Άγγελος Αντωνόπουλος: Η τελευταία συνέντευξη - Η εξομολόγηση για τη ζωή, την καριέρα και τη μελαγχολία της απουσίας ενός παιδιού

Την τελευταία του πνοή σε ηλικία 94 ετών άφησε ο ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος, ο οποίος «έφυγε» αθόρυβα στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κάρυστο Ευβοίας, όπου και τάφηκε το πρωί της Τετάρτης (03/06).

Ο θάνατός του έγινε γνωστός μετά την κηδεία, στην οποία παραβρέθηκαν στενοί συγγενείς, φίλοι και ελάχιστοι συνάδελφοι του εκλιπόντος.

Η προσωπική εξομολόγηση

Ο σπουδαίος ηθοποιός είχε μιλήσει το 2022 στην εκπομπή «Στούντιο 4» της ΕΡΤ1, παραχωρώντας μια εκτενή και αποκαλυπτική συνέντευξη για την πορεία του, τις δυσκολίες, αλλά και τις προσωπικές του σκέψεις για τη ζωή.

Αναφερόμενος στα νεανικά του χρόνια και τη σχέση του με την υποκριτική, είχε πει: «Όταν ήμουνα νέος, έβαζα τη σκούφια μου στραβά και σφύριζα. Δεν με ένοιαζε και πολύ. Σήμερα μπορεί να μελαγχολώ, που δεν έχω ένα παιδί δικό μου».

Στη συνέχεια είχε περιγράψει τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ηθοποιός, μετά από μια καθοριστική θεατρική εμπειρία: «Κάποιο βράδυ πήγα στο Εθνικό Θέατρο και είδα τον “Θείο Βάνια”. Με ένα φοβερό θίασο, μεγάλους ηθοποιούς και με τη σκηνοθεσία του Κουν. Έμεινα έκθαμβος. Κι όχι μόνο, αλλά είπα, “τώρα εγώ τι κάνω;”. Και πήρα τη μεγάλη απόφαση, κατέβηκα στο υπόγειο, βρήκα τον Κουν και του είπα “Θέλω να γίνω ηθοποιός”. Ο Κουν καταδέχτηκε και με άκουσε με προσοχή. Και έτσι αρχίζει το μεγάλο ταξίδι».

Για τη διαδρομή του στον χώρο της υποκριτικής είχε αναφέρει: «Ο δρόμος της υποκριτικής είναι ένας δρόμος ανηφορικός και κατηφορικός. Μπήκα μεγάλος στη δουλειά αυτή. Πιο πριν έκανα ένα σωρό δουλειές, βοηθός σε εμπόρια, διάφορα. Ομολογώ ότι δεν είχα καμία σχέση και αποτύγχανα συνεχώς. Τόσο που κάποια στιγμή από αδιέξοδο είπα ότι πρέπει να πάω να κάνω αυτό που θέλω, αυτό που με βασανίζει».

Παράλληλα είχε μιλήσει και για μια απρόσμενη στιγμή αναγνώρισης: «Μια μέρα με συνάντησε κάποιος κύριος και μου λέει, “Είδα την ταινία σας”. Και μου λέει, “Δώσε μου το τηλέφωνό σας, εμένα με λένε Βασίλη Γεωργιάδη”. Αντιλαμβάνεστε. Και ο Βασίλης με φώναξε στο “Χώμα που βάφτηκε κόκκινο”».

Ιδιαίτερη αναφορά είχε κάνει και στην πρώτη του μεγάλη αναγνωρισιμότητα στο θέατρο: «Άμα έχεις μια ωριμότητα σαν άνθρωπος, ξέρεις να υποδέχεσαι αυτό που σε βρίσκει. Εγώ ήμουν πρωταγωνιστής στο θέατρο και μία Κυριακή απόγευμα βγήκα στη σκηνή και οι θεατές είχαν έρθει με γαρδένιες. Αιφνιδιάστηκα βέβαια. Και κυρίως ήρθα σε δύσκολη θέση, για τους συναδέλφους που ήταν απάνω στη σκηνή».

Μιλώντας για τις συνεργασίες του με κορυφαία ονόματα του ελληνικού θεάτρου είχε δηλώσει: «Παίξαμε με την Αλίκη. Είχε μεγάλη επιτυχία. Παίξαμε με την Καρέζη. Επίσης μεγάλη επιτυχία. Με την Τζένη συνδεθήκαμε και φιλικά, πάρα πολύ. Τα βράδια μετά το θέατρο μαζευόμαστε στο σπίτι της, μπροστά στο τζάκι και λέγαμε διάφορα. Πολλές φορές μαλώναμε για πολιτικά θέματα».

Και είχε συνεχίσει: «Η Τζένη ερχότανε και στο σπίτι μου, στην εξοχή. Έστρωνε το τραπέζι, παίζαμε εκεί πέρα. Ήταν γοητευτική όταν θύμωνε. Περνούσαμε πάρα πολύ καλά στην εξοχή. Γενικά ήταν τόσο τεράστιο το εκτόπισμά της που εμένα με συγκλόνισε. Η απουσία ήταν τεράστια».