Το μανάβικο του MVP: Ο 33χρονος πρωταθλητής Ελλάδας στο μπάσκετ με αμαξίδιο που δεν θέλει να γιατρευτεί

Περπατώντας στα σοκάκια του Ασβεστοχωρίου λίγο έξω από τη Θεσσαλονίκη, συναντήσαμε ένα πανέμορφο μανάβικο, λες και είναι βγαλμένο από άλλη εποχή. Δύο αδέλφια, ο Σταύρος και ο Αστέρης έφτιαχναν από νωρίς την πραμάτεια τους. Γέμιζαν τους πάγκους με τα φρέσκα φρούτα και τακτοποιούσαν λιμπιστά και φρέσκα χειροποίητα προϊόντα, όπως τυρόπιτες, στριφτές, μπουγάτσες με τυρί και κρέμα, φασολάκια, καλτσόνε, ντολμαδάκια, ελιές, ντοματίνια, μέχρι πίτσες και κρουασάν αλλαντικών και ότι άλλο μπορεί να έχει ένα μανάβικο.

Οι νοικοκυρές είχαν πάρει θέση για τα ψώνια της ημέρας. Χαμογελαστά και πρόσχαρα, τα δύο αδέλφια εξυπηρετούν με χαρά και ικανοποίηση την πελατεία τους. Τότε κάποιος φωνάζει: «MVP, MVP, MVP, MVP», οπότε βρίσκω την ευκαιρία να μπω στην... εξίσωση. Άλλωστε είχε έρθει η σειρά μου... Δεν ήθελα μόνο να ψωνίσω τα καταπληκτικά ντολμαδάκια, τα οποία τελικά μου δόθηκαν πεσκέσι, αλλά και να μιλήσω με τον MVP του πρωταθλήματος μπάσκετ με αμαξίδιο του πρωταθλητή Παναθηναϊκού.

Το πως ο κορυφαίος αθλητής του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ με αμαξίδιο βρίσκεται στο μανάβικο στο Ασβεστοχώρι, 500 χιλιόμετρα μακριά είναι μία συγκινητική ιστορία...

«Ξεκίνησα να παίζω ποδόσφαιρο στο Ασβεστοχώρι, στη Νέα Γενεά, από μικρό παιδί, ακολουθώντας τα βήματα του αδελφού μου, που τότε ήταν στη μεγάλη ομάδα. Πήγαινα, έβλεπα τους αγώνες και, όταν πήρα ύψος, άρχισε να μου αρέσει λίγο περισσότερο το μπάσκετ. Πήγα στην ομάδα του χωριού εδώ, στο Ασβεστοχώρι. Μάλιστα ο μπαμπάς μου Κώστας ήταν ενεργό μέλος του τοπικού συλλόγου της Νέας Γενεάς που εφέτος συμπληρώνει 100 χρόνια. Μάλιστα ίδρυσε και το τμήμα βόλεϊ γυναικών που αγωνίζονταν και η αδελφή μου Ζωή. Όλη η οικογένεια όλη μέρα ήμασταν στο γήπεδο...», είπε με χαμόγελο στο ethnos.gr ο Σταύρος Δίτσης ενώ ταυτόχρονα απαντούσε και σε ερωτήσεις πελατών του.

Το σοκ της ασθένειας

Περί τα τέλη του 2009 και σε ηλικία 17 ετών, ο Σταύρος ήρθε το μεγάλο σοκ. Μετά από έντονες ενοχλήσεις και αστάθεια στα πόδια πήγε στο γιατρό. Ακολούθησαν οι ιατρικές εξετάσεις που ήταν ένα σοκ για τον Σταύρο και την οικογένεια του. Δαιγνώσθηκε με πρόβλημα κινητικότητας στα κάτω άκρα και συγκεκριμένα στα πέλματα και στους αστραγάλους. Πρόκειται για μία σπάνια πάθηση που είναι συγγενική με τη σκλήρυνση κατά πλάκας: «Περίπου στα 17 μου εμφανίστηκε το πρόβλημα που έχω στα πόδια, στο νευρικό σύστημα. Λέγεται αισθησιοκινητική πολυνευροπάθεια, η οποία στην ουσία μοιάζει με τη σκλήρυνση κατά πλάκας, αλλά έχει πολύ πιο αργή εξέλιξη. Αυτό είναι το θετικό της στοιχείο. Στην ουσία, εμένα δεν αφήνει τα πέλματα των ποδιών μου να κάνουν τις σωστές κινήσεις, δηλαδή φτέρνα - πατούσα, και γι’ αυτό φοράω και τους ειδικούς νάρθηκες, οι οποίοι με βοηθάνε να κάνω τις σωστές κινήσεις, να περπατάω σωστά».

Πέρασε στην αντεπίθεση

Μετά τα πρώτα δύσκολα χρόνια της προσαρμογής και με τη βοήθεια της οικογένειας του, ο Σταύρος όχι μόνο δεν το έβαλε κάτω, αλλά με υποστήριξη και καλή ψυχολογία πέρασε και στην αντεπίθεση, αρχίζοντας μία δεύτερη πορεία στο μπάσκετ: «Διαπίστωσα πως έχω πρόβλημα μεταξύ 2009 και 2010. Τώρα είμαι 33 ετών και εδώ και 16 χρόνια ζω με αυτό το πρόβλημα. Το μπάσκετ με αμαξίδιο ήρθε στο μυαλό μου το 2016. Το είδα λίγο στο YouTube και μου άρεσε. Αρχικά πίστευα πως επειδή μπορώ να είμαι όρθιος δεν μπορώ να παίξω σε αμαξίδιο, αλλά μετά μου είπαν πως μπορώ να παίξω. Κι έτσι ξεκίνησε μία δεύτερη πορεία μου στο μπάσκετ».

Το δεύτερο ξεκίνημα στο μπάσκετ

Όλα ξεκίνησαν από την ομάδα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και το 2023 ήρθε η μεταγραφή στον Παναθηναϊκό: «Ξεκίνησα από εδώ, από τον Μέγα Αλέξανδρο της Θεσσαλονίκης. Έπαιξα για πέντε χρόνια και το 2023 πήρα μεταγραφή για τον Παναθηναϊκό. Πήγα στον Παναθηναϊκό το 2023. Με τον Παναθηναϊκό είμαι τώρα τρίτη μου χρονιά. Και πήγα και για έναν χρόνο στο εξωτερικό. Πήγα στην Ιταλία, στη Φλωρεντία, και έπαιξα στο ιταλικό πρωτάθλημα. Εκεί τα πράγματα ήταν φανταστικά. Δυστυχώς το λέω με πικρία. Στο εξωτερικό είναι πολύ πιο ανεβασμένο το επίπεδο. Είναι πολύ πιο ανταγωνιστικό, έχει πάρα πολλούς αθλητές, κυρίως νέους αθλητές, που εμείς χάνουμε σε αυτό, επειδή δεν έχουμε νέο αίμα, που λέμε, για να αναπτυχθεί κυρίως το άθλημα».

Πρωτάθλημα και Ευρώπη

«Αγωνιστήκαμε και στα ευρωπαϊκά κύπελλα. Και ο Παναθηναϊκός και ο Μέγας Αλέξανδρος αγωνίστηκαν στην Ευρώπη. Εμείς πήγαμε στην Ιταλία, στη Σαρδηνία, ο Μέγας Αλέξανδρος πήγε στην Ολλανδία. Εμείς βγήκαμε δεύτεροι στον όμιλό μας. Δυστυχώς μόνο ο πρώτος ανεβαίνει από το EuroCup 3. Ελπίζουμε του χρόνου να τα καταφέρουμε. Στην Ελλάδα κατακτήσαμε τον τίτλο με τον Παναθηναϊκό για τρίτη φορά. Πηγαίναμε για το νταμπλ, αλλά χάσαμε το Κύπελλο στον τελικό από τη Δωδεκάνησο. Οπότε δεν καταφέραμε να κατακτήσουμε το νταμπλ. Αλλά πάντα στο τέλος μένει η θετική ανάμνηση ότι πήραμε το πρωτάθλημα».

MVP, MVP, MVP

Την ώρα που μιλάει ο Σταύρος, ο αδελφός του εξυπηρετεί τις πελάτισσες και φωνάζει «MVP, MVP, MVP» και μάλλον το μανάβικο θα πρέπει τιμητικά να μετονομαστεί σε MVP: «Ήταν μεγάλη στιγμή για μένα που αναδείχτηκα MVP του πρωταθλήματος, αν και ο τίτλος ανήκει σε όλους τους συμπαίκτες μου. Κορυφαία στιγμή που σήκωσα ψηλά την κόρη μου Λυδία μετά την απονομή και φυσικά πάντα κοντά μου είναι η σύζυγος μου Γιώτα. Η αλήθεια είναι ότι, επειδή τον τελικό του πρωταθλήματος μας τον έδειξε η ΕΡΤ, εδώ στο Ασβεστοχώρι μου έλεγαν: “Σε είδαμε στην τηλεόραση. Μπράβο για την προσπάθεια, ωραίο άθλημα”».

Πράσινα και μπλε

Ο Σταύρος λέει με καμάρι πως στον Παναθηναϊκό έχει βρει μία δεύτερη οικογένεια, αλλά παραδέχεται πως όλο το Ασβεστοχώρι και ειδικά η οικογένειά του είναι Ηρακλής: «Ο Παναθηναϊκός μου έχει προσφέρει πολλά και έχω ζήσει τις καλύτερες στιγμές μου. Ο κόσμος υποστηρίζει το τμήμα και αυτό μας δίνει δύναμη και κουράγιο. Δεν βλέπω τη στιγμή να ξεκινήσουμε τη νέα σεζόν. Ναι, η αλήθεια είναι πως εδώ στο Ασβεστοχώρι η συντριπτική πλειοψηφία είναι φίλαθλοι του Ηρακλή. Όλη η οικογένειά μου είναι Ηρακλής».

Τα προβλήματα μας

Όπως αποκαλύπτει, αγαπάει τόσο πολύ αυτό που κάνει, που όλη την ημέρα σκέφτεται την οικογένειά του, την κόρη του και το μπάσκετ: «Το θετικό είναι πως στο άθλημά μας δεν υπάρχει μια ηλικία. Δηλαδή, αν σκεφτείτε ότι στη δική μου ομάδα οι περισσότεροι είναι, οι περισσότεροι αθλητές είναι 40+. Οπότε δεν έχει κάποια ηλικία. Όσο επιτρέπει το σώμα σου, μπορείς να παίζεις. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι να έρθουν καινούριοι παίκτες στο άθλημά μας. Δεν έχουμε νέους αθλητές που να μπορέσουν να συνεχίσουν αυτό που προσπαθούμε εμείς να κάνουμε. Είναι σίγουρα και η ενημέρωση ένα πολύ μεγάλο θέμα, γιατί όπως και εγώ σας είπα πριν, δεν ήξερα ότι εφόσον είμαι όρθιος και περπατάω μπορώ να παίξω με αμαξίδιο. Οποιοσδήποτε έχει μια κινητική αναπηρία μπορεί να παίξει μπάσκετ με αμαξίδιο, είτε έχει κάποιο πρόβλημα στο πόδι...».

«Έχω θέμα με το κρύο»

«Εγώ έχω συνηθίσει πλέον με τους νάρθηκες. Δεν δυσκολεύομαι πάρα πολύ στην καθημερινή μου ζωή. Εντάξει, κάποιες φορές, λόγω του όγκου του οδοστρώματος, μπορεί να με δυσκολέψει κάτι, αλλά δεν μπορώ να μπω κυρίως στη θέση των παιδιών με αμαξίδιο. Συναναστρέφομαι κάθε μέρα στην προπόνηση τα άτομα που έχουν κινητικά προβλήματα. Έχουν δυσκολίες στην πρόσβαση. Βλέπουμε ότι σε πάρα πολλά γήπεδα δεν υπάρχουν ράμπες για να μπορεί να ανέβει το αμαξίδιο, οπότε χρειάζονται βοήθεια. Εγώ το μόνο θέμα που έχω είναι με το κρύο. Όταν αρχίσει να έχει χιόνια τον χειμώνα, μαζεύουν λίγο τα νεύρα λόγω της πάθησης που έχω, οπότε χάνω πολύ σε αισθητηριακές κινήσεις. Αυτό με δυσκολεύει».

«Δεν θέλω να γιατρευτώ»

«Δυστυχώς δεν υπάρχει θεραπεία για αυτή την πάθηση που έχω. Μακάρι να βρεθεί κάποια θεραπεία για όλους τους ανθρώπους που υποφέρουν. Αν με ρωτήσεις πάντως εμένα, έτσι όπως έχει εξελιχθεί η ζωή μου με το μπάσκετ με αμαξίδιο, δεν θα ήθελα να γιατρευτώ. Και να βγει δηλαδή η θεραπεία, δεν θα την ακολουθούσα, γιατί αν μου έλεγες να γίνω καλά και να μην παίζω μπάσκετ, θα σου έλεγα ότι δεν θέλω να γίνω καλά και να παίζω μπάσκετ. Είναι τρέλα για μένα, τρόπος ζωής. Και το λέω αυτό για να δώσω έμφαση στο γεγονός πως πρέπει να ζούμε με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και να δίνουμε μάχες για τη λύση τους. Σημαντικό ρόλο παίζει η στήριξη από την οικογένεια και φυσικά η ψυχολογία. Αν σκέφτεσαι αρνητικά, δεν θα κάνεις τίποτα. Αν σκέφτεσαι θετικά, θα το πραγματοποιήσεις».