Γέφυρα ζωής από τον Λίβανο στο Ωνάσειο: Ο πατέρας που διέσχισε τη θάλασσα για να χαρίσει τον νεφρό του στον γιο του

Το χαμόγελο του 32χρονου Αμπντουλαζίζ όταν ξύπνησε από τη νάρκωση στο Ωνάσειο τον περασμένο Ιανουάριο, έκρυβε μέσα του δεκάδες συναισθήματα. Ήταν χαμόγελο χαράς, ευτυχίας, λύτρωσης, δικαίωσης για μια προσπάθεια να σώσει το ίδιο του το παιδί, διασχίζοντας θάλασσες σε μια βάρκα με μετανάστες και νικώντας τις εις βάρος του πιθανότητες να τα καταφέρει.

Ο 32χρονος Σύρος δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά τα 1.200 τον μήνα που απαιτούσε η θεραπεία αιμοκάθαρσης του γιου του Γιαχία, ενώ την ίδια στιγμή γνώριζε και ο ίδιος ότι το δημόσιο σύστημα Υγείας στον Λίβανο, όπου εργαζόταν ως εργάτης σε οικοδομές, βρισκόταν σε κατάσταση κατάρρευσης μετά από χρόνια συγκρούσεων και παραμέλησης.

Ταξίδι όπως αυτά που δεν είχαν γυρισμό

Το σχέδιό του, όπως το περιγράφει το Reuters, ήταν απλό στη θεωρία, αλλά αδιανόητα δύσκολο στην πράξη. Κατάφερε με οικονομία και παίρνοντας δάνεια από φίλους και συγγενείς, να συγκεντρώσει 5.000 ευρώ, πήρε τον 8χρονο τότε Γιαχία και μπήκαν σε μια βάρκα με μετανάστες, για να διανύσουν περίπου 125 μίλια μέχρι την Κύπρο. Ένα ταξίδι που για πολλούς από αυτούς που το έχουν κάνει, δεν έχει γυρισμό. Πίσω τους άφησαν τη σύζυγό και μητέρα του Γιαχία και τα άλλα 8 παιδιά της οικογένειας.

Εκείνο το χαμόγελο με τις πολλές μεταφράσεις, ο Αμπντουλαζίζ το χάρισε σε γιατρούς και νοσηλευτές του Ωνασείου. Ο Γιαχία έγινε ένα από τα πρώτα μικρά παιδιά που έλαβαν μεταμόσχευση νεφρού στο νεοσύστατο Εθνικό Κέντρο Μεταμοσχεύσεων Ωνάση στην Ελλάδα -ένα σύμβολο, όπως λένε οι γιατροί, του τι μπορεί να επιτευχθεί μέσω της διεθνούς ιατρικής συνεργασίας.

Δότης ήταν ο πατέρας του.

«Ή θα τον θεράπευα ή θα πεθαίναμε και οι δύο»

«Έπρεπε να πάρω ένα ρίσκο: είτε θα πάνε όλα καλά και θα καταφέρω να τον θεραπεύσω… είτε αυτό ήταν, θα πεθαίναμε και οι δύο».

Ο Γιαχία, 10 ετών σήμερα, δηλώνει είναι αισιόδοξος, λέγοντας ότι ονειρεύεται μια μέρα να ανοίξει ένα σούπερ μάρκετ.

Σε μια πρόσφατη ημέρα στην Αθήνα, ο Αμπντουλαζίζ θυμήθηκε τις πιο δύσκολες στιγμές τους καθώς έσπρωχνε τον Γιαχία στην κούνια μιας τοπικής παιδικής χαράς.

Όταν επιβιβάστηκαν στο σκάφος στον Λίβανο το 2024, πήραν μαζί τους νερό και λίγους χουρμάδες -αρκετά μόνο για ένα ταξίδι που αναμενόταν να διαρκέσει λίγες ώρες. Πριν επιβιβαστεί, ο Γιαχία είχε υποβληθεί σε μια συνεδρία περιτοναϊκής κάθαρσης για να αντέξει το ταξίδι.

Όμως βρέθηκαν να παρασύρονται σε φουρτουνιασμένη θάλασσα για μια εβδομάδα, επιβιώνοντας με νερό της βροχής, μέχρι που εντοπίστηκαν από ένα εμπορικό πλοίο.

«Δεν περίμενα ότι ο γιος μου θα άντεχε κάτι τέτοιο. Ήταν ένα θαύμα. Ο θάνατος δεν ήταν το πεπρωμένο μας».

Όταν έφτασαν στην Κύπρο, οι γιατροί τους ενημέρωσαν ότι η Ελλάδα -λίγες εκατοντάδες μίλια μακριά, απέναντι από τη Μεσόγειο- επρόκειτο να επαναλάβει τις μεταμοσχεύσεις νεφρού για παιδιά χαμηλού βάρους τον Μάιο του 2025, μετά από χρόνια αναστολής.

Οι ελληνικές και κυπριακές Αρχές συνεργάστηκαν για να επιτρέψουν τη μεταφορά πατέρα και γιου αεροπορικώς στην Αθήνα, όπου παρακολουθούνταν από γιατρούς τριών νοσοκομείων και υποστηρίζονταν από διερμηνείς.

Στις 22 Ιανουαρίου, την ημέρα της επέμβασης, ο Αλντάργουις και ο Γιαχία αγκαλιάστηκαν πριν μεταφερθούν σε ξεχωριστές αίθουσες για παράλληλες χειρουργικές επεμβάσεις που διήρκεσαν ώρες.

«Όλη αυτή η γέφυρα ζωής χτίστηκε για αυτό το παιδί», δήλωσε η Σμαραγδή Μαρινάκη, που συμμετείχε στη διαδικασία ως επικεφαλής του τμήματος Νεφρολογίας στο Λαϊκό Νοσοκομείο.

«Η μεταμόσχευση ξεπερνά κάθε εμπόδιο: σύνορα και χώρες, φυλές και θρησκείες».