Γιώργος Κωνσταντίνου: Συγκινεί η παιδική του ανάμνηση από τον τορπιλισμό της «Έλλης»

Μία συγκλονιστική προσωπική ιστορία από τα παιδικά του χρόνια αποκάλυψε ο Γιώργος Κωνσταντίνου.

Ο αγαπημένος ηθοποιός θυμήθηκε το καλοκαίρι του 1940, όταν βρέθηκε στην Τήνο μαζί με τη μητέρα του για τον εορτασμό του Δεκαπενταύγουστου. Ο Γιώργος Κωνσταντίνου ήταν μόλις 6 ετών, ωστόσο η εικόνα που αντίκρισε έμελλε να χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη του.

Η πρώτη του παιδική ανάμνηση, όπως εξήγησε, δεν ήταν ένα συνηθισμένο στιγμιότυπο ανεμελιάς, αλλά η φρίκη του Δεκαπενταύγουστου του 1940, όταν το καταδρομικό «Έλλη» χτυπήθηκε και βυθίστηκε. Ο ίδιος περιέγραψε το χάος που επικράτησε στο νησί: ανθρώπους πανικόβλητους να τρέχουν στους δρόμους, σιδερένια θραύσματα να εκτοξεύονται παντού, έναν ταβερνιάρη που άνοιξε το μαγαζί του για να προστατέψει τον κόσμο. Θυμάται ακόμη τον εαυτό του, μικρό παιδί, καθισμένο πάνω σε ένα γαϊδουράκι να ανηφορίζει στο βουνό και να παρακολουθεί το πλοίο να βυθίζεται αργά μπροστά στα μάτια του.

Η συγκινητική περιγραφή του ηθοποιού

Το απόσπασμα του βιβλίου δημοσιεύτηκε στον λογαριασμό που διατηρεί το «Σπίτι του Ηθοποιού» στο Instagram. Συγκεκριμένα, αναφέρεται: «Ήμουν έξι χρονών. Βρεθήκαμε στην Τήνο. Δεκαπενταύγουστο. Η μητέρα μου ήθελε να προσκυνήσει. Με πήρε μαζί της. Βρισκόμασταν στην παραλία όταν ξαφνικά ακούστηκε μια φοβερή έκρηξη. Ο κόσμος άρχισε να τρέχει αλαφιασμένος προς το εσωτερικό του νησιού. Πανικός. Όπως τρέχαμε, ψηλά, πάνω από τα κεφάλια μας, διέσχιζαν τον ουρανό μαύρα κομμάτια σίδερο, αφήνοντας πίσω τους καπνό. Μπήκαμε μαζί με άλλους σε μία ταβέρνα. Ο ταβερνιάρης έκλεισε τις πόρτες και μας συμβούλεψε, φοβισμένος κι αυτός, να δείξουμε ψυχραιμία. Επόμενη εικόνα: εγώ, καθισμένος επάνω σ' ένα γαϊδούρι, ανηφορίζοντας ένα βουνό. Κόσμος ανεβαίνει με τα πόδια. Ακούω. Ένα καταδρομικό μας έχει τορπιλιστεί στο λιμάνι από υποβρύχιο. Ήταν γεμάτο πυρομαχικά και υπήρχε ο φόβος μήπως ανατιναχτούν και καταστρέψουν το νησί. Από την κορυφή του χαμηλού βουνού είδα το χτυπημένο πλοίο και σαν να διέκρινα στη θάλασσα ανθρώπους να κολυμπάνε για να σωθούν. Σε λίγο το καράβι αρχίζει να βουλιάζει, χωρίς να ανατιναχτεί. Ήσυχα, ήρεμα, παίρνοντας μαζί του τις όμορφες μέρες ενός ειρηνικού, ξένοιαστου κόσμου, που βυθιζόταν τώρα στο σκοτάδι και στην απόγνωση. Το πλοίο ήταν η "Έλλη" και το ημερολόγιο έγραφε 15 Αυγούστου 1940».