Μάρκος Ροντρίγκεζ Παντόχα: Πέθανε στα 80 του ο άνθρωπος που μεγάλωσε με τους λύκους

Σε ηλικία 80 ετών άφησε την τελευταία του πνοή το Σάββατο 15 Αυγούστου στην Ουρένσε στην Ισπανία, ο Μάρκος Ροντρίγκεζ Παντόχα.

Πρόκειται για τον άνθρωπο που πέρασε στην ιστορία ως το «Αγόρι των Λύκων της Σιέρα Μορένα», καθώς έζησε απομονωμένος στην άγρια φύση δίπλα σε λύκους μέχρι τα 19 του χρόνια -μια περίοδο που ο ίδιος χαρακτήριζε αργότερα ως την πλέον ευτυχισμένη της ζωής του.

Ορφάνια, εγκατάλειψη και η «υιοθεσία» από τη λύκαινα

Γεννημένος στην Ανιόρα της Κόρδοβα, ο Παντόχα βρέθηκε μόνος του το 1954 στην οροσειρά Σιέρα Μορένα της επαρχίας Χαέν, εργαζόμενος ως βοσκός. Έχοντας χάσει τη μητέρα του σε ηλικία τριών ετών και αντιμέτωπος με έναν κακοποιητικό πατέρα που τον εγκατέλειψε, ο νεαρός έμεινε εντελώς απροστάτευτος όταν ο ηλικιωμένος βοσκός που τον φρόντιζε απεβίωσε ή εξαφανίστηκε αφήνοντάς τον μόνο του.

Η επιβίωσή του βασίστηκε στην παρατήρηση των ζώων, ενώ καθοριστική στάθηκε η συνάντησή του με μια λύκαινα. «Αφού τάισε τα μικρά της, μου πέταξε ένα κομμάτι κρέας. Δεν ήθελα να το αγγίξω γιατί νόμιζα ότι θα μου επιτεθεί, όμως εκείνη έσπρωχνε το κρέας προς το μέρος μου με τη μύτη της», είχε εξομολογηθεί ο ίδιος στο BBC το 2013. Όταν τελικά έφαγε, η λύκαινα τον πλησίασε και άρχισε να τον γλείφει: «Από εκείνη τη στιγμή ήμουν κι εγώ μέλος της οικογένειας».

Η ζωή στην αγέλη

Για περισσότερο από μία δεκαετία, ο Παντόχα έζησε σε σπηλιές μαζί με τους λύκους, οι οποίοι τον αποδέχθηκαν πλήρως, μοιραζόμενοι μαζί του την τροφή τους.

«Τα πήγαινα πολύ καλά και δεν ήξερα καν τι ήταν τα χρήματα, αλλά ποτέ δεν μου έλειψε το φαγητό», είχε δηλώσει στην τηλεόραση της TVE το 2010. «Αν ήθελα να ψαρέψω, ψάρευα στο ποτάμι. Αν ήθελα κουνέλι, έπιανα ένα. Αν ήθελα ελάφι, φώναζα τους γονείς μου, που ήταν οι λύκοι, έβγαζα ένα ουρλιαχτό, κρυβόμουν στο ποτάμι και οι λύκοι κατέβαζαν τα ζώα προς το μέρος μου».

Η βίαιη επιστροφή στον πολιτισμό και η μεταγενέστερη ζωή

Το 1965, άνδρες της Guardia Civil τον εντόπισαν να περιπλανιέται ημίγυμνος, με πυκνούς κάλους στα πέλματα, επικοινωνώντας μόνο με κραυγές. Η απομάκρυνσή του από το βουνό έγινε με τη βία, με τον ίδιο να αντιδρά σθεναρά. Στο ορφανοτροφείο όπου μεταφέρθηκε, οι μοναχές χρειάστηκε να του μάθουν εκ νέου την ομιλία, την όρθια στάση και τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς.

Η ένταξη στην κοινωνία υπήρξε επώδυνη. Ακόμη και μετά τη στρατιωτική του θητεία και την εργασία του στον τομέα της φιλοξενίας και της κτηνοτροφίας, δυσκολευόταν να προσαρμοστεί, προτιμώντας συχνά να κοιμάται στο πάτωμα. Απογοητευμένος από τους ανθρώπους, επιχείρησε αργότερα να επιστρέψει στο βουνό, όμως η περιοχή είχε πλέον οικοδομηθεί και οι λύκοι δεν τον πλησίαζαν πια. «Υπάρχουν λύκοι και, αν τους καλέσω, θα μου απαντήσουν, αλλά δεν θα με πλησιάσουν. Μυρίζω σαν άνθρωπος, φοράω κολόνια», σημείωνε το 2018.

Η μυθιστορηματική πορεία του μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη το 2010 με την ταινία «Entre lobos» («Ανάμεσα στους λύκους») του Χεράρδο Ολιβάρες. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα πέρασε γαλήνια στο χωριό Ράντε της Ουρένσε, περιτριγυρισμένος από φίλους.

Στην κηδεία του παρευρέθηκαν περισσότερα από 300 άτομα, με τον σκηνοθέτη Χεράρδο Ολιβάρες να δηλώνει πως ο Παντόχα κατάφερε τελικά να βρει την ευτυχία και την αποδοχή ανάμεσα στους ανθρώπους.