ματιά, η Αμέρισσα Μπάστα καταγράφει έναν κόσμο σκληρό αλλά απολύτως γνώριμο, αφήνοντας πάντα χώρο για ελπίδα, τρυφερότητα και την ανάγκη να συνεχίσεις να προχωράς.

Μετά από αρκετές μικρού μήκους ταινίες και ένα ντοκιμαντέρ, τώρα κάνετε την πρώτη σας μεγάλου μήκους ταινία. Τι δυσκολίες συναντήσατε; Ήταν πιο απαιτητική απ’ όσο φανταζόσασταν;

Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν η μεγάλη αναμονή, καθώς είχαμε συνηθίσει με τις μικρού μήκους ταινίες μέσα σ' ένα έτος να έχουμε υλοποιήσει και παρουσιάσει την ταινία μας. Τώρα χρειάστηκαν παραπάνω από επτά χρόνια για να ολοκληρωθεί το σενάριο, το πλάνο χρηματοδότησης, τα γυρίσματα, το post production. Ήταν απαιτητική εμπειρία, αλλά και παράλληλα ένα πολύ ωραίο ταξίδι, χαιρόμαστε που έφτασε επιτέλους η ώρα να συναντήσει η ταινία το κοινό.

Η ταινία έχει μια πολύ σημερινή γλώσσα και έναν αφιλτράριστο λόγο. Σας ενδιέφερε οι χαρακτήρες να μιλούν όπως πραγματικά μιλούν οι άνθρωποι σήμερα;

Με ενδιαφέρει ο λόγος να είναι γήινος και κυρίως οι χαρακτήρες να είναι αληθινοί να μην «εξηγούν» τον εαυτό τους. Εφόσον κάνουμε μια ρεαλιστική ταινία, που αποτυπώνει τη χρονική και κοινωνική συγκυρία, θεωρούμε ότι είναι απαραίτητο να υπάρχει αυτό το στοιχείο.

Η Λένα μοιάζει να εκπροσωπεί πολλούς νέους ανθρώπους που νιώθουν πιεσμένοι οικονομικά και συναισθηματικά. Τι θέλατε κυρίως να δείξετε μέσα από εκείνη;

Η Λένα θα μπορούσε να ζει δίπλα μας, είναι ένα κορίτσι που αναγκάζεται να ωριμάσει γρήγορα, να μην έχει την ξεγνοιασιά που δικαιούται κάθε παιδί της ηλικίας της. Θέλαμε μέσα από την ιστορία της να μιλήσουμε για όλα τα παιδιά που είναι ή θα έρθουν σε αυτή την κατάσταση, να σκεφτούμε εάν παρά τα όσα άδικα συμβαίνουν υπάρχει μια διέξοδος ή μια ελπίδα.

Παρότι η ταινία έχει δύσκολες στιγμές, υπάρχει ταυτόχρονα και μια τρυφερότητα. Ήταν σημαντικό για εσάς να υπάρχει το κομμάτι της ελπίδας μέσα στην ιστορία;

Ναι, φυσικά είναι σημαντικό. Θελήσαμε να μπούμε στη θέση όλων των χαρακτήρων, να καταλάβουμε την αφετηρία και τις ρωγμές τους. Η ελπίδα της Λένας και του Στέλιου έρχεται από το ότι δεν το βάζουν κάτω, παρά τις αναποδιές που τους συμβαίνουν και τις πιέσεις που υφίστανται, αποφασίζουν να χαράξουν μια δική τους διαδρομή.

Μέσα στην ιστορία υπάρχει και το θέμα της στέγασης και της δυσκολίας ενός νέου ανθρώπου να ζήσει μόνος του. Πόσο σας απασχολεί το πώς αλλάζει η Αθήνα με τα Airbnb και την ακρίβεια;

Είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρει κάποιος ένα αξιοπρεπές σπίτι σήμερα στην Αθήνα, αλλά και στις περισσότερες πόλεις της Ευρώπης. Σίγουρα είναι ένα από τα θέματα που πρέπει να συζητηθούν σοβαρά, καθώς πολύς κόσμος είναι πλέον σε αδιέξοδο. Ήδη κάποιες χώρες, όπως η Ισπανία, λαμβάνουν μέτρα για αυτό. Μια από τις σκηνές που η πρωταγωνίστρια αναζητά σπίτι - αυτή με τον Γιάννη Αναστασάκη - είναι εμπνευσμένη από μια αληθινή ιστορία που μας συνέβη όταν κι εμείς παλιότερα ψάχναμε σπίτι.

Πιστεύετε ότι σήμερα είναι πιο δύσκολο για έναν νέο άνθρωπο να ανεξαρτητοποιηθεί και να «ξεκινήσει» τη ζωή του;

Ναι, δεν υπάρχει στήριξη και δυστυχώς παραμένουν οι νέοι μέχρι μεγάλη ηλικία στο σπίτι των γονιών τους, με συνέπειες και για τις δύο πλευρές. Είναι σαν να διακόπτεται ή να αναβάλλεται η ενηλικίωσή τους.

Η Λένα δεν έχει κοντινές φίλες αλλά έναν γκέι κολλητό. Γιατί επιλέξατε αυτή τη σχέση ως τη βασική της στήριξη; Τι σας ενδιέφερε περισσότερο σε αυτή τη φιλία;

Σε όλες τις φιλίες το βασικό θέμα είναι η αλληλοκατανόηση, ο αμοιβαίος σεβασμός, το να βλέπουν δυο άνθρωποι προς την ίδια κατεύθυνση, το να είναι ειλικρινείς και να μπορούν να είναι αληθινοί μεταξύ τους. Από αυτά τα υλικά είναι φτιαγμένη η σχέση της Λένας με του Στέλιου στην ταινία. Είναι πάνω από το φύλο και τη σεξουαλική τους προτίμηση, είναι μια ουσιαστική σχέση που λειτουργεί καταλυτικά στις ζωές και των δύο.

Πιστεύετε ότι σήμερα οι φιλίες έχουν γίνει για πολλούς ανθρώπους πιο σημαντικές ακόμη κι από την οικογένεια;

Πιστεύω πάρα πολύ στη φιλία, είναι σίγουρα η πιο πολύτιμη σχέση που μπορεί να αποκτήσει κανείς γιατί είναι μια σχέση επιλογής - δεν υπάρχει το δεδομένο όπως στη συγγένεια - οπότε κρατάμε κοντά μας τα άτομα με τα οποία πραγματικά οι ενέργειές μας ταιριάζουν. Για μένα οι φίλες και οι φίλοι μου είναι σημαντικές/οί, όσο και οι συγγενείς μου, αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής μου.

Σε ποιο κοινό νιώθετε ότι απευθύνεται περισσότερο η ταινία; Στους νέους ανθρώπους ή γενικότερα σε όσους νιώθουν ότι δυσκολεύονται να βρουν τη θέση τους μέσα σε ένα οικογενειακό ή κοινωνικό σύνολο;

Είναι μια σύγχρονη ρεαλιστική ταινία, νομίζω σε ένα βαθμό μπορεί να αφορά κάθε ηλικία και κάθε άνθρωπο που ζει σε μια πόλη και προσπαθεί να βγει από τα αδιέξοδα της καθημερινότητας. Ηλικιακά σίγουρα θα ήθελα να συνομιλεί με τους νέους και ν' αντανακλά τις φωνές τους, θεωρώ πως ακόμα και τα άτομα μεγαλύτερης έχουν ακόμα πολύ σημαντική μνήμη των '20s τους αλλά και αγωνία για τα παιδιά τους που σύντομα θα είναι σε αυτή την ηλικία.

Τι σημαίνει τελικά για εσάς ο τίτλος «Μικρές Ανάσες»; Είναι οι μικρές στιγμές ελευθερίας που βρίσκουμε μέσα στην πίεση της καθημερινότητας;

Παίρνουμε μικρές ανάσες όταν δεν μπορούμε να πάρουμε βαθιές ανάσες. Αλλά και μικρές ανάσες μας προσφέρουν οι λυτρωτικές μας αποφάσεις, η στήριξη των φίλων μας. Είναι ένας τίτλος που περιέχει πολλές μας σκέψεις γύρω από τις θεματικές της ταινίας και θα είμαι για πάντα ευγνώμον στον Αντώνη Τσιοτσιόπουλο, αγαπημένο μας ηθοποιό και έναν από τους καλύτερους θεατρικούς συγγραφείς αυτή τη στιγμή, που μας χάρισε αυτό τον τίτλο.