Ο Αιμοσταγής Δικαστής των Ναζί που έστειλε στον θάνατο χιλιάδες ανθρώπους - Ο Θεός τού επιφύλασσε τη δική του ετυμηγορία…

Τον είπαν Αιμοδιψή Δικαστή των Ναζί, ήταν ο Ρόλαντ Φράισλερ. Λίγο έως πολύ, τα ονόματα των ελεεινών φονιάδων της Ναζιστικής Γερμανίας, που κατ’ ευφημισμό θα αποκαλούσαμε «ανθρώπους», είναι γνωστά: Γκέμπελς, Χίμλερ, Χάιντριχ, Γιόντλ, Στράιχερ…

Υπάρχουν κι’ άλλοι, όμως, και είναι και πολλοί. Κάποιοι ειδεχθείς δολοφόνοι- τυφλά υποχείρια του Χίτλερ και των ακολούθων του- δεν ήταν απαραίτητο να κρατούν όπλα για να σκοτώνουν· μπορούσαν με χίλιους άλλους τρόπους.
Το όνομα Καρλ Ρόλαντ Φράισλερ σας λέει κάτι; Όχι; Ε, λοιπόν, ο Φράισλερ ήταν νομικός, δικαστής και πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε υφυπουργός του Υπουργείου Δικαιοσύνης του Γ’ Ράιχ από το 1935 έως το 1942 και πρόεδρος του Λαϊκού Δικαστηρίου από το 1942 έως το 1945.

Ο Φράισλερ ήταν ένας μισάνθρωπος, ελεεινός, φανατικός ναζιστής, άχθος αρούρης στην γλώσσα του Ομήρου, βάρος της γης στη δική μας την καθομιλουμένη.

Με... μπολσεβίκικο παρελθόν

Ο Φράισλερ ήταν διαβόητος για την επιθετική του προσωπικότητα, την ταπείνωση και εξευτελισμό των κατηγορουμένων και τη συχνή και αλόγιστη χρήση της θανατικής ποινής σε όσους θεωρούσε «εχθρούς» του Ράιχ.
Γεννημένος το 1893 στην πόλη Τσέλε, o Φράισλερ, απόφοιτος του Πανεπιστημίου της Ιένας, ήταν συγγραφέας αρκετών άρθρων και βιβλίων για το αστικό δίκαιο. Στις αρχές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ρόλαντ Φράισλερ κατατάχθηκε εθελοντής ως δόκιμος αξιωματικός στο 1ο Σύνταγμα Πεζικού της Άνω Αλσατίας και τιμήθηκε με τον Σιδηρούν Σταυρό· συνελήφθη από τους Ρώσους και κατά την κράτησή του σε στρατόπεδο αιχμαλώτων στη Σιβηρία, έμαθε ρωσικά και μελέτησε τον Μαρξισμό. Ο Φράισλερ εντάχθηκε στους Μπολσεβίκους και ανήλθε στη θέση του Επιτρόπου του στρατοπέδου! Μετά τον Μεγάλο Πόλεμο, ο Φράισλερ παρέμεινε εθελοντικά στη Ρωσία για έναν ακόμη χρόνο πριν επιστρέψει στο Πανεπιστήμιο της Ιένας. Ο χρόνος που έζησε στην κομμουνιστική Ρωσία ήταν η ανεξίτηλη κηλίδα στο κοστούμι του δικαστή, που επιμελώς προσπαθούσε να κρύψει στη διάρκεια καριέρας του ως Αιμοσταγής Δικαστής.

Προσβάλλει και απειλεί κατηγορουμένους!

Κι’ έπειτα ενέσκηψε σαν θανατικό ο Ναζισμός. Το 1925, ο Ρόλαντ Φράισλερ εντάχθηκε στο Ναζιστικό Κόμμα (το NSDAP) και στη συνέχεια εκπροσώπησε μέλη του Κόμματος που είχαν καταδικαστεί για εγκλήματα. Ο Φράισλερ έσπευσε πίσω από τον ηγέτη του, τον Αδόλφο Χίτλερ δίχως περίσκεψη. Ο Ρόλαντ Φράισλερ πρωταγωνιστεί ως δικηγόρος ενώπιον του Δικαστηρίου της Λειψίας. Σχεδόν σε κάθε δίκη, προσβάλλει και απειλεί κατηγορουμένους, θύματα, συναδέλφους ή δικαστές.
Ο Φράισλερ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην μεταρρύθμιση του ποινικού δικαίου των Εθνικοσοσιαλιστών, ιδίως στη διατύπωση των στοιχείων των αδικημάτων ανθρωποκτονίας. Το 1932, ο Ρόλαντ Φράισλερ, έθεσε υποψηφιότητα για την Πρωσική Βουλή των Αντιπροσώπων· το γεγονός αυτό σηματοδότησε την έναρξη της πολιτικής του καριέρας, η οποία κορυφώθηκε το 1942 με τον διορισμό του ως Προέδρου του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Γερμανικού Ράιχ.
Ως ένας από τους 15 συμμετέχοντες στη Διάσκεψη του Βάνζεε, ο Ρόλαντ Φράισλερ, ήταν μεταξύ των πρωταρχικών υπευθύνων για την οργάνωση του Ολοκαυτώματος. Ο Φράισλερ ήταν εκείνος που εξέδωσε οδηγία σύμφωνα με την οποία οι Εβραίοι έπρεπε να φορούν το κίτρινο αστέρι-σήμα αναγνώρισης.

Ο Φράισλερ, ο Αιματοβαμμένος Δικαστής της Ναζιστικής Γερμανίας απολάμβανε ιδιαίτερης εύνοιας από τον ίδιο τον Φίρερ: διορίστηκε επικεφαλής του τμήματος προσωπικού στο Πρωσικό Υπουργείο Δικαιοσύνης και πριν ακόμη θεσπιστεί η «νομική βάση» για αυτή τη θέση, προέβη σε αυστηρή εκκαθάριση της δικαστικής εξουσίας! Ο Φράισλερ κατοικούσε στη βίλα του στο Βερολίνο με την κατά 18 χρόνια νεότερή σύζυγό του Μάριον και τους δύο γιους τους.

Και η Ιστορία καλπάζει προς την Κόλαση: μετά την καταδίκη σε θάνατο του φερόμενου ως δράστη του εμπρησμού του Ράιχσταγκ Μαρίνους βαν ντερ Λούμπε και ενώ τρεις συγκατηγορούμενοι του, στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος, αθωώθηκαν, ο Αδόλφος Χίτλερ αποφάσισε να αφαιρέσει τη δίωξη των πολιτικών εγκλημάτων από την ανεξάρτητη δικαστική εξουσία και διέταξε την ίδρυση αυτού που ονόμασε Λαϊκό Δικαστήριο.
Στα πρώτα του χρόνια, το έργο του Λαϊκού Δικαστηρίου περιοριζόταν στη δίωξη των αντιφρονούντων και των προδοτών. Αργότερα, η δικαιοδοσία του επεκτάθηκε ώστε να συμπεριλάβει και άλλα αδικήματα. Οι δικαστές διορίζονταν προσωπικά από τον Αδόλφο Χίτλερ. Μόνο όσοι θεωρούνταν «αξιόπιστοι» με εθνικοσοσιαλιστικά κριτήρια ήταν επιλέξιμοι να υπηρετήσουν ως δικαστές. Και τότε αναλαμβάνει ο Φράισλερ. Οι λαιμητόμοι δεν σταματούν να κόβουν κεφάλια! Το δικαστήριο του Φράισλερ επέβαλε θανατικές ποινές με εξαιρετική συχνότητα: περίπου το 90% όλων των δικών κατέληγε στην εσχάτη των ποινών και στην καλύτερη περίπτωση σε ισόβια κάθειρξη. Μεταξύ 1942 και 1945, επιβλήθηκαν περισσότερες από 5.000 θανατικές καταδίκες!

Από το «Λευκό Ρόδο» στον Στάουφεμπεργκ

Ο Φράισλερ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν διαβόητος για τις επιπλήξεις προς τους κατηγορουμένους· λέγεται ότι μιμούνταν τον Αντρέι Βισίνσκι, τον Γενικό Εισαγγελέα των σοβιετικών δικών εκκαθαρίσεων του Στάλιν. Στα τρία χρόνια της θητείας του στο Λαϊκό Δικαστήριο, ο Φράισλερ ήταν υπεύθυνος για τόσες θανατικές ποινές όσες όλα τα άλλα Δικαστήρια μαζί από το 1934 έως το 1945!
Υπό τον Φράισλερ, το Λαϊκό Δικαστήριο έστειλε στον Θάνατο, ανάμεσα στους χιλιάδες, και τα μέλη της αντιστασιακής ομάδας «Λευκό Ρόδο» και όσους συμμετείχαν στην απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ, συμπεριλαμβανομένου του συνταγματάρχη Κόμη φον Στάουφενμπεργκ. Όταν ο Χίτλερ αποφάσισε μετά την απόπειρα δολοφονίας ότι οι εμπλεκόμενοι έπρεπε να οδηγηθούν ενώπιον του Λαϊκού Δικαστηρίου, στόχος του ήταν επίσης να μην δώσει στους συνωμότες «χρόνο για μακροσκελείς λόγους»: «Ο Φράισλερ θα φροντίσει γι' αυτό», ήταν τα λόγια του Χίτλερ.

Σε μια άνευ προηγουμένου δίκη-παρωδία, οι άνδρες της συνωμοσίας κατά του Χίτλερ οδηγήθηκαν ενώπιον του Λαϊκού Δικαστηρίου και κατηγορήθηκαν για έσχατη προδοσία. Ο Ρόλαντ Φράισλερ προήδρευε ως ο αρχιδικαστής, φωνάζοντας τις προκαθορισμένες θανατικές ποινές στα πρόσωπα των κατηγορουμένων. Συχνά, οι ποινές εκτελούνταν λίγες μόνο ώρες μετά την απαγγελία τους. Ο Χίτλερ ήθελε οι επίδοξοι δολοφόνοι του να «κρεμαστούν σαν ζώα». Οι συνωμότες και μέλη της αντίστασης κρεμάστηκαν βασανιστικά σε συρμάτινες θηλιές.

Στην πρώτη δίκη εναντίον της αντιστασιακής ομάδας «Λευκό Ρόδο» τα αδέλφια Σχολ και Χριστόφ Προμπστ καταδικάστηκαν σε θάνατο στη γκιλοτίνα. Στη δεύτερη δίκη εναντίον μελών του «Λευκού Ρόδου» το 1943, ο Φράισλερ φώναξε προς τους κατηγορούμενους ότι ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν είχε ανάγκη από «ποινικό κώδικα εναντίον τέτοιων προδοτών». Όταν ένας δικαστής έδωσε σιωπηλά τον ποινικό κώδικα, στον Φράισλερ, εκείνος τον πέταξε ουρλιάζοντας προς το εδώλιο· οι κατηγορούμενοι έσκυψαν για να προστατεύσουν το κεφάλι τους, που τελικά έχασαν λίγο μετά…

Η ετυμηγορία του Θεού...

Το πρωί της 3ης Φεβρουαρίου του 1945, ο Φράισλερ προήδρευε συνεδρίασης του Λαϊκού Δικαστηρίου, όταν βομβαρδιστικά της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών χτύπησαν στο Βερολίνο. Ακούγοντας τις σειρήνες αεροπορικής επιδρομής, ο Φράισλερ διέκοψε βιαστικά τη συνεδρίαση και διέταξε να μεταφερθούν οι κρατούμενοι σε καταφύγιο, αλλά έμεινε πίσω για να συγκεντρώσει δικογραφίες. Μια βόμβα χτύπησε το δικαστικό κτίριο και ένας τοίχος έπεσε πάνω στον Φράισλερ, συνθλίβοντάς τον και σκοτώνοντάς τον ακαριαία.
Τα ισοπεδωμένα λείψανα του Φράισλερ βρέθηκαν κάτω από τα ερείπια. Ο Αιμοσταγής Δικαστής κρατούσε ακόμα σφιχτά στα χέρια του φακέλους δικογραφιών· ανάμεσα τους ήταν και εκείνη του Φάμπιαν φον Σλάμπρεντορφ, ενός αντιστασιακού νομικού που σχεδίαζε βομβιστική επίθεση και που θα δικαζόταν εκείνη την ημέρα, έχοντας σίγουρη την εκτέλεση.
Ο Φράισλερ ανασύρθηκε κομματιασμένος από τα ερείπια του δικαστικού μεγάρου. Ο αστικός μύθος λέει ότι ο Φάμπιαν φον Σλάμπρεντορφ, ο τελευταίος που θα καταδίκαζε σε θάνατο ο Φράισλερ, στεκόταν πλάι και του κρατούσε το χέρι όταν ο Αιμοσταγής Δικαστής ψυχομαχούσε. Ο Σλάμπρεντορφ δικάστηκε ξανά και αθωώθηκε· πέθανε 35 χρόνια μετά!

Δημοσιογράφος μαθαίνοντας τον θάνατο του Φράισλερ έγραψε: «Προφανώς ουδείς θρήνησε για τον θάνατό του». Λέγεται ότι πως όταν μεταφέρθηκε η σορός του Φράισλερ στο νοσοκομείο, ένας νοσηλευτής που τον αναγνώρισε σχολίασε φωναχτά: «ήταν η ετυμηγορία του Θεού».

Στο νεκροταφείο Βάλντφριντχοφ Ντάλεμ στο Βερολίνου υπάρχει μια μαυρισμένη ταφόπλακα από τους νοτιάδες των καιρών· όνομα χαραγμένο δεν υπάρχει, αλλά αυτοί που ξέρουν προσπερνούν βιαστικά: «είναι του σιχαμένου δικαστή, του αιμοσταγή υπάνθρωπου», λένε και τον τιμωρούν φτύνοντας στο χώμα…