Κάτοικος Γαύδου: «Γκρεμίστηκαν όλα τα καλύβια μέσα λίγες ώρες - Αν δεν έμεναν άνθρωποι το μέρος θα είχε καταστραφεί»

Στη μέση του πουθενά, ανάμεσα στο απέραντο του Κρητικού Πελάγους, απομονωμένη, παρθένα, μοναδική, ελεύθερη, η Γαύδος ήρθε πριν λίγες ημέρες ξανά στην επικαιρότητα, αν και ξεχασμένη συνήθως εντελώς από το κράτος, καθώς τα ΜΑΤ έκαναν την εμφάνισή τους στους απάτητους αμμόλοφούς της. Ο λόγος; Το γκρέμισμα των ξύλινων καλυβιών της κοινότητας  που έχουν στήσει δεκαετίες τώρα άνθρωποι στην παραλία Λαυρακά.

Κοινότητα που ζει χρόνια σε συνθήκες απομόνωσης, προσφέροντας σιωπηλή φροντίδα στο νησί: συντηρούν μονοπάτια, επιτηρούν και καθαρίζουν παραλίες, προστατεύουν το περιβάλλον.

«Γκρεμιστήκαν όλα μέσα σε λίγες ώρες»

Η δημοτική αρχή όμως δεν έχει την ίδια άποψη. Όπως λέει στο ethnos.gr η Α. μόνιμη κάτοικος Λαυρακά, όπου η καλύβα στην οποία διέμενε καταστράφηκε: «Την Τρίτη ήρθαν  πρώτα οι εργάτες με τον αστυνόμο του νησιού και εισαγγελική εντολή ότι πρέπει να γκρεμιστούν οι καλύβες. Τα παιδιά προσπαθήσαμε  όλοι μαζί και υπερασπιστήκαμε ειρηνικά τις καλύβες, μερικά άτομα από μέσα και άλλα στην είσοδο. Μιλήσαμε με τους ανθρώπους σε φιλικό κλίμα δεν υπήρξε ένταση αλλά δεν κατάφεραν να γκρεμίσουν κάτι. Αποτέλεσμα αυτής της αντίστασης ήταν την επόμενη ημέρα να έρθουν με τα ΜΑΤ και ΟΠΚΕ περικυκλώνοντας ένα ένα τα καλύβια όπου έμπαιναν οι εργάτες και τα γκρέμιζαν. Και γκρεμιστήκαν όλα μέσα σε λίγες ώρες».

Η ίδια μας λέει ότι η επίκληση στο οικολογική προστασία των παραλιών είναι επίφαση καθώς οι άνθρωποι εκεί τις προστατεύουν εδώ και δεκαετίες. «Επικαλούνται ότι η περιοχή προστατεύεται και είναι λάθος να μένουν άνθρωποι εκεί, αλλά αν δεν έμεναν το μέρος θα 'χε καταστραφεί γιατί κάθε χρόνο η θάλασσα ξεβράζει τόνους σκουπιδιών, και ποτέ δεν ένοιαξε τον Δήμο. Η καθαριότητα της παραλίας και του δάσους γίνεται εθελοντικά από τους ανθρώπους που μένουμε εκεί, με δικά μας έξοδα, πληρώνουμε εμείς τη βάρκα που τα μεταφέρει. Βγάζει απίστευτα πράγματα η θάλασσα, μπιτόνια, σκουπίδια, πλαστικά».

«Όσοι διαμένουμε στο δάσος και την παραλία δεν αναγνωριζόμαστε καν ως δημότες»

Ακόμα και τα ναυάγια τα οποία είναι δεκάδες λόγω των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών οι άνθρωποι στην κοινότητα του Λαυρακά είναι αυτοί που φροντίζουν τα κουφάρια των καραβιών και των πλοίων να μην μένουν στις παραλίες.

Το πόσο πονάνε το μέρος φαίνεται και από όσα μας λέει η Α. «Και μόνο που έβλεπα να πατάνε τα θυμάρια, και τις ρίζες και να περνάνε πάνω από ανέγγιχτους αμμόλοφους πονούσα».

Η ίδια μας τονίζει πως «η δήμαρχος δεν θέλει τους ανθρώπους που ζουν ελεύθερα, δεν μας αναγνωρίζει ως μέλος της κοινότητας του νησιού ενώ πολλοί ζουν και εργάζονται στο νησί πάρα πολλά χρόνια». Η Α. μας εξηγεί «όσοι διαμένουμε στο δάσος και την παραλία δεν αναγνωριζόμαστε καν ως δημότες της Γαύδου, κάποιοι μένουν τουλάχιστον για 15-20 χρόνια και δεν μπορούν να γίνουν δημότες στον τόπο. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι άποροι, με προβλήματα υγείας και δεν μπορούν να παίρνουν τα νόμιμα επιδόματα που δικαιούνται επειδή η τοπική αρχή δεν τους αναγνωρίζει επίσημα ως δημότες.

Η σκέψη της Α. όπως και πολλών ανθρώπων που διαμένουν στην κοινότητα είναι πως από πίσω κρύβονται άλλες σκοπιμότητες. «Σκεφτόμαστε ότι θέλουν να το εκμεταλλευτούν τουριστικά γιατί δεν μπορούμε να σκεφτούμε κάτι άλλο» θα μας πει η Α.

Η συλλογικότητα Gavdos Sea Front Collective στο κάλεσμά της στη συγκέντρωση που έγινε στο Σύνταγμα την Πέμπτη 23/4, έκανε λόγο για «υποκριτικό και προσχηματικό ενδιαφέρον για την αλλοίωση του φυσικού τοπίου και την περιβαλλοντική καταστροφή», προσθέτοντας ότι πρόκειται για κατασκευές εναρμονισμένες με το φυσικό τοπίο, κυρίως φτιαγμένες από οργανικά υλικά. «Δεν θα επιτρέψουμε η Γαύδος να γίνει τουριστικό θέρετρο, ούτε τόπος εξορύξεων» καταλήγει.

Ο δήμος από την πλευρά του σε ανακοίνωσή του πάντως ανέφερε: Δεν πρόκειται για μια γενικευμένη επιχείρηση. Σε άλλα σημεία του νησιού, παρόμοιες κατασκευές που δεν βρίσκονται σε περιβαλλοντικά ευαίσθητες περιοχές δεν έχουν θιγεί. Η συγκεκριμένη παρέμβαση αφορά έναν χώρο ιδιαίτερης οικολογικής σημασίας, που απαιτεί προστασία.

Η Γαύδος είναι ένας τόπος μοναδικός. Δεν είναι «χώρος χωρίς κανόνες». Δεν είναι πεδίο αυθαιρεσίας. Δεν μπορεί να υπάρχουν άβατα. Οι παραλίες, τα δάση και το φυσικό της περιβάλλον ανήκουν σε όλους-και πρωτίστως στις επόμενες γενιές».